ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਨਤ੍ਵਾ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸੁਰਾਸੁਰਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍ । ਜਾਤਂ ਕृਤਾਰ੍ਥਮਾਤ੍ਮਾਨਮਮਨ੍ਯਤ ਸ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਾ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਨਮਨ ਕਰ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਸਮਝਣ ਲੱਗਾ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਤृਣਾਨ੍ਯਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਯੌ ਵਾਜੀ ਮਨੋਜਵਃ । ਵੀਰਸ਼੍ਰੇਣੀਵृਤਃ ਪਤ੍ਰਂ ਭਾਲੇ ਧृਤ੍ਵਾ ਸਚਾਮਰਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਰੁਕ ਕੇ ਘਾਹ ਚਰ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਘੋੜਾ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਪੱਤਾ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਚਾਮਰ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੇਨ ਸੁਵੀਰੇਣ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿ ਨृਪੇਣ ਚ । ਪੁष੍ਕਲੇਨੋਗ੍ਰਵਾਹੇਨ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਹ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ ਸੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਪੁਸ਼ਕਲ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਸੀ।
ਯਯੌ ਪੁਰੀਂ ਸ ਚਕ੍ਰਾਂਕਾਂ ਸੁਬਾਹੁਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍ । ਅਨੇਕਵੀਰਕੋਟੀਭੀ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋऽਨੁਗਤਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਉਹ ਚਕਰ ਵਾਲੀ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਸੁਬਾਹੂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਸੀ, ਵੱਲ ਚਲਿਆ। ਅਨੇਕਾਂ ਬਹਾਦਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਥੀ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਸੀ।
ਤਦਾ ਪੁਤ੍ਰੋਸ੍ਯ ਦਮਨੋ ਮृਗਯਾਮਾਸ੍ਥਿਤੋ ਮਹਾਨ੍ । ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਂ ਭਾਲਪਤ੍ਰਂ ਚਂਦਨਾਦਿਕਚਰ੍ਚਿਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦਮਨ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਪੱਤਾ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਘੋੜਾ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸੇਵਕਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵੋ ਮੇऽਕ੍ਸ਼ਿਗੋਚਰਃ । ਭਾਲੇ ਪਤ੍ਰਂ ਧृਤਂ ਕਿਂ ਨੁ ਚਾਮਰਂ ਕਿਂਤੁ ਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਇਹ ਘੋੜਾ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ? ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਪੱਤਾ ਕਿਉਂ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਚਾਮਰ ਕਿਉਂ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਵੀ ਹੈ?'
ਇਤਿ ਰਾਜ੍ਞੋਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੇਵਕਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਤਤਃ । ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਵਰ੍ਤਤੇ ਵਾਜੀ ਭਾਲਪਤ੍ਰਃ ਸੁਸ਼ੋਭਨਃ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੇਵਕ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਘੋੜਾ, ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਪੱਤਾ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਖੜਾ ਸੀ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਂ ਕੇਸ਼ਸਂਘੇ ਰਤ੍ਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਮ੍ । ਨਿਨਾਯ ਚਾਗ੍ਰੇ ਭੂਪਸ੍ਯ ਸੁਬਾਹੁਕੁਲਧਾਰਿਣਃ
ਉਸ ਨੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਰੋਹ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੁਬਾਹੂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਾਹਕ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਸ ਪਤ੍ਰਂ ਵਾਚਯਾਮਾਸ ਸੁਂਦਰਾਕ੍ਸ਼ਰਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਅਯੋਧ੍ਯਾਧਿਪਤਿਸ਼੍ਚਾਸੀਦ੍ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥੋ ਬਲੀ
ਉਸ ਨੇ ਪੱਤਾ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਅਯੋਧਿਆ ਦਾ ਮਾਲਕ ਦਸ਼ਰਥ, ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜੋ ਰਾਮਭਦ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ੂਰਸ਼ਿਰੋਮਣਿਃ । ਨਾਨ੍ਯੋਸ੍ਤਿ ਤਤ੍ਸਮਃ ਪृਥ੍ਵ੍ਯਾਂ ਧਨੁਰ੍ਧਰਣਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮਭਦਰ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ ਸੀ। ਧਨੁਧਾਰੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਸ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਤੇਨਾਸੌ ਮੋਚਿਤੋ ਵਾਜੀ ਚਂਦਨਾਦਿਕਚਰ੍ਚਿਤਃ । ਤਂ ਪਾਲਯਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਉਸ ਨੇ ਘੋੜਾ, ਜੋ ਚੰਦਨ ਤੇ ਹੋਰ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਯੇ ਚ ਸ਼ੂਰਾ ਵਯਂ ਵੀਰਾ ਧਨੁਰ੍ਹਸ੍ਤਾ ਇਮੇ ਵਯਮ੍ । ਤੇ ਗृਹ੍ਣਂਤੁ ਬਲਾਦ੍ਵਾਹਂ ਰਤ੍ਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਸਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਜੋ ਬਹਾਦਰ ਹਨ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਘੋੜਾ ਫੜ ਲੈਣ।
ਤਂ ਚ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਸਰ੍ਵਵੀਰਸ਼ਿਰੋਮਣਿਃ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਪਾਦਯੋਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਣਤਿਂ ਯਾਂਤੁ ਧਨ੍ਵਿਨਃ
ਸਭ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡੇਗਾ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ।
ਇਤ੍ਯਭਿਪ੍ਰਾਯਮਾਲੋਕ੍ਯ ਜਗਾਦ ਨृਪਨਂਦਨਃ । ਰਾਮ ਏਵ ਧਨੁਰ੍ਧਾਰੀ ਨ ਵਯਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਇਹ ਮਨਸ਼ਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਰਾਮ ਹੀ ਅਸਲ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ।'
ਤਾਤੇ ਮੇऽਵਸ੍ਥਿਤੇ ਪृਥ੍ਵ੍ਯਾਂ ਕੋऽਯਂ ਗਰ੍ਵੋ ਮਹਾਨ੍ਭੁਵਿ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤੁ ਗਰ੍ਵਸ੍ਯ ਫਲਂ ਮਮ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਸਾਯਕੈਃ
ਜਦ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਹੰਕਾਰ ਕਿਉਂ? ਮੇਰੇ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲਵੇ।
ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਨਿਸ਼ਿਤਾ ਬਾਣਾਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਕਿਂਸ਼ੁਕਂ ਯਥਾ । ਪੁष੍ਪਿਤਂ ਵਿਦਧਤ੍ਵਦ੍ਧਾ ਕ੍ਸ਼ਤਾਵृਤਸ਼ਰੀਰਕਮ੍
ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਜਖਮੀ ਕਰ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਲਾਲ ਕਰ ਦੇਣ।
ਦਾਰਯਂਤੁ ਕਪੋਲਾਂਸ਼੍ਚ ਸਾਯਕਾ ਮਮ ਦਂਤਿਨਾਮ੍ । ਅਸ਼੍ਵਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਂਤੁ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਰੁਧਿਰੌਘਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਨ੍
ਮੇਰੇ ਤੀਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਗਲ੍ਹੇ ਚੀਰ ਦੇਣ, ਤੇ ਘੋੜੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਲਹੂ ਦੇ ਵਹਿਣ ਵਾਲੇ ਧਾਰਾਂ ਵਿਚ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ।
ਪਿਬਂਤੁ ਯੋਗਿਨੀਸਂਘਾ ਰੁਧਿਰਾਣਿ ਨृਮਸ੍ਤਕੈਃ । ਸ਼ਿਵਾ ਭਵਂਤੁ ਸਂਤੁष੍ਟਾ ਮਦ੍ਵੈਰਿਕ੍ਰਵ੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਣੈਃ
ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲਹੂ ਪੀਣ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀਆਂ ਸੰਗਤਾਂ ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਣ।
ਪਸ਼੍ਯਂਤੁ ਸੁਭਟਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਮ ਬਾਹੁਬਲਂ ਮਹਤ੍ । ਕੋਦਂਡਦਂਡਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਰਕੋਟੀਰ੍ਵਿਮੁਂਚਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਵਧੀਆ ਯੋਧੇ ਮੇਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖਣ, ਜਦ ਮੈਂ ਕੋਦੰਡ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਲੱਖਾਂ ਤੀਰ ਛੱਡਾਂ।
ਇਤ੍ਥਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹੀਪਸ੍ਯ ਤਨੁਜੋ ਦਮਨਾਭਿਧਃ । ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਪ੍ਰੇषਯਿਤ੍ਵਾ ਤਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋऽਭਵਦੁਦ੍ਭਟਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਮਨ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਭੇਜ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੇਨਾਪਤਿਮੁਵਾਚੇਦਂ ਸਜ੍ਜੀਕੁਰੁ ਮਹਾਮਤੇ । ਸੇਨਾਂ ਪਰਿਮਿਤਾਂ ਮਹ੍ਯਂ ਵੈਰਿਵृਂਦਨਿਵਾਰਣੇ
ਉਸ ਨੇ ਫੌਜ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਸਿਆਣੇ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਫੌਜ ਤਿਆਰ ਕਰ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕੇ।'
ਸਜ੍ਜਾਂ ਸੇਨਾਂ ਵਿਧਾਯਾਸ਼ੁ ਸਂਮੁਖੋ ਰਣਮਂਡਲੇ । ਸ੍ਥਿਤਵਾਨ੍ਯਾ ਵਦਤ੍ਯੁਗ੍ਰਸ੍ਤਾਵਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਹਯਾਨੁਗਾਃ
ਫੌਜ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਤਿਆਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਘੋੜਸਵਾਰ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਕ੍ਵਾਸੌ ਹਯੋ ਮਹਾਰਾਜ੍ਞੋ ਭਾਲਪਤ੍ਰੇਣ ਚਿਹ੍ਨਿਤਃ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਸ੍ਤੇ ਤੁ ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਤਿਵ੍ਯਾਕੁਲਿਤਾ ਮੁਹੁਃ
'ਉਹ ਮਹਾਰਾਜਾ ਦਾ ਘੋੜਾ, ਜੋ ਭਾਲਾ ਪੱਤਰ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਕਿੱਥੇ ਹੈ?' ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੁੱਛਦੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ।
ਤਾਵਦ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪੁਰਤਃ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਃ ਪਰਂਤਪਃ । ਸਜ੍ਜੀਭੂਤਂ ਤੁ ਕਟਕਂ ਵੀਰਸ਼ਬ੍ਦਨਿਨਾਦਿਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧਾ ਨੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਫੌਜ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਬਹਾਦਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਾਵਦਞ੍ਜਨਾਃ ਕੇਚਿਨ੍ਨੀਤੋऽਸ਼੍ਵੋऽਨੇਨ ਭੂਪਤੇ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਸਂਮੁਖਸ੍ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਕਥਂ ਵੀਰੋ ਬਲਾਨੁਗਃ
ਉਥੇ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਘੋੜਾ ਇਸ ਨੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇੱਕ ਯੋਧਾ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਵੇਂ ਖੜਾ ਹੋ ਸਕਦਾ?'
ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸੇਵਕਮ੍ । ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਵੋ ਰਾਮਭੂਪਤੇਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਬਹਾਦਰ ਨੇ ਇੱਕ ਨੌਕਰ ਭੇਜਿਆ; ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਰਾਮ ਰਾਜਾ ਦਾ ਘੋੜਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?'
ਕੇਨ ਨੀਤਃ ਕੁਤੋ ਨੀਤੋ ਰਾਮਂ ਜਾਨਾਤਿ ਨੋ ਕੁਧੀਃ । ਯਂ ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਮੁਖਾ ਦੇਵਾ ਬਲਿਮਾਦਾਯ ਸਨ੍ਨਤਾਃ
'ਕਿਸ ਨੇ ਲੈ ਗਿਆ? ਕਿੱਥੇ ਲੈ ਗਿਆ? ਕੀ ਇਹ ਮੰਦਬੁਧੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ?'
ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਕੁਪਿਤਂ ਤੁ ਬਲਂ ਮਹਤ੍ । ਸਰ੍ਵਥਾ ਹਿ ਗ੍ਰਸਿष੍ਯੇਤ ਪ੍ਰਣਤਿਂ ਚੇਨ੍ਨ ਯਾਸ੍ਯਤਿ
ਜੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਵੇਗੀ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾ ਕਰੇ।
ਇਤ੍ਥਮੁਕ੍ਤਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਦਾ ਰਾਜਸੁਤੋ ਬਲੀ । ਤਂ ਵੈ ਧਿਕ੍ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਵਾਗ੍ਜਾਲੇਨ ਸੁਦੁਰ੍ਮਨਾਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੜੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਡਾਂਟ ਦਿੱਤੀ।
ਮਯਾਨੀਤੋ ਯਜ੍ਞਹਯਃ ਪਤ੍ਰਚਿਹ੍ਨਾਦ੍ਯਲਂਕृਤਃ । ਯੇ ਸ਼ੂਰਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਮਾਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਮੋਚਯਂਤੁ ਬਲਾਦਿਹ
ਯਜਨ ਵਾਲਾ ਘੋੜਾ, ਜੋ ਚਿੰਨ੍ਹਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ ਹਾਂ; ਜੇ ਕੋਈ ਵੀਰ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆ ਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਲੈਣ।