ਗਜਾ ਭਿਨ੍ਨਾ ਦ੍ਵਿਧਾ ਜਾਤਾ ਹਯਾਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਦਲੀਕृਤਾਃ । ਅਨੇਕਨਰਮਸ੍ਤਿष੍ਕੈਰ੍ਮੇਦਿਨੀਪੂਰਿਤਾ ਹ੍ਯਭੂਤ੍
ਹਾਥੀ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡੇ ਗਏ, ਘੋੜੇ ਵੀ ਦੋ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਅਨੇਕਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਖੋਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਕਦਨੋਦ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ,
ਉਵਾਚ ਸਾਰਥਿਂ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪਯਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਤੋ ਮਮ । ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕਦਨਾਸਕ੍ਤੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਰਥਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਸਵਾਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਘੋੜੇ ਉਥੇ ਲੈ ਚਲ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡਾ ਰਥ-ਯੋਧਾ, ਫੌਜ ਦੀ ਹਤਿਆ 'ਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਅਥ ਵੀਰਸ਼ਿਰੋਰਤ੍ਨ ਨਮਿਤਾਂਘ੍ਰਿਰ੍ਨृਪਾਤ੍ਮਜਃ । ਯਯੌ ਸਂਮੁਖਮੇਵਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ ਸੀ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਸਿੱਧਾ ਉਸ ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਿਆ।
ਸਾਰਥਿਃ ਪ੍ਰਾਪਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵਾਜਿਨਃ । ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਦਮਨੋ ਵੀਰਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ੂਰਸ਼ਿਰੋਮਣਿਃ
ਰਥ ਸਵਾਰ ਨੇ ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰ ਦੇ ਘੋੜੇ ਉਥੇ ਲੈ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਜੰਗ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ, ਖੜਾ ਸੀ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤਮਾਹ੍ਵਯਾਮਾਸ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਂ ਰਣੋਦ੍ਯਤਮ੍ । ਰਥੇ ਪੁਰਟਨਿਰ੍ਣਿਕ੍ਤੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਕੋਦਂਡਦਂਡਭृਤ੍
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ ਤੇ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਰੇ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਕ ਸ਼ਿਸ਼ੋ ਤ੍ਵਯਾ ਬਦ੍ਧੋऽਸ਼੍ਵਸਤ੍ਤਮਃ । ਨ ਜ੍ਞਾਤੋਸਿ ਮਹਾਰਾਜਃ ਸਰ੍ਵਵੀਰੇਂਦ੍ਰ ਸੇਵਿਤਃ
ਰੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਬੱਚਾ ਹੈਂ ਜੋ ਇਸ ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੈ? ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਸਭ ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਾਪਂ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੋ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸੋਢੁਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਵਾਜਿਨਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਗਤੋऽਸਿ ਪੁਟਭੇਦਨਮ੍
ਉਹ ਰਾਜਾ ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਵੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ—ਉਸ ਦਾ ਘੋੜਾ ਤੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ ਤੇ ਹੁਣ ਨਿਯਮ ਤੋੜਣ ਆਇਆ ਹੈਂ।
ਮਾਂ ਜਾਨੀਹਿ ਪੁਰਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕਾਲਰੂਪਂ ਤੁ ਵੈਰਿਣਮ੍ । ਮੁਂਚਾਸ਼੍ਵਮਰ੍ਭ ਗਚ੍ਛਾਸ਼ੁ ਬਾਲਕ੍ਰੀਡਨਕਂ ਕੁਰੁ
ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਮੌਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਵੈਰੀ। ਘੋੜਾ ਛੱਡ ਦੇ, ਬੱਚੇ, ਜਲਦੀ ਜਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਖਿਡੌਣਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ।
ਕਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕੁਤ੍ਰਤ੍ਯਃ ਕਥਂ ਨੋऽਦੀਰ੍ਘਦਰ੍ਸ਼ਿਨਾ । ਧृਤੋऽਸ਼੍ਵਸ੍ਤ੍ਵਥ ਸਂਜਾਤਾ ਘृਣਾ ਮਮ ਸ਼ਿਸ਼ੋ ਤ੍ਵਯਿ
ਤੂੰ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹੈਂ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਘੋੜਾ ਕਿਉਂ ਫੜਿਆ, ਨਾਸਮਝ? ਹੁਣ, ਬੱਚੇ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਤਰਸ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਥਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਦਮਨਃ ਸ੍ਮਿਤਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਮਨਾਃ । ਉਵਾਚ ਚ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਂ ਤृਣੀਕੁਰ੍ਵਂਸ਼੍ਚ ਤਦ੍ਬਲਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਦਮਨ ਨੇ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਘੱਟ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣਾ ਜੋਰ ਦਿਖਾਇਆ।
ਦਮਨ ਉਵਾਚ। ਮਯਾ ਬਦ੍ਧੋ ਬਲਾਦਸ਼੍ਵੋ ਨੀਤਃ ਸ੍ਵਪੁਟਭੇਦਨਮ੍ । ਨਾਰ੍ਪਯਿष੍ਯੇऽਦ੍ਯ ਸਪ੍ਰਾਣਃ ਕੁਰੁ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਾਬਲ
ਦਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਘੋੜਾ ਜਬਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਢੇਰੇ 'ਚ ਲਿਆਇਆ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਹ ਜਿੰਦਾ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ—ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਲੜਾਈ ਕਰ।
ਤ੍ਵਯਾ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਬਾਲਸ੍ਤ੍ਵਂ ਗਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੀਡਨਕਂ ਕੁਰੁ । ਤਨ੍ਮੇ ਪਸ਼੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ ਕ੍ਰੀਡਨਂ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ, 'ਤੂੰ ਬੱਚਾ ਹੈਂ, ਜਾ ਤੇ ਖਿਡੌਣਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ।' ਹੁਣ, ਰਾਜਾ, ਮੇਰੀ ਖੇਡ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਵੇਖ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਗੁਣਂ ਚਾਪਂ ਵਿਧਾਯ ਸੁਭੁਜਾਂ ਗਜਃ । ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤਮਾਧਤ੍ਤ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਵਰਗੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਵੀਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚੰਗਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸੌ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਸਂਧਾਯ ਬਾਣਸ਼ਤਕਂ ਸ਼ਂਖਂ ਦਧ੍ਮੌ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਤੇਨ ਸ਼ਂਖਨਿਨਾਦੇਨ ਕਾਤਰਾਣਾਂ ਭਯਂ ਹ੍ਯਭੂਤ੍
ਸੌ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ; ਉਸ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਡਰਪੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਹृਦਯੇ ਬਾਣਾਨਾਂ ਸ਼ਤਕੇਨ ਸਃ । ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਲਘੁਹਸ੍ਤਃ ਸੁਪਰ੍ਵਣਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦਿਲ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ, ਤੇਜ਼ ਹੱਥ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਕੱਟ ਗਿਆ।
ਸ ਬਾਣਚ੍ਛੇਦਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਪਿਤੋ ਵ੍ਯਸृਜਚ੍ਛਰਾਨ੍ । ਕਂਕਪਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਵਿਤਾਂਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਭਲ੍ਲਾਨ੍ਰਾਜਾਤ੍ਮਜੋ ਬਲੀ
ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਬਾਜ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨੁਕਦਾਰ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਆਕਾਸ਼ੇ ਭੁਵਿ ਮਧ੍ਯੇ ਚ ਬਾਣਾ ਦਦृਸ਼ਿਰੇऽਞ੍ਚਿਤਾਃ । ਸ੍ਵਨਾਮਚਿਹ੍ਨਿਤਾਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਧਾਰਾਪਾਤਸੁਸ਼ੋਭਿਤਾਃ
ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਤੀਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਨਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ।
ਸ਼ਰਾਸ੍ਤਦ੍ਬਾਹੁ ਹृਦਯੇ ਲਗ੍ਨਾ ਵਹ੍ਨਿਕਣਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ । ਸृਜਂਤਃ ਕੁਰ੍ਵਤੇ ਸੈਨ੍ਯਦਾਹਨਂ ਤਦਭੂਨ੍ਮਹਤ੍
ਉਹ ਤੀਰ, ਉਸ ਦੇ ਬਾਹਾਂ ਤੇ ਛਾਤੀ 'ਚ ਲੱਗ ਕੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਚਿੰਗਾਰੇ ਛੱਡਦੇ, ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾੜਦੇ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਬਾਹੀ ਕਰਦੇ।
ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ । ਸ਼ਰੇਣ ਦਸ਼ਸਂਖ੍ਯੇਨ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ 'ਚ, 'ਖੜਾ ਹੋ, ਖੜਾ ਹੋ!' ਚੀਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਤੇ ਬਾਣਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਲਲਾਟੇ ਪਰਿਨਿष੍ਠਿਤਾਃ । ਵਿਰਾਜਂਤੇ ਸ੍ਮ ਚ ਮੁਨੇ ਦਸ਼ਸ਼ਾਖਾਸ੍ਤਰੋਰਿਵ
ਉਹ ਤੀਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਚ ਪੱਕੇ ਲੱਗੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਤੇ ਦਸ ਡਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ।
ਤੇਨ ਬਾਣਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਵਿਵ੍ਯਥੇਨ ਮਹਾਮਨਾਃ । ਯष੍ਟਿਕਾਪ੍ਰਹਤੋ ਯਦ੍ਵਤ੍ਕੁਂਜਰਃ ਸਪ੍ਤਵਰ੍षਕਃ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਤ ਸਾਲ ਦਾ ਹਾਥੀ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਬਾਣਾਨ੍ਧਨੁषਿ ਸਂਧਾਯ ਮੁਮੋਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ਤਾਞ੍ਛੁਭਾਨ੍ । ਸੁਵਰ੍ਣਪੁਂਖਰਚਿਤਾਨ੍ਮਹਾਕਾਲਾਨਲੋਪਮਾਨ੍
ਤੀਰ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸੋਹਣੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੇ ਮਹਾਂਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ।
ਤੇ ਬਾਣਾਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼ੋ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਾ ਹ੍ਯਧਃ । ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਤਾ ਯਥਾ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰ ਭਕ੍ਤਿ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾਃ
ਉਹ ਤੀਰ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਦੀ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਲੰਘ ਗਏ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਦੇ ਭਗਤ ਉਸ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲੈਂ।
ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤਃ ਸ਼ਰਾਨ੍ਮੁਂਚਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਅਕਰੋਦ੍ਵਿਰਥਂ ਸੂਨੁਂ ਸੁਬਾਹੋਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਉਸ ਵਿਰਤਾ ਦੇ ਅਗਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਛੱਡੇ ਅਤੇ ਸੁਬਾਹੂ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਤੁਰੋ ਵਾਹਾਨ੍ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਧ੍ਵਜਮਸ਼ਾਤਯਤ੍ । ਏਕੇਨ ਸਾਰਥੇਃ ਕਾਯਾਚ੍ਛਿਰੋ ਮਹ੍ਯਾਮਪਾਤਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਦੋ ਨਾਲ ਝੰਡਾ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਇੱਕ ਨਾਲ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਦਾ ਸਿਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ੍ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਤਂ ਸੂਨੁਂ ਨृਪਤੇਃ ਪੁਨਃ । ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਚ੍ਚਾਪਮੇਕੇਨ ਗੁਣਯੁਕ੍ਤਂ ਤੁ ਚਿਚ੍ਛਿਦੇ
ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ; ਤੇ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁ ਦਾ ਤੰਤਰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਸੋऽਨ੍ਯਰਥਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਹਯਰਤ੍ਨਸੁਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਧਨੁਃ ਕਰੇ ਸਮਾਦਾਯ ਸਜ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਉਹ ਹੋਰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲਾ ਉਹ ਧਨੁ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਤੰਤਰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਕ੍ਰਾਂਤਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਪਸ਼੍ਯੇਦਾਨੀਂ ਪਰਾਕ੍ਰਾਂਤਿਂ ਧਨੁषੋ ਮਮ ਸਦ੍ਭਟ
ਉਸ ਨੇ ਵਿਰਤਾ ਦੇ ਅਗਲੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੇਰੀ ਹਿੰਮਤ ਵਾਕਈ ਅਜੋਕੇ ਹੈ; ਹੁਣ, ਸੱਚੇ ਯੋਧੇ, ਮੇਰੇ ਧਨੁ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦਮਨੋ ਬਾਣਾਨ੍ਦਸ਼ ਸਮਾਦਦੇ । ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਵਾਹਾਨ੍ਨਿਨਾਯ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਦਮਨ ਨੇ ਦਸ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ; ਚਾਰ ਨਾਲ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।