ਸੇਵਕਸ੍ਤਦ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰੋषਪੂਰ੍ਣੋ ਹਸਨ੍ਯਯੌ । ਰਾਜ੍ਞੇ ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਯਥਾਵਦੁਪਵਰ੍ਣਿਤਮ੍
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੌਕਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰੋषਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਯਯੌ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਂ ਮਹਾਵੀਰਪੁਰਸ੍ਕृਤਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਉਹ ਮਹਾਂਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਲੜਾਈ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ।
ਰਥੇਨ ਕਨਕਾਂਗੇਨ ਚਤੁਰ੍ਵਾਜਿਸੁਸ਼ੋਭਿਨਾ । ਸੁਕੂਬਰੇਣ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਪੂਰਿਤੇਨ ਯਯੌ ਬਲੀ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਾਲੀ ਰਥ 'ਚ, ਚਾਰ ਸੁੰਦਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਧਨੁष੍ਟਂਕਾਰਯਾਮਾਸ ਮਹਾਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਪੁਨਃਪੁਨਰ੍ਜਹਾਸੋਚ੍ਚੈਃ ਕੋਪਾਦੁਦ੍ਗਮਿਤਾਸ਼੍ਰੁਕਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਵੱਜਾਇਆ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਕਰਦਾ ਗਿਆ, ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਅੱਖਾਂ 'ਚੋਂ ਹੰਝੂ ਨਿਕਲ ਆਏ।
ਅਸ਼੍ਵਵਾਹਾ ਗਜਾਰੂਢਾਃ ਖਡ੍ਗੋਲ੍ਲਸਿਤਪਾਣਯਃ । ਅਨ੍ਵਯੁਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਂ ਰੋषਪੂਰ੍ਣਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਸਵਾਰ, ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਚਮਕਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ, ਉਸ ਬਹਾਦਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਏ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪਾਗਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਹਸ੍ਤਿਨਃ ਪਤ੍ਤਯਸ਼੍ਚੈਵ ਕੋਟਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਧਨੋਦ੍ਯਤਾਃ । ਚਿਰਕਾਲਮਭੀਪ੍ਸਂਤੋ ਰਣਂ ਵੀਰੇਣਕਾਰਿਤਮ੍
ਹਾਥੀ ਤੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜੀ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ 'ਚ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਬਹਾਦਰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਤਦੋਦ੍ਯਤਂ ਸਮਾਜ੍ਞਾਯ ਰਿਪੁਸੈਨ੍ਯਂ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਜ੍ਜਗਾਮ ਵੀਰਾਗ੍ਰ੍ਯੋ ਮਹਾਬਲਪਰੀਵृਤਃ
ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਬਹਾਦਰ ਸੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਃ ਕਵਚੀ ਖਡ੍ਗੀ ਸ਼ਰਾਸਨਧਰੋ ਯੁਵਾ । ਲੀਲਯੈਵ ਯਯੌ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਮृਗਰਾਡ੍ਗਜਤਾਮਿਵ
ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਨੌਜਵਾਨ ਯੋਧਾ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦਾ ਯੋਧਾਃ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਵਧੈषਿਣਃ । ਛਿਂਧਿ ਭਿਂਧੀਤਿ ਭਾषਂਤੋ ਰਣਕਾਰ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਯੋਧੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਜੰਗ ਦੀ ਕਲਾ 'ਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ, 'ਕੱਟੋ! ਛੇਦੋ!' ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ।
ਪਤ੍ਤਯਃ ਪਤ੍ਤਿਸਂਘੇਨ ਗਜਾਰੂਢਾਸ਼੍ਚ ਸਾਦਿਭਿਃ । ਰਥਾਰੂਢਾ ਰਥਸ੍ਥੈਸ਼੍ਚ ਵਾਹਾਰੂਢਾਸ਼੍ਵਸਂਸ੍ਥਿਤੈਃ
ਪੈਦਲ ਫੌਜੀਆਂ ਆਪਣੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਹਾਥੀ-ਸਵਾਰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਰਥ-ਸਵਾਰ ਰਥਾਂ ਤੇ, ਤੇ ਘੋੜੇ-ਸਵਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ 'ਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਏ।
ਗਜਾ ਭਿਨ੍ਨਾ ਦ੍ਵਿਧਾ ਜਾਤਾ ਹਯਾਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਦਲੀਕृਤਾਃ । ਅਨੇਕਨਰਮਸ੍ਤਿष੍ਕੈਰ੍ਮੇਦਿਨੀਪੂਰਿਤਾ ਹ੍ਯਭੂਤ੍
ਹਾਥੀ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡੇ ਗਏ, ਘੋੜੇ ਵੀ ਦੋ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਅਨੇਕਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਖੋਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਕਦਨੋਦ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ,
ਉਵਾਚ ਸਾਰਥਿਂ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪਯਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਤੋ ਮਮ । ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕਦਨਾਸਕ੍ਤੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਰਥਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਸਵਾਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਘੋੜੇ ਉਥੇ ਲੈ ਚਲ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡਾ ਰਥ-ਯੋਧਾ, ਫੌਜ ਦੀ ਹਤਿਆ 'ਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਅਥ ਵੀਰਸ਼ਿਰੋਰਤ੍ਨ ਨਮਿਤਾਂਘ੍ਰਿਰ੍ਨृਪਾਤ੍ਮਜਃ । ਯਯੌ ਸਂਮੁਖਮੇਵਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ ਸੀ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਸਿੱਧਾ ਉਸ ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਿਆ।
ਸਾਰਥਿਃ ਪ੍ਰਾਪਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵਾਜਿਨਃ । ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਦਮਨੋ ਵੀਰਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ੂਰਸ਼ਿਰੋਮਣਿਃ
ਰਥ ਸਵਾਰ ਨੇ ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰ ਦੇ ਘੋੜੇ ਉਥੇ ਲੈ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਜੰਗ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ, ਖੜਾ ਸੀ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤਮਾਹ੍ਵਯਾਮਾਸ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਂ ਰਣੋਦ੍ਯਤਮ੍ । ਰਥੇ ਪੁਰਟਨਿਰ੍ਣਿਕ੍ਤੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਕੋਦਂਡਦਂਡਭृਤ੍
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ ਤੇ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਰੇ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਕ ਸ਼ਿਸ਼ੋ ਤ੍ਵਯਾ ਬਦ੍ਧੋऽਸ਼੍ਵਸਤ੍ਤਮਃ । ਨ ਜ੍ਞਾਤੋਸਿ ਮਹਾਰਾਜਃ ਸਰ੍ਵਵੀਰੇਂਦ੍ਰ ਸੇਵਿਤਃ
ਰੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਬੱਚਾ ਹੈਂ ਜੋ ਇਸ ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੈ? ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਸਭ ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਾਪਂ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੋ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸੋਢੁਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਵਾਜਿਨਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਗਤੋऽਸਿ ਪੁਟਭੇਦਨਮ੍
ਉਹ ਰਾਜਾ ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਵੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ—ਉਸ ਦਾ ਘੋੜਾ ਤੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ ਤੇ ਹੁਣ ਨਿਯਮ ਤੋੜਣ ਆਇਆ ਹੈਂ।
ਮਾਂ ਜਾਨੀਹਿ ਪੁਰਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕਾਲਰੂਪਂ ਤੁ ਵੈਰਿਣਮ੍ । ਮੁਂਚਾਸ਼੍ਵਮਰ੍ਭ ਗਚ੍ਛਾਸ਼ੁ ਬਾਲਕ੍ਰੀਡਨਕਂ ਕੁਰੁ
ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਮੌਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਵੈਰੀ। ਘੋੜਾ ਛੱਡ ਦੇ, ਬੱਚੇ, ਜਲਦੀ ਜਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਖਿਡੌਣਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ।
ਕਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕੁਤ੍ਰਤ੍ਯਃ ਕਥਂ ਨੋऽਦੀਰ੍ਘਦਰ੍ਸ਼ਿਨਾ । ਧृਤੋऽਸ਼੍ਵਸ੍ਤ੍ਵਥ ਸਂਜਾਤਾ ਘृਣਾ ਮਮ ਸ਼ਿਸ਼ੋ ਤ੍ਵਯਿ
ਤੂੰ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹੈਂ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਘੋੜਾ ਕਿਉਂ ਫੜਿਆ, ਨਾਸਮਝ? ਹੁਣ, ਬੱਚੇ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਤਰਸ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਥਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਦਮਨਃ ਸ੍ਮਿਤਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਮਨਾਃ । ਉਵਾਚ ਚ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਂ ਤृਣੀਕੁਰ੍ਵਂਸ਼੍ਚ ਤਦ੍ਬਲਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਦਮਨ ਨੇ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਘੱਟ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣਾ ਜੋਰ ਦਿਖਾਇਆ।
ਦਮਨ ਉਵਾਚ। ਮਯਾ ਬਦ੍ਧੋ ਬਲਾਦਸ਼੍ਵੋ ਨੀਤਃ ਸ੍ਵਪੁਟਭੇਦਨਮ੍ । ਨਾਰ੍ਪਯਿष੍ਯੇऽਦ੍ਯ ਸਪ੍ਰਾਣਃ ਕੁਰੁ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਾਬਲ
ਦਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਘੋੜਾ ਜਬਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਢੇਰੇ 'ਚ ਲਿਆਇਆ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਹ ਜਿੰਦਾ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ—ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਲੜਾਈ ਕਰ।
ਤ੍ਵਯਾ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਬਾਲਸ੍ਤ੍ਵਂ ਗਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੀਡਨਕਂ ਕੁਰੁ । ਤਨ੍ਮੇ ਪਸ਼੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ ਕ੍ਰੀਡਨਂ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ, 'ਤੂੰ ਬੱਚਾ ਹੈਂ, ਜਾ ਤੇ ਖਿਡੌਣਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ।' ਹੁਣ, ਰਾਜਾ, ਮੇਰੀ ਖੇਡ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਵੇਖ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਗੁਣਂ ਚਾਪਂ ਵਿਧਾਯ ਸੁਭੁਜਾਂ ਗਜਃ । ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤਮਾਧਤ੍ਤ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਵਰਗੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਵੀਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚੰਗਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸੌ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਸਂਧਾਯ ਬਾਣਸ਼ਤਕਂ ਸ਼ਂਖਂ ਦਧ੍ਮੌ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਤੇਨ ਸ਼ਂਖਨਿਨਾਦੇਨ ਕਾਤਰਾਣਾਂ ਭਯਂ ਹ੍ਯਭੂਤ੍
ਸੌ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ; ਉਸ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਡਰਪੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਹृਦਯੇ ਬਾਣਾਨਾਂ ਸ਼ਤਕੇਨ ਸਃ । ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਲਘੁਹਸ੍ਤਃ ਸੁਪਰ੍ਵਣਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦਿਲ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ, ਤੇਜ਼ ਹੱਥ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਕੱਟ ਗਿਆ।
ਸ ਬਾਣਚ੍ਛੇਦਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਪਿਤੋ ਵ੍ਯਸृਜਚ੍ਛਰਾਨ੍ । ਕਂਕਪਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਵਿਤਾਂਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਭਲ੍ਲਾਨ੍ਰਾਜਾਤ੍ਮਜੋ ਬਲੀ
ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਬਾਜ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨੁਕਦਾਰ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਆਕਾਸ਼ੇ ਭੁਵਿ ਮਧ੍ਯੇ ਚ ਬਾਣਾ ਦਦृਸ਼ਿਰੇऽਞ੍ਚਿਤਾਃ । ਸ੍ਵਨਾਮਚਿਹ੍ਨਿਤਾਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਧਾਰਾਪਾਤਸੁਸ਼ੋਭਿਤਾਃ
ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਤੀਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਨਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ।
ਸ਼ਰਾਸ੍ਤਦ੍ਬਾਹੁ ਹृਦਯੇ ਲਗ੍ਨਾ ਵਹ੍ਨਿਕਣਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ । ਸृਜਂਤਃ ਕੁਰ੍ਵਤੇ ਸੈਨ੍ਯਦਾਹਨਂ ਤਦਭੂਨ੍ਮਹਤ੍
ਉਹ ਤੀਰ, ਉਸ ਦੇ ਬਾਹਾਂ ਤੇ ਛਾਤੀ 'ਚ ਲੱਗ ਕੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਚਿੰਗਾਰੇ ਛੱਡਦੇ, ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾੜਦੇ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਬਾਹੀ ਕਰਦੇ।
ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ । ਸ਼ਰੇਣ ਦਸ਼ਸਂਖ੍ਯੇਨ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ 'ਚ, 'ਖੜਾ ਹੋ, ਖੜਾ ਹੋ!' ਚੀਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।