ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਸਂਜ੍ਞਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਰਾਜਾ ਸ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ । ਵਵਂਦੇ ਚਰਣੌ ਤਸ੍ਯ ਕृਪਾਪਾਤ੍ਰਕृਤਾਤ੍ਮਕਃ
ਉਹ ਧਰਮਕ ਰਾਜਾ, ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਾਜ੍ਞਯਾ ਵਿਮਾਨੇ ਸ ਆਰੁਹ੍ਯ ਮਹਿਲਾਯੁਤਃ । ਜਗਾਮ ਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦਿਵਿ ਵੈਕੁਂਠਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਅਨੇਕ ਔਰਤਾਂ ਸਮੇਤ ਰਥ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਸਮਾਨੀ ਵੈਕੁੰਠ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਥਾਂ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਮਂਤ੍ਰੀ ਧਰ੍ਮਪਰੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਦੁਤ੍ਤਮਃ । ਯਯੌ ਸਾਕਂ ਵਿਮਾਨੇਨ ਲਲਨਾਵृਨ੍ਦਸੇਵਿਤਃ
ਰਾਜੇ ਦਾ ਮੰਤਰੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨੀ ਸੀ, ਵੀ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨਾਲ ਰਥ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਾਪਸਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਵਗਾਹਕਃ । ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਤ੍ਵਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਯਯੌ ਦੇਵੈਰ੍ਵਿਮਾਨਿਭਿਃ
ਉਥੇ, ਉਹ ਤਪस्वੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਪਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਕਰਂਬੋऽਪਿ ਮਹਾਰਾਜ ਗਾਨਪੁਣ੍ਯੇਨ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਯਯੌ ਸੁਰਾਵਾਸਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਦਿਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍
ਮਹਾਰਾਜਾ, ਕਰੰਬਾ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਦਰਸ਼ਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਤਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਚਲਿਤਾ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਪਰਮਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾਃ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਾਥੋਜਧਾਰਿਣਃ
ਸਭ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਲੋਕ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਕਮਲ ਫੜੇ ਹੋਏ।
ਸਰ੍ਵੇ ਮੇਘਸ਼੍ਰਿਯਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਲਸਦਂਭੋਜਪਾਣਯਃ । ਹਾਰਕੇਯੂਰਕਟਕੈਰ੍ਭੂषਿਤਾਂਗਾ ਯਯੁਰ੍ਦਿਵਮ੍
ਸਭ ਨੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਤੇ ਰੋਸ਼ਨ ਕਮਲ ਵਾਲੇ ਹੱਥ, ਹਾਰ, ਕੇਯੂਰ ਤੇ ਕਟਕ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਦ੍ਵਿਮਾਨਾਵਲੀਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲੋਕੈਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਭਿਸ੍ਤਦਾ । ਦੁਂਦੁਭੀਨਾਂ ਤੁ ਨਿਰ੍ਘੋषਸ੍ਤੈਃ ਕृਤਃ ਕਰ੍ਣਗੋਚਰਃ
ਉਹ ਰਥਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਡੰਬੂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਤਕ ਪਹੁੰਚੀਆਂ।
ਤਦੈਕੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਹ੍ਯਾਸੀਦ੍ਵਿष੍ਣੁਪਾਦਾਬ੍ਜਵਲ੍ਲਭਃ । ਗਤਸ੍ਤਦ੍ਵਿਰਹਾਕृष੍ਟਚੇਤਾ ਜਾਤਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ; ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਤਰਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖਿੱਚਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਚ੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਲੋਕਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਂਤੋ ਮਹੋਦਯਮ੍ । ਗਂਗਾਸਾਗਰਸਂਯੋਗੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾऽਗੁਸ੍ਤਂ ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਅਜੋਬਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਦੇਖ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਅਗਸਤਿਆ ਪੁਰ ਵੱਲ ਪਰਤ ਆਏ।
ਅਹੋ ਭਾਗ੍ਯਂ ਭੂਮਿਪਤੇ ਰਤ੍ਨਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਸਨ੍ਮਤੇਃ । ਜਗਾਮਾਨੇਨ ਦੇਹੇਨ ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਭੂਮਿ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਰਤਨਗ੍ਰੀਵ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਚਿੱਤ ਹੈ; ਉਹ ਇਸੀ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਪਰਮ ਥਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਰਾਜਨ੍ਨਸੌ ਨੀਲਗਿਰਿਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਸਤ੍ਕृਤਃ । ਯਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯੈਵ ਵ੍ਰਜਂਤ੍ਯਦ੍ਧਾ ਵੈਕੁਂਠਂ ਪਰਮਾਯਨਮ੍
ਰਾਜਨ, ਨੀਲਗਿਰੀ, ਜੋ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਸੱਚਮੁੱਚ ਵੈਕੁੰਠ, ਪਰਮ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਨ੍ਨੀਲਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਯਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਸ ਭਾਗ੍ਯਵਾਨ੍ । ਯਃ ਸ਼੍ਰਾਵਯਤਿ ਲੋਕਾਨ੍ਵੈ ਤੌ ਗਚ੍ਛੇਤਾਂ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਜੋ ਨੀਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦੁਃਸ੍ਵਪ੍ਨੋ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਸ੍ਮृਤਿਮਾਤ੍ਰਤਃ । ਪ੍ਰਾਂਤੇ ਸਂਸਾਰਨਿਸ੍ਤਾਰਂ ਦਦਾਤਿ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਇਸ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ ਮਾੜਾ ਸੁਪਨਾ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਖਰ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋऽਸੌ ਨੀਲਾਧਿਵਾਸੀ ਚ ਸ ਰਾਮਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ । ਸੀਤਾਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਰ੍ਵਕਾਰਣਕਾਰਣਮ੍
ਜੋ ਨੀਲ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਰਾਮ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ। ਸੀਤਾ ਆਪ ਹੀ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਹਯਮੇਧਂ ਚਰਿਤ੍ਵਾ ਸ ਲੋਕਾਨ੍ਵੈ ਪਾਵਯਿष੍ਯਤਿ । ਯਨ੍ਨਾਮਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਯਾਃ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਦਿਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਹ ਘੋੜਾ ਯਗ ਕਰ ਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇਗਾ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਦੀ ਮੁਆਫੀ ਲਈ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਦਾਨੀਂ ਤ੍ਵਦ੍ਧਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨੀਲੇਪਰ੍ਵਤਸਤ੍ਤਮੇ । ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਦੇਵਂ ਤ੍ਵਂ ਨਮਸ੍ਕੁਰੁ ਮਹਾਮਤੇ
ਹੁਣ ਤੇਰਾ ਘੋੜਾ ਨੀਲ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ। ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ।
ਤਤ੍ਰ ਨਿष੍ਪਾਪਿਨੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਾਸ੍ਯਾਮਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ । ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਬਹਵੋ ਨਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾ ਭਵਸਾਗਰਾਤ੍
ਉਥੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਅਸੀਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲਾਂਗੇ। ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਕਈ ਲੋਕ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਚੁਕੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਵਦਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸ਼੍ਵੋ ਨੀਲਪਰ੍ਵਤਮ੍ । ਵਾਯੁਵੇਗੇਨ ਪृਥਿਵੀਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਸਂਕ੍ਸ਼ੁਣ੍ਣਮਂਡਲਾਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਘੋੜਾ ਨੀਲ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਹਵਾ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀ, ਜ਼ਮੀਨ ਦਬ ਗਈ।
ਤਦਾ ਰਾਜਾਪਿ ਤਤ੍ਪृष੍ਠਚਾਰੀ ਨੀਲਾਭਿਧਂ ਗਿਰਿਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਗਂਗਾਬ੍ਧਿਸਂਯੋਗੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾਗਾਤ੍ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਨੀਲ ਨਾਮਕ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ ਉਹ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਨਤ੍ਵਾ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸੁਰਾਸੁਰਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍ । ਜਾਤਂ ਕृਤਾਰ੍ਥਮਾਤ੍ਮਾਨਮਮਨ੍ਯਤ ਸ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਾ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਨਮਨ ਕਰ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਸਮਝਣ ਲੱਗਾ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਤृਣਾਨ੍ਯਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਯੌ ਵਾਜੀ ਮਨੋਜਵਃ । ਵੀਰਸ਼੍ਰੇਣੀਵृਤਃ ਪਤ੍ਰਂ ਭਾਲੇ ਧृਤ੍ਵਾ ਸਚਾਮਰਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਰੁਕ ਕੇ ਘਾਹ ਚਰ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਘੋੜਾ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਪੱਤਾ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਚਾਮਰ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੇਨ ਸੁਵੀਰੇਣ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿ ਨृਪੇਣ ਚ । ਪੁष੍ਕਲੇਨੋਗ੍ਰਵਾਹੇਨ ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਹ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ ਸੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਪੁਸ਼ਕਲ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਸੀ।
ਯਯੌ ਪੁਰੀਂ ਸ ਚਕ੍ਰਾਂਕਾਂ ਸੁਬਾਹੁਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍ । ਅਨੇਕਵੀਰਕੋਟੀਭੀ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋऽਨੁਗਤਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਉਹ ਚਕਰ ਵਾਲੀ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਸੁਬਾਹੂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਸੀ, ਵੱਲ ਚਲਿਆ। ਅਨੇਕਾਂ ਬਹਾਦਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਥੀ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਸੀ।
ਤਦਾ ਪੁਤ੍ਰੋਸ੍ਯ ਦਮਨੋ ਮृਗਯਾਮਾਸ੍ਥਿਤੋ ਮਹਾਨ੍ । ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਂ ਭਾਲਪਤ੍ਰਂ ਚਂਦਨਾਦਿਕਚਰ੍ਚਿਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦਮਨ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਪੱਤਾ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਘੋੜਾ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸੇਵਕਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵੋ ਮੇऽਕ੍ਸ਼ਿਗੋਚਰਃ । ਭਾਲੇ ਪਤ੍ਰਂ ਧृਤਂ ਕਿਂ ਨੁ ਚਾਮਰਂ ਕਿਂਤੁ ਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਇਹ ਘੋੜਾ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ? ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਪੱਤਾ ਕਿਉਂ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਚਾਮਰ ਕਿਉਂ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਵੀ ਹੈ?'
ਇਤਿ ਰਾਜ੍ਞੋਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੇਵਕਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਤਤਃ । ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਵਰ੍ਤਤੇ ਵਾਜੀ ਭਾਲਪਤ੍ਰਃ ਸੁਸ਼ੋਭਨਃ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੇਵਕ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਘੋੜਾ, ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਪੱਤਾ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਖੜਾ ਸੀ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਂ ਕੇਸ਼ਸਂਘੇ ਰਤ੍ਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਮ੍ । ਨਿਨਾਯ ਚਾਗ੍ਰੇ ਭੂਪਸ੍ਯ ਸੁਬਾਹੁਕੁਲਧਾਰਿਣਃ
ਉਸ ਨੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਰੋਹ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੁਬਾਹੂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਾਹਕ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਸ ਪਤ੍ਰਂ ਵਾਚਯਾਮਾਸ ਸੁਂਦਰਾਕ੍ਸ਼ਰਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਅਯੋਧ੍ਯਾਧਿਪਤਿਸ਼੍ਚਾਸੀਦ੍ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥੋ ਬਲੀ
ਉਸ ਨੇ ਪੱਤਾ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਅਯੋਧਿਆ ਦਾ ਮਾਲਕ ਦਸ਼ਰਥ, ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜੋ ਰਾਮਭਦ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ੂਰਸ਼ਿਰੋਮਣਿਃ । ਨਾਨ੍ਯੋਸ੍ਤਿ ਤਤ੍ਸਮਃ ਪृਥ੍ਵ੍ਯਾਂ ਧਨੁਰ੍ਧਰਣਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮਭਦਰ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ ਸੀ। ਧਨੁਧਾਰੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਸ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।