ਨृਤ੍ਯਂਤਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਸ੍ਯ ਪੁਰਤਃ ਸ਼ਰ੍ਵਾਦਿ ਦੇਵੈਃ ਸਹ । ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਿਃ ਸ੍ਵਤਨੂਯੁਤੈਰਰਿਗਦਾਂਬੂਤ੍ਥਾਬ੍ਜਹੇਤ੍ਯਾਦਿਭਿਃ । ਵਿष੍ਵਕ੍ਸੇਨਵਰੈਰ੍ਗਣੈਃ ਸੁਤਨੁਭਿਃ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ਂਸਦੋਪਾਸਿਤਂ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਪ ਲੋਕਵਿषਯਂ ਹਰ੍षਂ ਤਥਾਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਸਰੂਪਾਂ ਨਾਲ, ਗਦਾ, ਕਮਲ ਆਦਿ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ ਆਦਿ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਭਗਵਤੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਉਪਾਸਿਤ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਅਚੰਭਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਅਸਧਾਰਣ ਆਨੰਦ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਕ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਦਦਤਂ ਮਨਸੋऽਭੀष੍ਟਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍ । ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਚ ਕृਪਾਪਾਤ੍ਰਮਮਨ੍ਯਤ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨਾਮ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਨ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲਾ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦਇਆ ਦਾ ਪਾਤਰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨਵਿषਯੇ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਨृਪਸਤ੍ਤਮਃ । ਪ੍ਰਾਤਃ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧੋ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਜਗਾਦ ਸ੍ਵਪ੍ਨਮੀਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਇਹ ਸਭ ਵੇਖਿਆ। ਸਵੇਰੇ ਜਾਗ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸੁਪਨਾ ਦੱਸਿਆ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਡਵੋ ਧੀਮਾਨ੍ਕਥਯਾਮਾਸ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ । ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਯਾਸੌ ਦृष੍ਟੋ ਯਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਸਂਜ੍ਞਿਤਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਡਾਵਾ ਦੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ: 'ਰਾਜਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਹੈ।'
ਦਾਸ੍ਯਤੇ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਾਦਿਚਿਹ੍ਨਿਤਾਂ ਸ੍ਵਤਨੁਂ ਹਰਿਃ । ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਤ੍ਨਗ੍ਰੀਵੋ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਹਰਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਰੂਪ ਦੇਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਆਦਿ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਤਨਗ੍ਰੀਵ ਮਹਾਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ,
ਦਾਪਯਾਮਾਸ ਦਾਨਾਨਿ ਦੀਨਾਨਾਂ ਮਾਨਸੋਚਿਤਮ੍ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗਂਗਾਬ੍ਧਿਸਂਯੋਗੇ ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਪਿਤॄਨ੍ਸੁਰਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਮਨ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਦਾਨ ਦੇਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਸੰਗਮ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕੀਤਾ।
ਗਾਯਨ੍ਹਰਿਗੁਣਗ੍ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੈਕ੍ਸ਼ਤ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਤਤੋ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਸਮਯੇ ਦਿਵਿਦੁਂਦੁਭਯੋ ਮੁਹੁਃ
ਹਰਿ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਦੁਪਹਿਰ ਸਮੇਂ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦਿਵਿਆ ਢੋਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ।
ਜਘ੍ਨੁਃ ਸੁਰਕਰਾਘਾਤ ਬਹੁਸ਼ਬ੍ਦਸੁਸ਼ਬ੍ਦਿਤਾਃ । ਅਕਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਸ਼੍ਚ ਬਭੂਵ ਨृਪਮਸ੍ਤਕੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਢੋਲਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਜੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਭਾਅਵਾਜ਼ਾਂ ਆਈਆਂ। ਅਚਾਨਕ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ਧਨ੍ਯੋਸਿ ਨृਪਵਰ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨੀਲਂ ਪਸ਼੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿਗੋਚਰਮ੍
ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਸੀਂ ਧਨਿਆ ਹੋ। ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਨੀਲਾ ਪਹਾੜ ਵੇਖੋ।
ਸ਼ृਣੋਤੀਤਿ ਯਦਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨृਪੋ ਦੇਵਪ੍ਰਣੋਦਿਤਮ੍ । ਤਦਾ ਸ ਸੂਰ੍ਯਕੋਟੀਨਾਮਧਿਕਾਂਤਿ ਧਰੋਦ੍ਭੁਤਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਏ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਉਭਰਿਆ, ਜੋ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਰਾਜ੍ਞੋऽਕ੍ਸ਼ਿਗੋਚਰੋ ਜਾਤੋ ਨੀਲਨਾਮਾ ਮਹਾਗਿਰਿਃ । ਰਾਜਤੈਃ ਕਾਨਕੈਃ ਸ਼ृਂਗੈਃ ਸਮਂਤਾਤ੍ਪਰਿਰਾਜਿਤਃ
ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਨੀਲਾ ਨਾਮ ਦਾ ਮਹਾ ਪਹਾੜ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੋਟਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕਿਮਗ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਤ੍ਯੇष ਦ੍ਵਿਤੀਯਃ ਕਿਮੁ ਭਾਸ੍ਕਰਃ । ਕਿਮਯਂ ਵੈਦ੍ਯੁਤਃ ਪੁਂਜੋ ਹ੍ਯਕਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਥਿਰਕਾਂਤਿਧृਕ੍
ਕੀ ਇਹ ਅੱਗ ਜਲ ਰਹੀ ਹੈ? ਕੀ ਇਹ ਦੂਜਾ ਸੂਰਜ ਹੈ? ਜਾਂ ਇਹ ਬਿਜਲੀ ਦਾ ਗੁੱਝਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਚਾਨਕ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ ਹੈ?
ਤਾਪਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨੀਲਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਰਾਜ੍ਞੇ ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਏष ਪੁਣ੍ਯੋ ਮਹਾਗਿਰਿਃ
ਤਪਸਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਨੀਲਾ ਪਠਾਰ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ: 'ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਾ ਪਹਾੜ ਹੈ।'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨृਪਤਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ਼ਿਰਸਾ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਹ । ਧਨ੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਨੀਲੋ ਮੇ ਦृष੍ਟਿਗੋਚਰਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਨੀਲਾ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ।'
ਅਮਾਤ੍ਯੋ ਰਾਜਪਤ੍ਨੀ ਚ ਕਰਮ੍ਬਸ੍ਤਂਤੁਵਾਯਕਃ । ਨੀਲਦਰ੍ਸ਼ਨਸਂਹृष੍ਟਾ ਬਭੂਵੁਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਮੰਤਰੀ, ਰਾਣੀ, ਰਸੋਈਆ ਤੇ ਤੰਤੂ ਵਣਕ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਨੀਲੇ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਪਂਚੈਤੇ ਵਿਜਯੇ ਕਾਲੇ ਨੀਲਪਰ੍ਵਤਮਾਰੁਹਨ੍ । ਮਹਾਦੁਂਦੁਭਿਨਿਰ੍ਘੋषਾਞ੍ਚ੍ਛृਣ੍ਵਨ੍ਤੋ ਹ੍ਯਮਰੈਃ ਕृਤਾਨ੍
ਇਹ ਪੰਜੇ, ਜਿੱਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਨੀਲਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਜ ਰਹੇ ਮਹਾ ਢੋਲਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣਦੇ ਰਹੇ।
ਤਸ੍ਯੋਪਰਿਤਨੇ ਸ਼ृਂਗੇ ਚਿਤ੍ਰਪਾਦਪਰਾਜਿਤੇ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹਾਟਕਾਬਦ੍ਧਂ ਦੇਵਾਲਯਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਸੁੰਦਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪੰਧੀਆਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਉਹਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵਧੀਆ ਮੰਦਰ ਵੇਖਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਗਤ੍ਯ ਸਦਾ ਪੂਜਾਂ ਕਰੋਤਿ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ । ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਕੁਰੁਤੇ ਯਤ੍ਰ ਹਰਿਸਂਤੋषਕਾਰਕਮ੍
ਉਥੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪ ਆ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਥ ਤਤ੍ਰ ਵਿਮਲਂ ਦੇਵਾਯਤਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪਰੀਵਾਰੈਃ ਪਂਚਭਿਃ ਸਹ ਸਂਵृਤਃ
ਉਹ ਉਥੇ ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਵਧੀਆ ਮੰਦਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅੰਦਰ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਾਤਰੂਪੇ ਮਹਾਮਣਿਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤੇ । ਸਿਂਹਾਸਨੇ ਵਿਰਾਜਂਤਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਥੇ, ਉਹਨੇ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਚਾਰ ਭੁਜਾਂ ਵਾਲੇ ਮਨੋਹਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਵੇਖਿਆ।
ਚਂਡ ਪ੍ਰਚਂਡ ਵਿਜਯ ਜਯਾਦਿਭਿਰੁਪਾਸਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਸਪਤ੍ਨੀਕੋ ਰਾਜਾ ਸੇਵਕਸਂਯੁਤਃ
ਚੰਡ, ਪ੍ਰਚੰਡ, ਵਿਜਯ, ਜਯਾ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਹਾਰਾਜਃ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ੍ਨਾਪਯਾਮਾਸ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵੇਦੋਕ੍ਤੈਃ ਸ੍ਨਾਨਮਂਤ੍ਰਕੈਃ
ਉੱਚੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ।
ਅਰ੍ਘ੍ਯਪਾਦ੍ਯਾਦਿਕਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪ੍ਰੀਤੇਨ ਮਨਸਾ ਨृਪਃ । ਚਂਦਨੇਨ ਵਿਲਿਪ੍ਯੈਨਂ ਸੁਵਸ੍ਤ੍ਰੇ ਵਿਨਿਵੇਦ੍ਯ ਚ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਅਰਘ, ਪਾਦਯ ਆਦਿ ਰਸਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਗਾਇਆ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ ਭੀ ਭੇਟ ਕੀਤੇ।
ਧੂਪਮਾਰਾਰ੍ਤਿਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਾਦੁਮਨੋਹਰਮ੍ । ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਭਗਵਨ੍ਮੂਰ੍ਤ੍ਯੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਦਥੋ ਨृਪਃ
ਧੂਪ ਤੇ ਆਰਤੀ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਮਨੋਹਰ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਭੀ ਚੜ੍ਹਾਇਆ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਾਪਸਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨ ਚ । ਯਥਾਮਤਿਗੁਣਗ੍ਰਾਮਗੁਂਫਿਤਸ੍ਤੋਤ੍ਰਸਂਚਯੈਃ
ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹਨੇ ਤਪਸਵੀ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਤੁਤੀਆਂ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਰਾਜੋਵਾਚ। ਏਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪੁਰੁषਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਃ । ਕਾਰ੍ਯਕਾਰਣਤੋ ਭਿਨ੍ਨੋ ਮਹਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਦਿਪੂਜਿਤਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਹੀ ਸਿੱਧਾ ਪੁਰਖ ਹੈਂ, ਭਗਵਾਨ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਕਾਰਣ ਤੇ ਕਾਰਜ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ, ਤੇ ਮਹੱਤੱਤੱਤਵ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਨ੍ਨਾਭਿਕਮਲਾਜ੍ਜਜ੍ਞੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸृष੍ਟਿਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਤਥਾ ਸਂਹਾਰਕਰ੍ਤਾ ਚ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਨੇਤ੍ਰਸਂਭਵਃ
ਤੇਰੇ ਨਾਭੀ ਦੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਨੇਤਰ ਤੋਂ ਰੁਦ੍ਰਾ, ਜੋ ਸੰਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਪਜਿਆ।
ਤ੍ਵਯਾਜ੍ਞਪ੍ਤਃ ਕਰੋਤ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਪਰਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਜਾਤਂ ਪੁਰਾਣਾਦ੍ਯਜ੍ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਾਸ੍ਨੁ ਚਰਿष੍ਣੁ ਚ
ਤੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪੁਰਾਣਾ, ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਚਲਦਾ ਫਿਰਦਾ ਜਗਤ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਚੇਤਨਾਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਮੇਨਂ ਚੇਤਯਸ੍ਯਹੋ । ਤਵ ਜਨ੍ਮ ਤੁ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਨਾਂਤਸ੍ਤਵ ਜਗਤ੍ਪਤੇ । ਵृਦ੍ਧਿਕ੍ਸ਼ਯਪਰੀਣਾਮਾਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਸਂਤ੍ਯੇਵ ਨੋ ਵਿਭੋ
ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਪਰ ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਨਹੀਂ, ਤੇਰਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ; ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਵਾਧਾ, ਨਾ ਘਟਾ, ਨਾ ਬਦਲਾਅ ਹੈ।
ਤਥਾਪਿ ਭਕ੍ਤਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਧਰ੍ਮਸ੍ਥਾਪਨਹੇਤਵੇ । ਕਰੋषਿ ਜਨ੍ਮਕਰ੍ਮਾਣਿ ਹ੍ਯਨੁਰੂਪਗੁਣਾਨਿ ਚ
ਫਿਰ ਭੀ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਲਈ, ਤੂੰ ਹਾਲਾਤ ਅਨੁਸਾਰ ਜਨਮ ਤੇ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।