ਚਂਡ ਪ੍ਰਚਂਡ ਵਿਜਯ ਜਯਾਦਿਭਿਰੁਪਾਸਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਸਪਤ੍ਨੀਕੋ ਰਾਜਾ ਸੇਵਕਸਂਯੁਤਃ
ਚੰਡ, ਪ੍ਰਚੰਡ, ਵਿਜਯ, ਜਯਾ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਹਾਰਾਜਃ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ੍ਨਾਪਯਾਮਾਸ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵੇਦੋਕ੍ਤੈਃ ਸ੍ਨਾਨਮਂਤ੍ਰਕੈਃ
ਉੱਚੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ।
ਅਰ੍ਘ੍ਯਪਾਦ੍ਯਾਦਿਕਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪ੍ਰੀਤੇਨ ਮਨਸਾ ਨृਪਃ । ਚਂਦਨੇਨ ਵਿਲਿਪ੍ਯੈਨਂ ਸੁਵਸ੍ਤ੍ਰੇ ਵਿਨਿਵੇਦ੍ਯ ਚ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਅਰਘ, ਪਾਦਯ ਆਦਿ ਰਸਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਗਾਇਆ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ ਭੀ ਭੇਟ ਕੀਤੇ।
ਧੂਪਮਾਰਾਰ੍ਤਿਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਾਦੁਮਨੋਹਰਮ੍ । ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਭਗਵਨ੍ਮੂਰ੍ਤ੍ਯੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਦਥੋ ਨृਪਃ
ਧੂਪ ਤੇ ਆਰਤੀ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਮਨੋਹਰ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਭੀ ਚੜ੍ਹਾਇਆ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਾਪਸਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨ ਚ । ਯਥਾਮਤਿਗੁਣਗ੍ਰਾਮਗੁਂਫਿਤਸ੍ਤੋਤ੍ਰਸਂਚਯੈਃ
ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹਨੇ ਤਪਸਵੀ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਤੁਤੀਆਂ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਰਾਜੋਵਾਚ। ਏਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪੁਰੁषਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਃ । ਕਾਰ੍ਯਕਾਰਣਤੋ ਭਿਨ੍ਨੋ ਮਹਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਦਿਪੂਜਿਤਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਹੀ ਸਿੱਧਾ ਪੁਰਖ ਹੈਂ, ਭਗਵਾਨ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਕਾਰਣ ਤੇ ਕਾਰਜ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ, ਤੇ ਮਹੱਤੱਤੱਤਵ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਨ੍ਨਾਭਿਕਮਲਾਜ੍ਜਜ੍ਞੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸृष੍ਟਿਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਤਥਾ ਸਂਹਾਰਕਰ੍ਤਾ ਚ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਨੇਤ੍ਰਸਂਭਵਃ
ਤੇਰੇ ਨਾਭੀ ਦੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਨੇਤਰ ਤੋਂ ਰੁਦ੍ਰਾ, ਜੋ ਸੰਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਪਜਿਆ।
ਤ੍ਵਯਾਜ੍ਞਪ੍ਤਃ ਕਰੋਤ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਪਰਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਜਾਤਂ ਪੁਰਾਣਾਦ੍ਯਜ੍ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਾਸ੍ਨੁ ਚਰਿष੍ਣੁ ਚ
ਤੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪੁਰਾਣਾ, ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਚਲਦਾ ਫਿਰਦਾ ਜਗਤ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਚੇਤਨਾਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਮੇਨਂ ਚੇਤਯਸ੍ਯਹੋ । ਤਵ ਜਨ੍ਮ ਤੁ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਨਾਂਤਸ੍ਤਵ ਜਗਤ੍ਪਤੇ । ਵृਦ੍ਧਿਕ੍ਸ਼ਯਪਰੀਣਾਮਾਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਸਂਤ੍ਯੇਵ ਨੋ ਵਿਭੋ
ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਪਰ ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਨਹੀਂ, ਤੇਰਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ; ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਵਾਧਾ, ਨਾ ਘਟਾ, ਨਾ ਬਦਲਾਅ ਹੈ।
ਤਥਾਪਿ ਭਕ੍ਤਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਧਰ੍ਮਸ੍ਥਾਪਨਹੇਤਵੇ । ਕਰੋषਿ ਜਨ੍ਮਕਰ੍ਮਾਣਿ ਹ੍ਯਨੁਰੂਪਗੁਣਾਨਿ ਚ
ਫਿਰ ਭੀ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਲਈ, ਤੂੰ ਹਾਲਾਤ ਅਨੁਸਾਰ ਜਨਮ ਤੇ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਯਾ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਂ ਵਪੁਰ੍ਧृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਖਸ੍ਤੁ ਨਿਹਤੋਸੁਰਃ । ਵੇਦਾਃ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਮਹਾਪੁਰੁषਪੂਰ੍ਵਜ
ਮਛੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਸ਼ੰਖ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਪੁਰਾਣਾ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ, ਤੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ੇषੋ ਨ ਵੇਤ੍ਤਿ ਮਹਿ ਤੇ ਭਾਰਤ੍ਯਪਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀ । ਕਿਮੁਤਾਨ੍ਯੇ ਮਹਾਵਿष੍ਣੋ ਮਾਦृਸ਼ਾਸ੍ਤੁ ਕੁਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਭੀ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਭਾਰਤੀ ਜਾਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ, ਹੇ ਮਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਹੋਰ ਛੋਟੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਮਨਸਾ ਤ੍ਵਾਂ ਨ ਚਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਾਗਿਯਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ । ਤਸ੍ਮਾਦਹਂ ਕਥਂ ਤ੍ਵਾਂ ਵੈ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਸ੍ਯਾਮੀਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਮਨ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਬੋਲੀ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ?
ਇਤਿ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਸ ਸ਼ਿਰਸਾ ਪ੍ਰਣਾਮਮਕਰੋਨ੍ਮੁਹੁਃ । ਗਦ੍ਗਦਸ੍ਵਰਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਰੋਮਹਰ੍षਾਂਕਿਤਾਂਗਕਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤੁਤੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਸਿਰ ਨਮਾਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਭਾਵ ਨਾਲ ਰੁਕ ਗਈ, ਤੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਦੀ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਇਤਿ ਸ੍ਤੁਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਭਗਵਾਨ੍ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਸਤ੍ਯਂ ਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਾਰ੍ਥਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੱਚੀਆਂ ਤੇ ਮਾਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ। ਤਵ ਸ੍ਤੁਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਹਰ੍षੋऽਭੂਨ੍ਮਮ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਮਤੇ । ਜਾਨੀਹਿ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਰਾਜ ਮਾਂ ਚ ਪ੍ਰਕृਤਿਤਃ ਪਰਮ੍
ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਜਨ, ਤੇਰੀ ਸਤਿਕਾਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਜਾਣ ਲੈ, ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਸਵਭਾਵ ਤੋਂ ਪਰਮ ਹਾਂ।
ਨੈਵੇਦ੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਕੁਰੁ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਤ੍ਵਮਾਪ੍ਤਃ ਸਨ੍ਗਂਤਾਸਿ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਭੋਗ ਪਦਾਰਥ ਖਾ ਲੈ; ਤੂੰ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ ਤੇ ਪਰਮ ਥਾਂ ਨੂੰ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤ੍ਸ੍ਤੁਤਿਰਤ੍ਨੇਨ ਯੋ ਮਾਂ ਸ੍ਤੋष੍ਯਤਿ ਮਾਨਵਃ । ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦਾਸ੍ਯੇ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਵਰਪ੍ਰਦਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੀ ਰਤਨ ਵਰਗੀ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੇਗਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿਆਂਗਾ ਤੇ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿਆਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਵਚਨਂ ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਗਵਤੋਦਿਤਮ੍ । ਨੈਵੇਦ੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚਕ੍ਰੇ ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਸਹ ਸੇਵਕੈਃ
ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਚਾਰ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਭੋਗ ਪਦਾਰਥ ਖਾਣ ਲੱਗਾ।
ਤਤੋ ਵਿਮਾਨਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕਿਂਕਿਣੀਜਾਲਮਂਡਿਤਮ੍ । ਅਪ੍ਸਰੋਵृਂਦਸਂਸੇਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੋਗਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਖ-ਭੋਗ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਸਂਜ੍ਞਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਰਾਜਾ ਸ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ । ਵਵਂਦੇ ਚਰਣੌ ਤਸ੍ਯ ਕृਪਾਪਾਤ੍ਰਕृਤਾਤ੍ਮਕਃ
ਉਹ ਧਰਮਕ ਰਾਜਾ, ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਾਜ੍ਞਯਾ ਵਿਮਾਨੇ ਸ ਆਰੁਹ੍ਯ ਮਹਿਲਾਯੁਤਃ । ਜਗਾਮ ਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦਿਵਿ ਵੈਕੁਂਠਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਅਨੇਕ ਔਰਤਾਂ ਸਮੇਤ ਰਥ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਸਮਾਨੀ ਵੈਕੁੰਠ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਥਾਂ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਮਂਤ੍ਰੀ ਧਰ੍ਮਪਰੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਦੁਤ੍ਤਮਃ । ਯਯੌ ਸਾਕਂ ਵਿਮਾਨੇਨ ਲਲਨਾਵृਨ੍ਦਸੇਵਿਤਃ
ਰਾਜੇ ਦਾ ਮੰਤਰੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨੀ ਸੀ, ਵੀ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨਾਲ ਰਥ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਾਪਸਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਵਗਾਹਕਃ । ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਤ੍ਵਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਯਯੌ ਦੇਵੈਰ੍ਵਿਮਾਨਿਭਿਃ
ਉਥੇ, ਉਹ ਤਪस्वੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਪਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਕਰਂਬੋऽਪਿ ਮਹਾਰਾਜ ਗਾਨਪੁਣ੍ਯੇਨ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਯਯੌ ਸੁਰਾਵਾਸਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਦਿਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍
ਮਹਾਰਾਜਾ, ਕਰੰਬਾ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਦਰਸ਼ਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਤਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਚਲਿਤਾ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਪਰਮਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾਃ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਾਥੋਜਧਾਰਿਣਃ
ਸਭ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਲੋਕ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਕਮਲ ਫੜੇ ਹੋਏ।
ਸਰ੍ਵੇ ਮੇਘਸ਼੍ਰਿਯਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਲਸਦਂਭੋਜਪਾਣਯਃ । ਹਾਰਕੇਯੂਰਕਟਕੈਰ੍ਭੂषਿਤਾਂਗਾ ਯਯੁਰ੍ਦਿਵਮ੍
ਸਭ ਨੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਤੇ ਰੋਸ਼ਨ ਕਮਲ ਵਾਲੇ ਹੱਥ, ਹਾਰ, ਕੇਯੂਰ ਤੇ ਕਟਕ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਦ੍ਵਿਮਾਨਾਵਲੀਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲੋਕੈਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਭਿਸ੍ਤਦਾ । ਦੁਂਦੁਭੀਨਾਂ ਤੁ ਨਿਰ੍ਘੋषਸ੍ਤੈਃ ਕृਤਃ ਕਰ੍ਣਗੋਚਰਃ
ਉਹ ਰਥਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਡੰਬੂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਤਕ ਪਹੁੰਚੀਆਂ।
ਤਦੈਕੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਹ੍ਯਾਸੀਦ੍ਵਿष੍ਣੁਪਾਦਾਬ੍ਜਵਲ੍ਲਭਃ । ਗਤਸ੍ਤਦ੍ਵਿਰਹਾਕृष੍ਟਚੇਤਾ ਜਾਤਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ; ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਤਰਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖਿੱਚਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਚ੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਲੋਕਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਂਤੋ ਮਹੋਦਯਮ੍ । ਗਂਗਾਸਾਗਰਸਂਯੋਗੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾऽਗੁਸ੍ਤਂ ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਅਜੋਬਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਦੇਖ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਅਗਸਤਿਆ ਪੁਰ ਵੱਲ ਪਰਤ ਆਏ।