ਤੇਨਾਸੌ ਮੋਚਿਤੋ ਵਾਜੀ ਚਂਦਨਾਦਿਕਚਰ੍ਚਿਤਃ । ਤਂ ਪਾਲਯਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਉਸ ਨੇ ਘੋੜਾ, ਜੋ ਚੰਦਨ ਤੇ ਹੋਰ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਯੇ ਚ ਸ਼ੂਰਾ ਵਯਂ ਵੀਰਾ ਧਨੁਰ੍ਹਸ੍ਤਾ ਇਮੇ ਵਯਮ੍ । ਤੇ ਗृਹ੍ਣਂਤੁ ਬਲਾਦ੍ਵਾਹਂ ਰਤ੍ਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਸਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਜੋ ਬਹਾਦਰ ਹਨ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਘੋੜਾ ਫੜ ਲੈਣ।
ਤਂ ਚ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਸਰ੍ਵਵੀਰਸ਼ਿਰੋਮਣਿਃ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਪਾਦਯੋਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਣਤਿਂ ਯਾਂਤੁ ਧਨ੍ਵਿਨਃ
ਸਭ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡੇਗਾ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ।
ਇਤ੍ਯਭਿਪ੍ਰਾਯਮਾਲੋਕ੍ਯ ਜਗਾਦ ਨृਪਨਂਦਨਃ । ਰਾਮ ਏਵ ਧਨੁਰ੍ਧਾਰੀ ਨ ਵਯਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਇਹ ਮਨਸ਼ਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਰਾਮ ਹੀ ਅਸਲ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ।'
ਤਾਤੇ ਮੇऽਵਸ੍ਥਿਤੇ ਪृਥ੍ਵ੍ਯਾਂ ਕੋऽਯਂ ਗਰ੍ਵੋ ਮਹਾਨ੍ਭੁਵਿ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤੁ ਗਰ੍ਵਸ੍ਯ ਫਲਂ ਮਮ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਸਾਯਕੈਃ
ਜਦ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਹੰਕਾਰ ਕਿਉਂ? ਮੇਰੇ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲਵੇ।
ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਨਿਸ਼ਿਤਾ ਬਾਣਾਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਕਿਂਸ਼ੁਕਂ ਯਥਾ । ਪੁष੍ਪਿਤਂ ਵਿਦਧਤ੍ਵਦ੍ਧਾ ਕ੍ਸ਼ਤਾਵृਤਸ਼ਰੀਰਕਮ੍
ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਜਖਮੀ ਕਰ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਲਾਲ ਕਰ ਦੇਣ।
ਦਾਰਯਂਤੁ ਕਪੋਲਾਂਸ਼੍ਚ ਸਾਯਕਾ ਮਮ ਦਂਤਿਨਾਮ੍ । ਅਸ਼੍ਵਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਂਤੁ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਰੁਧਿਰੌਘਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਨ੍
ਮੇਰੇ ਤੀਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਗਲ੍ਹੇ ਚੀਰ ਦੇਣ, ਤੇ ਘੋੜੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਲਹੂ ਦੇ ਵਹਿਣ ਵਾਲੇ ਧਾਰਾਂ ਵਿਚ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ।
ਪਿਬਂਤੁ ਯੋਗਿਨੀਸਂਘਾ ਰੁਧਿਰਾਣਿ ਨृਮਸ੍ਤਕੈਃ । ਸ਼ਿਵਾ ਭਵਂਤੁ ਸਂਤੁष੍ਟਾ ਮਦ੍ਵੈਰਿਕ੍ਰਵ੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਣੈਃ
ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲਹੂ ਪੀਣ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀਆਂ ਸੰਗਤਾਂ ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਣ।
ਪਸ਼੍ਯਂਤੁ ਸੁਭਟਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਮ ਬਾਹੁਬਲਂ ਮਹਤ੍ । ਕੋਦਂਡਦਂਡਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਰਕੋਟੀਰ੍ਵਿਮੁਂਚਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਵਧੀਆ ਯੋਧੇ ਮੇਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖਣ, ਜਦ ਮੈਂ ਕੋਦੰਡ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਲੱਖਾਂ ਤੀਰ ਛੱਡਾਂ।
ਇਤ੍ਥਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹੀਪਸ੍ਯ ਤਨੁਜੋ ਦਮਨਾਭਿਧਃ । ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਪ੍ਰੇषਯਿਤ੍ਵਾ ਤਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋऽਭਵਦੁਦ੍ਭਟਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਮਨ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਭੇਜ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੇਨਾਪਤਿਮੁਵਾਚੇਦਂ ਸਜ੍ਜੀਕੁਰੁ ਮਹਾਮਤੇ । ਸੇਨਾਂ ਪਰਿਮਿਤਾਂ ਮਹ੍ਯਂ ਵੈਰਿਵृਂਦਨਿਵਾਰਣੇ
ਉਸ ਨੇ ਫੌਜ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਸਿਆਣੇ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਫੌਜ ਤਿਆਰ ਕਰ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕੇ।'
ਸਜ੍ਜਾਂ ਸੇਨਾਂ ਵਿਧਾਯਾਸ਼ੁ ਸਂਮੁਖੋ ਰਣਮਂਡਲੇ । ਸ੍ਥਿਤਵਾਨ੍ਯਾ ਵਦਤ੍ਯੁਗ੍ਰਸ੍ਤਾਵਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਹਯਾਨੁਗਾਃ
ਫੌਜ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਤਿਆਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਘੋੜਸਵਾਰ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਕ੍ਵਾਸੌ ਹਯੋ ਮਹਾਰਾਜ੍ਞੋ ਭਾਲਪਤ੍ਰੇਣ ਚਿਹ੍ਨਿਤਃ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਸ੍ਤੇ ਤੁ ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਤਿਵ੍ਯਾਕੁਲਿਤਾ ਮੁਹੁਃ
'ਉਹ ਮਹਾਰਾਜਾ ਦਾ ਘੋੜਾ, ਜੋ ਭਾਲਾ ਪੱਤਰ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਕਿੱਥੇ ਹੈ?' ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੁੱਛਦੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ।
ਤਾਵਦ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪੁਰਤਃ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਃ ਪਰਂਤਪਃ । ਸਜ੍ਜੀਭੂਤਂ ਤੁ ਕਟਕਂ ਵੀਰਸ਼ਬ੍ਦਨਿਨਾਦਿਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧਾ ਨੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਫੌਜ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਬਹਾਦਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਾਵਦਞ੍ਜਨਾਃ ਕੇਚਿਨ੍ਨੀਤੋऽਸ਼੍ਵੋऽਨੇਨ ਭੂਪਤੇ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਸਂਮੁਖਸ੍ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਕਥਂ ਵੀਰੋ ਬਲਾਨੁਗਃ
ਉਥੇ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਘੋੜਾ ਇਸ ਨੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇੱਕ ਯੋਧਾ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਵੇਂ ਖੜਾ ਹੋ ਸਕਦਾ?'
ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸੇਵਕਮ੍ । ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਵੋ ਰਾਮਭੂਪਤੇਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਬਹਾਦਰ ਨੇ ਇੱਕ ਨੌਕਰ ਭੇਜਿਆ; ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਰਾਮ ਰਾਜਾ ਦਾ ਘੋੜਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?'
ਕੇਨ ਨੀਤਃ ਕੁਤੋ ਨੀਤੋ ਰਾਮਂ ਜਾਨਾਤਿ ਨੋ ਕੁਧੀਃ । ਯਂ ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਮੁਖਾ ਦੇਵਾ ਬਲਿਮਾਦਾਯ ਸਨ੍ਨਤਾਃ
'ਕਿਸ ਨੇ ਲੈ ਗਿਆ? ਕਿੱਥੇ ਲੈ ਗਿਆ? ਕੀ ਇਹ ਮੰਦਬੁਧੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ?'
ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਕੁਪਿਤਂ ਤੁ ਬਲਂ ਮਹਤ੍ । ਸਰ੍ਵਥਾ ਹਿ ਗ੍ਰਸਿष੍ਯੇਤ ਪ੍ਰਣਤਿਂ ਚੇਨ੍ਨ ਯਾਸ੍ਯਤਿ
ਜੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਵੇਗੀ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾ ਕਰੇ।
ਇਤ੍ਥਮੁਕ੍ਤਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਦਾ ਰਾਜਸੁਤੋ ਬਲੀ । ਤਂ ਵੈ ਧਿਕ੍ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਵਾਗ੍ਜਾਲੇਨ ਸੁਦੁਰ੍ਮਨਾਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੜੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਡਾਂਟ ਦਿੱਤੀ।
ਮਯਾਨੀਤੋ ਯਜ੍ਞਹਯਃ ਪਤ੍ਰਚਿਹ੍ਨਾਦ੍ਯਲਂਕृਤਃ । ਯੇ ਸ਼ੂਰਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਮਾਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਮੋਚਯਂਤੁ ਬਲਾਦਿਹ
ਯਜਨ ਵਾਲਾ ਘੋੜਾ, ਜੋ ਚਿੰਨ੍ਹਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ ਹਾਂ; ਜੇ ਕੋਈ ਵੀਰ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆ ਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਲੈਣ।
ਸੇਵਕਸ੍ਤਦ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰੋषਪੂਰ੍ਣੋ ਹਸਨ੍ਯਯੌ । ਰਾਜ੍ਞੇ ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਯਥਾਵਦੁਪਵਰ੍ਣਿਤਮ੍
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੌਕਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰੋषਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਯਯੌ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਂ ਮਹਾਵੀਰਪੁਰਸ੍ਕृਤਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਉਹ ਮਹਾਂਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਲੜਾਈ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ।
ਰਥੇਨ ਕਨਕਾਂਗੇਨ ਚਤੁਰ੍ਵਾਜਿਸੁਸ਼ੋਭਿਨਾ । ਸੁਕੂਬਰੇਣ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਪੂਰਿਤੇਨ ਯਯੌ ਬਲੀ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਾਲੀ ਰਥ 'ਚ, ਚਾਰ ਸੁੰਦਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਧਨੁष੍ਟਂਕਾਰਯਾਮਾਸ ਮਹਾਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਪੁਨਃਪੁਨਰ੍ਜਹਾਸੋਚ੍ਚੈਃ ਕੋਪਾਦੁਦ੍ਗਮਿਤਾਸ਼੍ਰੁਕਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਵੱਜਾਇਆ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਕਰਦਾ ਗਿਆ, ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਅੱਖਾਂ 'ਚੋਂ ਹੰਝੂ ਨਿਕਲ ਆਏ।
ਅਸ਼੍ਵਵਾਹਾ ਗਜਾਰੂਢਾਃ ਖਡ੍ਗੋਲ੍ਲਸਿਤਪਾਣਯਃ । ਅਨ੍ਵਯੁਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਂ ਰੋषਪੂਰ੍ਣਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਸਵਾਰ, ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਚਮਕਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ, ਉਸ ਬਹਾਦਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਏ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪਾਗਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਹਸ੍ਤਿਨਃ ਪਤ੍ਤਯਸ਼੍ਚੈਵ ਕੋਟਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਧਨੋਦ੍ਯਤਾਃ । ਚਿਰਕਾਲਮਭੀਪ੍ਸਂਤੋ ਰਣਂ ਵੀਰੇਣਕਾਰਿਤਮ੍
ਹਾਥੀ ਤੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜੀ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ 'ਚ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਬਹਾਦਰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਤਦੋਦ੍ਯਤਂ ਸਮਾਜ੍ਞਾਯ ਰਿਪੁਸੈਨ੍ਯਂ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਜ੍ਜਗਾਮ ਵੀਰਾਗ੍ਰ੍ਯੋ ਮਹਾਬਲਪਰੀਵृਤਃ
ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਬਹਾਦਰ ਸੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਃ ਕਵਚੀ ਖਡ੍ਗੀ ਸ਼ਰਾਸਨਧਰੋ ਯੁਵਾ । ਲੀਲਯੈਵ ਯਯੌ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਮृਗਰਾਡ੍ਗਜਤਾਮਿਵ
ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਨੌਜਵਾਨ ਯੋਧਾ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦਾ ਯੋਧਾਃ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਵਧੈषਿਣਃ । ਛਿਂਧਿ ਭਿਂਧੀਤਿ ਭਾषਂਤੋ ਰਣਕਾਰ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਯੋਧੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਜੰਗ ਦੀ ਕਲਾ 'ਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ, 'ਕੱਟੋ! ਛੇਦੋ!' ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ।
ਪਤ੍ਤਯਃ ਪਤ੍ਤਿਸਂਘੇਨ ਗਜਾਰੂਢਾਸ਼੍ਚ ਸਾਦਿਭਿਃ । ਰਥਾਰੂਢਾ ਰਥਸ੍ਥੈਸ਼੍ਚ ਵਾਹਾਰੂਢਾਸ਼੍ਵਸਂਸ੍ਥਿਤੈਃ
ਪੈਦਲ ਫੌਜੀਆਂ ਆਪਣੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਹਾਥੀ-ਸਵਾਰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਰਥ-ਸਵਾਰ ਰਥਾਂ ਤੇ, ਤੇ ਘੋੜੇ-ਸਵਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ 'ਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਏ।