ਅਹੋ ਭਾਗ੍ਯਂ ਭੂਮਿਪਤੇ ਰਤ੍ਨਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਸਨ੍ਮਤੇਃ । ਜਗਾਮਾਨੇਨ ਦੇਹੇਨ ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਭੂਮਿ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਰਤਨਗ੍ਰੀਵ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਚਿੱਤ ਹੈ; ਉਹ ਇਸੀ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਪਰਮ ਥਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਰਾਜਨ੍ਨਸੌ ਨੀਲਗਿਰਿਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਸਤ੍ਕृਤਃ । ਯਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯੈਵ ਵ੍ਰਜਂਤ੍ਯਦ੍ਧਾ ਵੈਕੁਂਠਂ ਪਰਮਾਯਨਮ੍
ਰਾਜਨ, ਨੀਲਗਿਰੀ, ਜੋ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਸੱਚਮੁੱਚ ਵੈਕੁੰਠ, ਪਰਮ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਨ੍ਨੀਲਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਯਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਸ ਭਾਗ੍ਯਵਾਨ੍ । ਯਃ ਸ਼੍ਰਾਵਯਤਿ ਲੋਕਾਨ੍ਵੈ ਤੌ ਗਚ੍ਛੇਤਾਂ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਜੋ ਨੀਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦੁਃਸ੍ਵਪ੍ਨੋ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਸ੍ਮृਤਿਮਾਤ੍ਰਤਃ । ਪ੍ਰਾਂਤੇ ਸਂਸਾਰਨਿਸ੍ਤਾਰਂ ਦਦਾਤਿ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਇਸ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ ਮਾੜਾ ਸੁਪਨਾ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਖਰ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋऽਸੌ ਨੀਲਾਧਿਵਾਸੀ ਚ ਸ ਰਾਮਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ । ਸੀਤਾਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਰ੍ਵਕਾਰਣਕਾਰਣਮ੍
ਜੋ ਨੀਲ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਰਾਮ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ। ਸੀਤਾ ਆਪ ਹੀ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਹਯਮੇਧਂ ਚਰਿਤ੍ਵਾ ਸ ਲੋਕਾਨ੍ਵੈ ਪਾਵਯਿष੍ਯਤਿ । ਯਨ੍ਨਾਮਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਯਾਃ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਦਿਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਹ ਘੋੜਾ ਯਗ ਕਰ ਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇਗਾ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਦੀ ਮੁਆਫੀ ਲਈ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਦਾਨੀਂ ਤ੍ਵਦ੍ਧਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨੀਲੇਪਰ੍ਵਤਸਤ੍ਤਮੇ । ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਦੇਵਂ ਤ੍ਵਂ ਨਮਸ੍ਕੁਰੁ ਮਹਾਮਤੇ
ਹੁਣ ਤੇਰਾ ਘੋੜਾ ਨੀਲ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ। ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ।
ਤਤ੍ਰ ਨਿष੍ਪਾਪਿਨੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਾਸ੍ਯਾਮਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ । ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਬਹਵੋ ਨਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾ ਭਵਸਾਗਰਾਤ੍
ਉਥੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਅਸੀਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲਾਂਗੇ। ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਕਈ ਲੋਕ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਚੁਕੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਵਦਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸ਼੍ਵੋ ਨੀਲਪਰ੍ਵਤਮ੍ । ਵਾਯੁਵੇਗੇਨ ਪृਥਿਵੀਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਸਂਕ੍ਸ਼ੁਣ੍ਣਮਂਡਲਾਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਘੋੜਾ ਨੀਲ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਹਵਾ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀ, ਜ਼ਮੀਨ ਦਬ ਗਈ।
ਤਦਾ ਰਾਜਾਪਿ ਤਤ੍ਪृष੍ਠਚਾਰੀ ਨੀਲਾਭਿਧਂ ਗਿਰਿਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਗਂਗਾਬ੍ਧਿਸਂਯੋਗੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾਗਾਤ੍ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਨੀਲ ਨਾਮਕ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ ਉਹ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਨਤ੍ਵਾ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸੁਰਾਸੁਰਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍ । ਜਾਤਂ ਕृਤਾਰ੍ਥਮਾਤ੍ਮਾਨਮਮਨ੍ਯਤ ਸ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਾ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਨਮਨ ਕਰ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਸਮਝਣ ਲੱਗਾ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਤृਣਾਨ੍ਯਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਯੌ ਵਾਜੀ ਮਨੋਜਵਃ । ਵੀਰਸ਼੍ਰੇਣੀਵृਤਃ ਪਤ੍ਰਂ ਭਾਲੇ ਧृਤ੍ਵਾ ਸਚਾਮਰਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਰੁਕ ਕੇ ਘਾਹ ਚਰ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਘੋੜਾ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਪੱਤਾ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਚਾਮਰ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੇਨ ਸੁਵੀਰੇਣ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿ ਨृਪੇਣ ਚ । ਪੁष੍ਕਲੇਨੋਗ੍ਰਵਾਹੇਨ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਹ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ ਸੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਪੁਸ਼ਕਲ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਸੀ।
ਯਯੌ ਪੁਰੀਂ ਸ ਚਕ੍ਰਾਂਕਾਂ ਸੁਬਾਹੁਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍ । ਅਨੇਕਵੀਰਕੋਟੀਭੀ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋऽਨੁਗਤਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਉਹ ਚਕਰ ਵਾਲੀ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਸੁਬਾਹੂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਸੀ, ਵੱਲ ਚਲਿਆ। ਅਨੇਕਾਂ ਬਹਾਦਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਥੀ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਸੀ।
ਤਦਾ ਪੁਤ੍ਰੋਸ੍ਯ ਦਮਨੋ ਮृਗਯਾਮਾਸ੍ਥਿਤੋ ਮਹਾਨ੍ । ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਂ ਭਾਲਪਤ੍ਰਂ ਚਂਦਨਾਦਿਕਚਰ੍ਚਿਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦਮਨ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਪੱਤਾ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਘੋੜਾ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸੇਵਕਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵੋ ਮੇऽਕ੍ਸ਼ਿਗੋਚਰਃ । ਭਾਲੇ ਪਤ੍ਰਂ ਧृਤਂ ਕਿਂ ਨੁ ਚਾਮਰਂ ਕਿਂਤੁ ਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਇਹ ਘੋੜਾ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ? ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਪੱਤਾ ਕਿਉਂ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਚਾਮਰ ਕਿਉਂ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਵੀ ਹੈ?'
ਇਤਿ ਰਾਜ੍ਞੋਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੇਵਕਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਤਤਃ । ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਵਰ੍ਤਤੇ ਵਾਜੀ ਭਾਲਪਤ੍ਰਃ ਸੁਸ਼ੋਭਨਃ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੇਵਕ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਘੋੜਾ, ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਪੱਤਾ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਖੜਾ ਸੀ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਂ ਕੇਸ਼ਸਂਘੇ ਰਤ੍ਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਮ੍ । ਨਿਨਾਯ ਚਾਗ੍ਰੇ ਭੂਪਸ੍ਯ ਸੁਬਾਹੁਕੁਲਧਾਰਿਣਃ
ਉਸ ਨੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਰੋਹ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੁਬਾਹੂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਾਹਕ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਸ ਪਤ੍ਰਂ ਵਾਚਯਾਮਾਸ ਸੁਂਦਰਾਕ੍ਸ਼ਰਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਅਯੋਧ੍ਯਾਧਿਪਤਿਸ਼੍ਚਾਸੀਦ੍ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥੋ ਬਲੀ
ਉਸ ਨੇ ਪੱਤਾ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਅਯੋਧਿਆ ਦਾ ਮਾਲਕ ਦਸ਼ਰਥ, ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜੋ ਰਾਮਭਦ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ੂਰਸ਼ਿਰੋਮਣਿਃ । ਨਾਨ੍ਯੋਸ੍ਤਿ ਤਤ੍ਸਮਃ ਪृਥ੍ਵ੍ਯਾਂ ਧਨੁਰ੍ਧਰਣਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮਭਦਰ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ ਸੀ। ਧਨੁਧਾਰੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਸ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਤੇਨਾਸੌ ਮੋਚਿਤੋ ਵਾਜੀ ਚਂਦਨਾਦਿਕਚਰ੍ਚਿਤਃ । ਤਂ ਪਾਲਯਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਉਸ ਨੇ ਘੋੜਾ, ਜੋ ਚੰਦਨ ਤੇ ਹੋਰ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਯੇ ਚ ਸ਼ੂਰਾ ਵਯਂ ਵੀਰਾ ਧਨੁਰ੍ਹਸ੍ਤਾ ਇਮੇ ਵਯਮ੍ । ਤੇ ਗृਹ੍ਣਂਤੁ ਬਲਾਦ੍ਵਾਹਂ ਰਤ੍ਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਸਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਜੋ ਬਹਾਦਰ ਹਨ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਘੋੜਾ ਫੜ ਲੈਣ।
ਤਂ ਚ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਸਰ੍ਵਵੀਰਸ਼ਿਰੋਮਣਿਃ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਪਾਦਯੋਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਣਤਿਂ ਯਾਂਤੁ ਧਨ੍ਵਿਨਃ
ਸਭ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡੇਗਾ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ।
ਇਤ੍ਯਭਿਪ੍ਰਾਯਮਾਲੋਕ੍ਯ ਜਗਾਦ ਨृਪਨਂਦਨਃ । ਰਾਮ ਏਵ ਧਨੁਰ੍ਧਾਰੀ ਨ ਵਯਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਇਹ ਮਨਸ਼ਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਰਾਮ ਹੀ ਅਸਲ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ।'
ਤਾਤੇ ਮੇऽਵਸ੍ਥਿਤੇ ਪृਥ੍ਵ੍ਯਾਂ ਕੋऽਯਂ ਗਰ੍ਵੋ ਮਹਾਨ੍ਭੁਵਿ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤੁ ਗਰ੍ਵਸ੍ਯ ਫਲਂ ਮਮ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਸਾਯਕੈਃ
ਜਦ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਹੰਕਾਰ ਕਿਉਂ? ਮੇਰੇ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲਵੇ।
ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਨਿਸ਼ਿਤਾ ਬਾਣਾਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਕਿਂਸ਼ੁਕਂ ਯਥਾ । ਪੁष੍ਪਿਤਂ ਵਿਦਧਤ੍ਵਦ੍ਧਾ ਕ੍ਸ਼ਤਾਵृਤਸ਼ਰੀਰਕਮ੍
ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਜਖਮੀ ਕਰ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਲਾਲ ਕਰ ਦੇਣ।
ਦਾਰਯਂਤੁ ਕਪੋਲਾਂਸ਼੍ਚ ਸਾਯਕਾ ਮਮ ਦਂਤਿਨਾਮ੍ । ਅਸ਼੍ਵਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਂਤੁ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਰੁਧਿਰੌਘਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਨ੍
ਮੇਰੇ ਤੀਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਗਲ੍ਹੇ ਚੀਰ ਦੇਣ, ਤੇ ਘੋੜੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਲਹੂ ਦੇ ਵਹਿਣ ਵਾਲੇ ਧਾਰਾਂ ਵਿਚ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ।
ਪਿਬਂਤੁ ਯੋਗਿਨੀਸਂਘਾ ਰੁਧਿਰਾਣਿ ਨृਮਸ੍ਤਕੈਃ । ਸ਼ਿਵਾ ਭਵਂਤੁ ਸਂਤੁष੍ਟਾ ਮਦ੍ਵੈਰਿਕ੍ਰਵ੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਣੈਃ
ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲਹੂ ਪੀਣ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀਆਂ ਸੰਗਤਾਂ ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਣ।
ਪਸ਼੍ਯਂਤੁ ਸੁਭਟਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਮ ਬਾਹੁਬਲਂ ਮਹਤ੍ । ਕੋਦਂਡਦਂਡਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਰਕੋਟੀਰ੍ਵਿਮੁਂਚਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਵਧੀਆ ਯੋਧੇ ਮੇਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖਣ, ਜਦ ਮੈਂ ਕੋਦੰਡ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਲੱਖਾਂ ਤੀਰ ਛੱਡਾਂ।
ਇਤ੍ਥਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹੀਪਸ੍ਯ ਤਨੁਜੋ ਦਮਨਾਭਿਧਃ । ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਪ੍ਰੇषਯਿਤ੍ਵਾ ਤਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋऽਭਵਦੁਦ੍ਭਟਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਮਨ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਭੇਜ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀਤ ਹੋ ਗਿਆ।