ਸੇਨਾਪਤਿਮੁਵਾਚੇਦਂ ਸਜ੍ਜੀਕੁਰੁ ਮਹਾਮਤੇ । ਸੇਨਾਂ ਪਰਿਮਿਤਾਂ ਮਹ੍ਯਂ ਵੈਰਿਵृਂਦਨਿਵਾਰਣੇ
ਉਸ ਨੇ ਫੌਜ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਸਿਆਣੇ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਫੌਜ ਤਿਆਰ ਕਰ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕੇ।'
ਸਜ੍ਜਾਂ ਸੇਨਾਂ ਵਿਧਾਯਾਸ਼ੁ ਸਂਮੁਖੋ ਰਣਮਂਡਲੇ । ਸ੍ਥਿਤਵਾਨ੍ਯਾ ਵਦਤ੍ਯੁਗ੍ਰਸ੍ਤਾਵਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਹਯਾਨੁਗਾਃ
ਫੌਜ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਤਿਆਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਘੋੜਸਵਾਰ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਕ੍ਵਾਸੌ ਹਯੋ ਮਹਾਰਾਜ੍ਞੋ ਭਾਲਪਤ੍ਰੇਣ ਚਿਹ੍ਨਿਤਃ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਸ੍ਤੇ ਤੁ ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਤਿਵ੍ਯਾਕੁਲਿਤਾ ਮੁਹੁਃ
'ਉਹ ਮਹਾਰਾਜਾ ਦਾ ਘੋੜਾ, ਜੋ ਭਾਲਾ ਪੱਤਰ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਕਿੱਥੇ ਹੈ?' ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੁੱਛਦੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ।
ਤਾਵਦ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪੁਰਤਃ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਃ ਪਰਂਤਪਃ । ਸਜ੍ਜੀਭੂਤਂ ਤੁ ਕਟਕਂ ਵੀਰਸ਼ਬ੍ਦਨਿਨਾਦਿਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧਾ ਨੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਫੌਜ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਬਹਾਦਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਾਵਦਞ੍ਜਨਾਃ ਕੇਚਿਨ੍ਨੀਤੋऽਸ਼੍ਵੋऽਨੇਨ ਭੂਪਤੇ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਸਂਮੁਖਸ੍ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਕਥਂ ਵੀਰੋ ਬਲਾਨੁਗਃ
ਉਥੇ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਘੋੜਾ ਇਸ ਨੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇੱਕ ਯੋਧਾ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਵੇਂ ਖੜਾ ਹੋ ਸਕਦਾ?'
ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸੇਵਕਮ੍ । ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਵੋ ਰਾਮਭੂਪਤੇਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਬਹਾਦਰ ਨੇ ਇੱਕ ਨੌਕਰ ਭੇਜਿਆ; ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਰਾਮ ਰਾਜਾ ਦਾ ਘੋੜਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?'
ਕੇਨ ਨੀਤਃ ਕੁਤੋ ਨੀਤੋ ਰਾਮਂ ਜਾਨਾਤਿ ਨੋ ਕੁਧੀਃ । ਯਂ ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਮੁਖਾ ਦੇਵਾ ਬਲਿਮਾਦਾਯ ਸਨ੍ਨਤਾਃ
'ਕਿਸ ਨੇ ਲੈ ਗਿਆ? ਕਿੱਥੇ ਲੈ ਗਿਆ? ਕੀ ਇਹ ਮੰਦਬੁਧੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ?'
ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਕੁਪਿਤਂ ਤੁ ਬਲਂ ਮਹਤ੍ । ਸਰ੍ਵਥਾ ਹਿ ਗ੍ਰਸਿष੍ਯੇਤ ਪ੍ਰਣਤਿਂ ਚੇਨ੍ਨ ਯਾਸ੍ਯਤਿ
ਜੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਵੇਗੀ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾ ਕਰੇ।
ਇਤ੍ਥਮੁਕ੍ਤਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਦਾ ਰਾਜਸੁਤੋ ਬਲੀ । ਤਂ ਵੈ ਧਿਕ੍ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਵਾਗ੍ਜਾਲੇਨ ਸੁਦੁਰ੍ਮਨਾਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੜੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਡਾਂਟ ਦਿੱਤੀ।
ਮਯਾਨੀਤੋ ਯਜ੍ਞਹਯਃ ਪਤ੍ਰਚਿਹ੍ਨਾਦ੍ਯਲਂਕृਤਃ । ਯੇ ਸ਼ੂਰਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਮਾਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਮੋਚਯਂਤੁ ਬਲਾਦਿਹ
ਯਜਨ ਵਾਲਾ ਘੋੜਾ, ਜੋ ਚਿੰਨ੍ਹਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ ਹਾਂ; ਜੇ ਕੋਈ ਵੀਰ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆ ਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਲੈਣ।
ਸੇਵਕਸ੍ਤਦ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰੋषਪੂਰ੍ਣੋ ਹਸਨ੍ਯਯੌ । ਰਾਜ੍ਞੇ ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਯਥਾਵਦੁਪਵਰ੍ਣਿਤਮ੍
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੌਕਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰੋषਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਯਯੌ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਂ ਮਹਾਵੀਰਪੁਰਸ੍ਕृਤਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਉਹ ਮਹਾਂਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਲੜਾਈ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ।
ਰਥੇਨ ਕਨਕਾਂਗੇਨ ਚਤੁਰ੍ਵਾਜਿਸੁਸ਼ੋਭਿਨਾ । ਸੁਕੂਬਰੇਣ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਪੂਰਿਤੇਨ ਯਯੌ ਬਲੀ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਾਲੀ ਰਥ 'ਚ, ਚਾਰ ਸੁੰਦਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਧਨੁष੍ਟਂਕਾਰਯਾਮਾਸ ਮਹਾਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਪੁਨਃਪੁਨਰ੍ਜਹਾਸੋਚ੍ਚੈਃ ਕੋਪਾਦੁਦ੍ਗਮਿਤਾਸ਼੍ਰੁਕਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਵੱਜਾਇਆ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਕਰਦਾ ਗਿਆ, ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਅੱਖਾਂ 'ਚੋਂ ਹੰਝੂ ਨਿਕਲ ਆਏ।
ਅਸ਼੍ਵਵਾਹਾ ਗਜਾਰੂਢਾਃ ਖਡ੍ਗੋਲ੍ਲਸਿਤਪਾਣਯਃ । ਅਨ੍ਵਯੁਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਂ ਰੋषਪੂਰ੍ਣਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਸਵਾਰ, ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਚਮਕਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ, ਉਸ ਬਹਾਦਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਏ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪਾਗਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਹਸ੍ਤਿਨਃ ਪਤ੍ਤਯਸ਼੍ਚੈਵ ਕੋਟਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਧਨੋਦ੍ਯਤਾਃ । ਚਿਰਕਾਲਮਭੀਪ੍ਸਂਤੋ ਰਣਂ ਵੀਰੇਣਕਾਰਿਤਮ੍
ਹਾਥੀ ਤੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜੀ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ 'ਚ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਬਹਾਦਰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਤਦੋਦ੍ਯਤਂ ਸਮਾਜ੍ਞਾਯ ਰਿਪੁਸੈਨ੍ਯਂ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਜ੍ਜਗਾਮ ਵੀਰਾਗ੍ਰ੍ਯੋ ਮਹਾਬਲਪਰੀਵृਤਃ
ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਬਹਾਦਰ ਸੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਃ ਕਵਚੀ ਖਡ੍ਗੀ ਸ਼ਰਾਸਨਧਰੋ ਯੁਵਾ । ਲੀਲਯੈਵ ਯਯੌ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਮृਗਰਾਡ੍ਗਜਤਾਮਿਵ
ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਨੌਜਵਾਨ ਯੋਧਾ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦਾ ਯੋਧਾਃ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਵਧੈषਿਣਃ । ਛਿਂਧਿ ਭਿਂਧੀਤਿ ਭਾषਂਤੋ ਰਣਕਾਰ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਯੋਧੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਜੰਗ ਦੀ ਕਲਾ 'ਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ, 'ਕੱਟੋ! ਛੇਦੋ!' ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ।
ਪਤ੍ਤਯਃ ਪਤ੍ਤਿਸਂਘੇਨ ਗਜਾਰੂਢਾਸ਼੍ਚ ਸਾਦਿਭਿਃ । ਰਥਾਰੂਢਾ ਰਥਸ੍ਥੈਸ਼੍ਚ ਵਾਹਾਰੂਢਾਸ਼੍ਵਸਂਸ੍ਥਿਤੈਃ
ਪੈਦਲ ਫੌਜੀਆਂ ਆਪਣੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਹਾਥੀ-ਸਵਾਰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਰਥ-ਸਵਾਰ ਰਥਾਂ ਤੇ, ਤੇ ਘੋੜੇ-ਸਵਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ 'ਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਏ।
ਗਜਾ ਭਿਨ੍ਨਾ ਦ੍ਵਿਧਾ ਜਾਤਾ ਹਯਾਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਦਲੀਕृਤਾਃ । ਅਨੇਕਨਰਮਸ੍ਤਿष੍ਕੈਰ੍ਮੇਦਿਨੀਪੂਰਿਤਾ ਹ੍ਯਭੂਤ੍
ਹਾਥੀ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡੇ ਗਏ, ਘੋੜੇ ਵੀ ਦੋ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਅਨੇਕਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਖੋਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਕਦਨੋਦ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ,
ਉਵਾਚ ਸਾਰਥਿਂ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪਯਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਤੋ ਮਮ । ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕਦਨਾਸਕ੍ਤੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਰਥਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਸਵਾਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਘੋੜੇ ਉਥੇ ਲੈ ਚਲ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡਾ ਰਥ-ਯੋਧਾ, ਫੌਜ ਦੀ ਹਤਿਆ 'ਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਅਥ ਵੀਰਸ਼ਿਰੋਰਤ੍ਨ ਨਮਿਤਾਂਘ੍ਰਿਰ੍ਨृਪਾਤ੍ਮਜਃ । ਯਯੌ ਸਂਮੁਖਮੇਵਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ ਸੀ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਸਿੱਧਾ ਉਸ ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਿਆ।
ਸਾਰਥਿਃ ਪ੍ਰਾਪਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵਾਜਿਨਃ । ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਦਮਨੋ ਵੀਰਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ੂਰਸ਼ਿਰੋਮਣਿਃ
ਰਥ ਸਵਾਰ ਨੇ ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰ ਦੇ ਘੋੜੇ ਉਥੇ ਲੈ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਜੰਗ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ, ਖੜਾ ਸੀ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤਮਾਹ੍ਵਯਾਮਾਸ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਂ ਰਣੋਦ੍ਯਤਮ੍ । ਰਥੇ ਪੁਰਟਨਿਰ੍ਣਿਕ੍ਤੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਕੋਦਂਡਦਂਡਭृਤ੍
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ ਤੇ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਰੇ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਕ ਸ਼ਿਸ਼ੋ ਤ੍ਵਯਾ ਬਦ੍ਧੋऽਸ਼੍ਵਸਤ੍ਤਮਃ । ਨ ਜ੍ਞਾਤੋਸਿ ਮਹਾਰਾਜਃ ਸਰ੍ਵਵੀਰੇਂਦ੍ਰ ਸੇਵਿਤਃ
ਰੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਬੱਚਾ ਹੈਂ ਜੋ ਇਸ ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੈ? ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਸਭ ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਾਪਂ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੋ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸੋਢੁਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਵਾਜਿਨਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਗਤੋऽਸਿ ਪੁਟਭੇਦਨਮ੍
ਉਹ ਰਾਜਾ ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਵੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ—ਉਸ ਦਾ ਘੋੜਾ ਤੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ ਤੇ ਹੁਣ ਨਿਯਮ ਤੋੜਣ ਆਇਆ ਹੈਂ।
ਮਾਂ ਜਾਨੀਹਿ ਪੁਰਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕਾਲਰੂਪਂ ਤੁ ਵੈਰਿਣਮ੍ । ਮੁਂਚਾਸ਼੍ਵਮਰ੍ਭ ਗਚ੍ਛਾਸ਼ੁ ਬਾਲਕ੍ਰੀਡਨਕਂ ਕੁਰੁ
ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਮੌਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਵੈਰੀ। ਘੋੜਾ ਛੱਡ ਦੇ, ਬੱਚੇ, ਜਲਦੀ ਜਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਖਿਡੌਣਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ।
ਕਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕੁਤ੍ਰਤ੍ਯਃ ਕਥਂ ਨੋऽਦੀਰ੍ਘਦਰ੍ਸ਼ਿਨਾ । ਧृਤੋऽਸ਼੍ਵਸ੍ਤ੍ਵਥ ਸਂਜਾਤਾ ਘृਣਾ ਮਮ ਸ਼ਿਸ਼ੋ ਤ੍ਵਯਿ
ਤੂੰ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹੈਂ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਘੋੜਾ ਕਿਉਂ ਫੜਿਆ, ਨਾਸਮਝ? ਹੁਣ, ਬੱਚੇ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਤਰਸ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।