ਤ੍ਵਯਾ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਂ ਵਪੁਰ੍ਧृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਖਸ੍ਤੁ ਨਿਹਤੋਸੁਰਃ । ਵੇਦਾਃ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਮਹਾਪੁਰੁषਪੂਰ੍ਵਜ
ਮਛੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਸ਼ੰਖ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਪੁਰਾਣਾ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ, ਤੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ੇषੋ ਨ ਵੇਤ੍ਤਿ ਮਹਿ ਤੇ ਭਾਰਤ੍ਯਪਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀ । ਕਿਮੁਤਾਨ੍ਯੇ ਮਹਾਵਿष੍ਣੋ ਮਾਦृਸ਼ਾਸ੍ਤੁ ਕੁਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਭੀ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਭਾਰਤੀ ਜਾਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ, ਹੇ ਮਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਹੋਰ ਛੋਟੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਮਨਸਾ ਤ੍ਵਾਂ ਨ ਚਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਾਗਿਯਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ । ਤਸ੍ਮਾਦਹਂ ਕਥਂ ਤ੍ਵਾਂ ਵੈ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਸ੍ਯਾਮੀਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਮਨ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਬੋਲੀ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ?
ਇਤਿ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਸ ਸ਼ਿਰਸਾ ਪ੍ਰਣਾਮਮਕਰੋਨ੍ਮੁਹੁਃ । ਗਦ੍ਗਦਸ੍ਵਰਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਰੋਮਹਰ੍षਾਂਕਿਤਾਂਗਕਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤੁਤੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਸਿਰ ਨਮਾਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਭਾਵ ਨਾਲ ਰੁਕ ਗਈ, ਤੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਦੀ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਇਤਿ ਸ੍ਤੁਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਭਗਵਾਨ੍ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਸਤ੍ਯਂ ਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਾਰ੍ਥਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੱਚੀਆਂ ਤੇ ਮਾਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ। ਤਵ ਸ੍ਤੁਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਹਰ੍षੋऽਭੂਨ੍ਮਮ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਮਤੇ । ਜਾਨੀਹਿ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਰਾਜ ਮਾਂ ਚ ਪ੍ਰਕृਤਿਤਃ ਪਰਮ੍
ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਜਨ, ਤੇਰੀ ਸਤਿਕਾਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਜਾਣ ਲੈ, ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਸਵਭਾਵ ਤੋਂ ਪਰਮ ਹਾਂ।
ਨੈਵੇਦ੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਕੁਰੁ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਤ੍ਵਮਾਪ੍ਤਃ ਸਨ੍ਗਂਤਾਸਿ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਭੋਗ ਪਦਾਰਥ ਖਾ ਲੈ; ਤੂੰ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ ਤੇ ਪਰਮ ਥਾਂ ਨੂੰ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤ੍ਸ੍ਤੁਤਿਰਤ੍ਨੇਨ ਯੋ ਮਾਂ ਸ੍ਤੋष੍ਯਤਿ ਮਾਨਵਃ । ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦਾਸ੍ਯੇ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਵਰਪ੍ਰਦਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੀ ਰਤਨ ਵਰਗੀ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੇਗਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿਆਂਗਾ ਤੇ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿਆਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਵਚਨਂ ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਗਵਤੋਦਿਤਮ੍ । ਨੈਵੇਦ੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚਕ੍ਰੇ ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਸਹ ਸੇਵਕੈਃ
ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਚਾਰ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਭੋਗ ਪਦਾਰਥ ਖਾਣ ਲੱਗਾ।
ਤਤੋ ਵਿਮਾਨਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕਿਂਕਿਣੀਜਾਲਮਂਡਿਤਮ੍ । ਅਪ੍ਸਰੋਵृਂਦਸਂਸੇਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੋਗਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਖ-ਭੋਗ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਸਂਜ੍ਞਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਰਾਜਾ ਸ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ । ਵਵਂਦੇ ਚਰਣੌ ਤਸ੍ਯ ਕृਪਾਪਾਤ੍ਰਕृਤਾਤ੍ਮਕਃ
ਉਹ ਧਰਮਕ ਰਾਜਾ, ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਾਜ੍ਞਯਾ ਵਿਮਾਨੇ ਸ ਆਰੁਹ੍ਯ ਮਹਿਲਾਯੁਤਃ । ਜਗਾਮ ਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦਿਵਿ ਵੈਕੁਂਠਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਅਨੇਕ ਔਰਤਾਂ ਸਮੇਤ ਰਥ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਸਮਾਨੀ ਵੈਕੁੰਠ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਥਾਂ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਮਂਤ੍ਰੀ ਧਰ੍ਮਪਰੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਦੁਤ੍ਤਮਃ । ਯਯੌ ਸਾਕਂ ਵਿਮਾਨੇਨ ਲਲਨਾਵृਨ੍ਦਸੇਵਿਤਃ
ਰਾਜੇ ਦਾ ਮੰਤਰੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨੀ ਸੀ, ਵੀ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨਾਲ ਰਥ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਾਪਸਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਵਗਾਹਕਃ । ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਤ੍ਵਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਯਯੌ ਦੇਵੈਰ੍ਵਿਮਾਨਿਭਿਃ
ਉਥੇ, ਉਹ ਤਪस्वੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਪਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਕਰਂਬੋऽਪਿ ਮਹਾਰਾਜ ਗਾਨਪੁਣ੍ਯੇਨ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਯਯੌ ਸੁਰਾਵਾਸਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਦਿਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍
ਮਹਾਰਾਜਾ, ਕਰੰਬਾ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਦਰਸ਼ਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਤਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਚਲਿਤਾ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਪਰਮਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾਃ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਾਥੋਜਧਾਰਿਣਃ
ਸਭ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਲੋਕ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਕਮਲ ਫੜੇ ਹੋਏ।
ਸਰ੍ਵੇ ਮੇਘਸ਼੍ਰਿਯਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਲਸਦਂਭੋਜਪਾਣਯਃ । ਹਾਰਕੇਯੂਰਕਟਕੈਰ੍ਭੂषਿਤਾਂਗਾ ਯਯੁਰ੍ਦਿਵਮ੍
ਸਭ ਨੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਤੇ ਰੋਸ਼ਨ ਕਮਲ ਵਾਲੇ ਹੱਥ, ਹਾਰ, ਕੇਯੂਰ ਤੇ ਕਟਕ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਦ੍ਵਿਮਾਨਾਵਲੀਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲੋਕੈਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਭਿਸ੍ਤਦਾ । ਦੁਂਦੁਭੀਨਾਂ ਤੁ ਨਿਰ੍ਘੋषਸ੍ਤੈਃ ਕृਤਃ ਕਰ੍ਣਗੋਚਰਃ
ਉਹ ਰਥਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਡੰਬੂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਤਕ ਪਹੁੰਚੀਆਂ।
ਤਦੈਕੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਹ੍ਯਾਸੀਦ੍ਵਿष੍ਣੁਪਾਦਾਬ੍ਜਵਲ੍ਲਭਃ । ਗਤਸ੍ਤਦ੍ਵਿਰਹਾਕृष੍ਟਚੇਤਾ ਜਾਤਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ; ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਤਰਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖਿੱਚਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਚ੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਲੋਕਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਂਤੋ ਮਹੋਦਯਮ੍ । ਗਂਗਾਸਾਗਰਸਂਯੋਗੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾऽਗੁਸ੍ਤਂ ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਅਜੋਬਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਦੇਖ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਅਗਸਤਿਆ ਪੁਰ ਵੱਲ ਪਰਤ ਆਏ।
ਅਹੋ ਭਾਗ੍ਯਂ ਭੂਮਿਪਤੇ ਰਤ੍ਨਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਸਨ੍ਮਤੇਃ । ਜਗਾਮਾਨੇਨ ਦੇਹੇਨ ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਭੂਮਿ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਰਤਨਗ੍ਰੀਵ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਚਿੱਤ ਹੈ; ਉਹ ਇਸੀ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਪਰਮ ਥਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਰਾਜਨ੍ਨਸੌ ਨੀਲਗਿਰਿਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਸਤ੍ਕृਤਃ । ਯਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯੈਵ ਵ੍ਰਜਂਤ੍ਯਦ੍ਧਾ ਵੈਕੁਂਠਂ ਪਰਮਾਯਨਮ੍
ਰਾਜਨ, ਨੀਲਗਿਰੀ, ਜੋ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਸੱਚਮੁੱਚ ਵੈਕੁੰਠ, ਪਰਮ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਨ੍ਨੀਲਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਯਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਸ ਭਾਗ੍ਯਵਾਨ੍ । ਯਃ ਸ਼੍ਰਾਵਯਤਿ ਲੋਕਾਨ੍ਵੈ ਤੌ ਗਚ੍ਛੇਤਾਂ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਜੋ ਨੀਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦੁਃਸ੍ਵਪ੍ਨੋ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਸ੍ਮृਤਿਮਾਤ੍ਰਤਃ । ਪ੍ਰਾਂਤੇ ਸਂਸਾਰਨਿਸ੍ਤਾਰਂ ਦਦਾਤਿ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਇਸ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ ਮਾੜਾ ਸੁਪਨਾ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਖਰ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋऽਸੌ ਨੀਲਾਧਿਵਾਸੀ ਚ ਸ ਰਾਮਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ । ਸੀਤਾਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਰ੍ਵਕਾਰਣਕਾਰਣਮ੍
ਜੋ ਨੀਲ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਰਾਮ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ। ਸੀਤਾ ਆਪ ਹੀ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਹਯਮੇਧਂ ਚਰਿਤ੍ਵਾ ਸ ਲੋਕਾਨ੍ਵੈ ਪਾਵਯਿष੍ਯਤਿ । ਯਨ੍ਨਾਮਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਯਾਃ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਦਿਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਹ ਘੋੜਾ ਯਗ ਕਰ ਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇਗਾ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਦੀ ਮੁਆਫੀ ਲਈ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਦਾਨੀਂ ਤ੍ਵਦ੍ਧਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨੀਲੇਪਰ੍ਵਤਸਤ੍ਤਮੇ । ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਦੇਵਂ ਤ੍ਵਂ ਨਮਸ੍ਕੁਰੁ ਮਹਾਮਤੇ
ਹੁਣ ਤੇਰਾ ਘੋੜਾ ਨੀਲ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ। ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ।
ਤਤ੍ਰ ਨਿष੍ਪਾਪਿਨੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਾਸ੍ਯਾਮਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ । ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਬਹਵੋ ਨਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾ ਭਵਸਾਗਰਾਤ੍
ਉਥੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਅਸੀਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲਾਂਗੇ। ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਕਈ ਲੋਕ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਚੁਕੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਵਦਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸ਼੍ਵੋ ਨੀਲਪਰ੍ਵਤਮ੍ । ਵਾਯੁਵੇਗੇਨ ਪृਥਿਵੀਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਸਂਕ੍ਸ਼ੁਣ੍ਣਮਂਡਲਾਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਘੋੜਾ ਨੀਲ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਹਵਾ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀ, ਜ਼ਮੀਨ ਦਬ ਗਈ।
ਤਦਾ ਰਾਜਾਪਿ ਤਤ੍ਪृष੍ਠਚਾਰੀ ਨੀਲਾਭਿਧਂ ਗਿਰਿਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਗਂਗਾਬ੍ਧਿਸਂਯੋਗੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾਗਾਤ੍ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਨੀਲ ਨਾਮਕ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ ਉਹ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।