ਏਤੈਃ ਪਂਚਭਿਰੇਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੀਲੇ ਪਰ੍ਵਤਸਤ੍ਤਮੇ । ਯਾਸ੍ਯਸੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦੇਵੇਂਦ੍ਰ ਵਂਦਿਤਂ ਸੁਰਪੂਜਿਤਮ੍
'ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਜਾਂ ਨਾਲ, ਇਸ ਨੀਲੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਤੂੰ ਉਸ ਥਾਂ ਜਾਵੇਗਾ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਦृਸ਼੍ਯਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਯਤਿਃ ਕ੍ਵਾਪਿ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਨृਪੋ ਹਰ੍षਂ ਪ੍ਰਾਪ ਚਾਸ਼ੁ ਸਵਿਸ੍ਮਯਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਖਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋਈ।
ਰਾਜੋਵਾਚ। ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਕੋऽਸੌ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਸਂਨ੍ਯਾਸੀ ਮਾਂ ਯਦੂਚਿਵਾਨ੍ । ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਪੁਨਃ ਕੁਤ੍ਰ ਗਤੋऽਸੌ ਚਿਤ੍ਤਹਰ੍षਦਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਉਹ ਸਵਾਮੀ, ਸੰਨਿਆਸੀ, ਜੋ ਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਦਿੱਖਦਾ—ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਗਿਆ?'
ਤਾਪਸ ਉਵਾਚ। ਰਾਜਂਸ੍ਤਵ ਮਹਾਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਕृष੍ਟਚਿਤ੍ਤਃ ਸਮਭ੍ਯਗਾਤ੍ । ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਨਾਮਾਯਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਃ
ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਉਹ ਆਇਆ। ਇਹ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।'
ਸ਼੍ਵੋਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਤਵ ਪੁਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਹਾਨ੍ਗਿਰਿਃ । ਤਮਾਰੁਹ੍ਯ ਹਰਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਤਾਰ੍ਥਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
'ਕੱਲ੍ਹ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ, ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਆਵੇਗਾ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੇ ਹਰੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਵੇਗਾ।'
ਇਤਿਵਾਕ੍ਯਸੁਧਾਪੂਰ ਨਾਸ਼ਿਤਸ੍ਵਾਂਤ ਸਂਜ੍ਵਰਃ । ਹਰ੍षਂ ਯਮਾਪ ਸ ਨृਪੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਪਿ ਨ ਹਿ ਵੇਤ੍ਤਿ ਤਮ੍
ਇਹ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਤਦਾ ਦੁਂਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਰ੍ਵੀਣਾਪਣਵਗੋਮੁਖਾਃ । ਮਹਾਨਂਦਸ੍ਤਦਾ ਹ੍ਯਾਸੀਦ੍ਰਾਜਰਾਜਸ੍ਯ ਚੇਤਸਿ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਡੰਢੋ, ਵੀਣਾ, ਪਣਵਾ ਤੇ ਗੋਮੁਖ ਵੱਜੇ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।
ਗਾਯਨ੍ਹਰਿਂ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤਿष੍ਠਨ੍ਹਸਞ੍ਜਲ੍ਪਨ੍ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨਮਨ੍ । ਆਨਂਦਂ ਪ੍ਰਾਪ ਸੁਘਨਂ ਸਰ੍ਵਸਂਤਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਹਰੀ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾ ਕੇ, ਇਕ ਪਲ ਖੜਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਜਪ ਕੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਡੂੰਘੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ ਜੋ ਸਾਰਾ ਦੁੱਖ ਮਿਟਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।
ਸੁਮਤਿਰੁਵਾਚ। ਅਥ ਸਰ੍ਵਂ ਦਿਨਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਹਰਿਸ੍ਮਰਣਕੀਰ੍ਤਨੈਃ । ਰਾਤ੍ਰੌ ਸੁष੍ਵਾਪ ਗਂਗਾਯਾ ਰੋਧਸ੍ਯੁਰੁਫਲਪ੍ਰਦੇ
ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਹਰਿ ਦੀ ਯਾਦ ਤੇ ਕੀਰਤਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਉਪਜਾਊ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ੍ਵਪ੍ਨਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਸ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਮ੍ । ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਦ੍ਮਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਕੋਦਂਡਧਾਰਿਣਮ੍
ਉਹ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਕਮਲ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਹਨ।
ਨृਤ੍ਯਂਤਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਸ੍ਯ ਪੁਰਤਃ ਸ਼ਰ੍ਵਾਦਿ ਦੇਵੈਃ ਸਹ । ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਿਃ ਸ੍ਵਤਨੂਯੁਤੈਰਰਿਗਦਾਂਬੂਤ੍ਥਾਬ੍ਜਹੇਤ੍ਯਾਦਿਭਿਃ । ਵਿष੍ਵਕ੍ਸੇਨਵਰੈਰ੍ਗਣੈਃ ਸੁਤਨੁਭਿਃ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ਂਸਦੋਪਾਸਿਤਂ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਪ ਲੋਕਵਿषਯਂ ਹਰ੍षਂ ਤਥਾਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਸਰੂਪਾਂ ਨਾਲ, ਗਦਾ, ਕਮਲ ਆਦਿ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ ਆਦਿ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਭਗਵਤੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਉਪਾਸਿਤ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਅਚੰਭਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਅਸਧਾਰਣ ਆਨੰਦ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਕ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਦਦਤਂ ਮਨਸੋऽਭੀष੍ਟਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍ । ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਚ ਕृਪਾਪਾਤ੍ਰਮਮਨ੍ਯਤ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨਾਮ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਨ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲਾ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦਇਆ ਦਾ ਪਾਤਰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨਵਿषਯੇ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਨृਪਸਤ੍ਤਮਃ । ਪ੍ਰਾਤਃ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧੋ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਜਗਾਦ ਸ੍ਵਪ੍ਨਮੀਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਇਹ ਸਭ ਵੇਖਿਆ। ਸਵੇਰੇ ਜਾਗ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸੁਪਨਾ ਦੱਸਿਆ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਡਵੋ ਧੀਮਾਨ੍ਕਥਯਾਮਾਸ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ । ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਯਾਸੌ ਦृष੍ਟੋ ਯਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਸਂਜ੍ਞਿਤਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਡਾਵਾ ਦੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ: 'ਰਾਜਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਹੈ।'
ਦਾਸ੍ਯਤੇ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਾਦਿਚਿਹ੍ਨਿਤਾਂ ਸ੍ਵਤਨੁਂ ਹਰਿਃ । ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਤ੍ਨਗ੍ਰੀਵੋ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਹਰਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਰੂਪ ਦੇਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਆਦਿ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਤਨਗ੍ਰੀਵ ਮਹਾਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ,
ਦਾਪਯਾਮਾਸ ਦਾਨਾਨਿ ਦੀਨਾਨਾਂ ਮਾਨਸੋਚਿਤਮ੍ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗਂਗਾਬ੍ਧਿਸਂਯੋਗੇ ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਪਿਤॄਨ੍ਸੁਰਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਮਨ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਦਾਨ ਦੇਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਸੰਗਮ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕੀਤਾ।
ਗਾਯਨ੍ਹਰਿਗੁਣਗ੍ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੈਕ੍ਸ਼ਤ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਤਤੋ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਸਮਯੇ ਦਿਵਿਦੁਂਦੁਭਯੋ ਮੁਹੁਃ
ਹਰਿ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਦੁਪਹਿਰ ਸਮੇਂ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦਿਵਿਆ ਢੋਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ।
ਜਘ੍ਨੁਃ ਸੁਰਕਰਾਘਾਤ ਬਹੁਸ਼ਬ੍ਦਸੁਸ਼ਬ੍ਦਿਤਾਃ । ਅਕਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਸ਼੍ਚ ਬਭੂਵ ਨृਪਮਸ੍ਤਕੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਢੋਲਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਜੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਭਾਅਵਾਜ਼ਾਂ ਆਈਆਂ। ਅਚਾਨਕ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ਧਨ੍ਯੋਸਿ ਨृਪਵਰ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨੀਲਂ ਪਸ਼੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿਗੋਚਰਮ੍
ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਸੀਂ ਧਨਿਆ ਹੋ। ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਨੀਲਾ ਪਹਾੜ ਵੇਖੋ।
ਸ਼ृਣੋਤੀਤਿ ਯਦਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨृਪੋ ਦੇਵਪ੍ਰਣੋਦਿਤਮ੍ । ਤਦਾ ਸ ਸੂਰ੍ਯਕੋਟੀਨਾਮਧਿਕਾਂਤਿ ਧਰੋਦ੍ਭੁਤਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਏ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਉਭਰਿਆ, ਜੋ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਰਾਜ੍ਞੋऽਕ੍ਸ਼ਿਗੋਚਰੋ ਜਾਤੋ ਨੀਲਨਾਮਾ ਮਹਾਗਿਰਿਃ । ਰਾਜਤੈਃ ਕਾਨਕੈਃ ਸ਼ृਂਗੈਃ ਸਮਂਤਾਤ੍ਪਰਿਰਾਜਿਤਃ
ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਨੀਲਾ ਨਾਮ ਦਾ ਮਹਾ ਪਹਾੜ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੋਟਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕਿਮਗ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਤ੍ਯੇष ਦ੍ਵਿਤੀਯਃ ਕਿਮੁ ਭਾਸ੍ਕਰਃ । ਕਿਮਯਂ ਵੈਦ੍ਯੁਤਃ ਪੁਂਜੋ ਹ੍ਯਕਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਥਿਰਕਾਂਤਿਧृਕ੍
ਕੀ ਇਹ ਅੱਗ ਜਲ ਰਹੀ ਹੈ? ਕੀ ਇਹ ਦੂਜਾ ਸੂਰਜ ਹੈ? ਜਾਂ ਇਹ ਬਿਜਲੀ ਦਾ ਗੁੱਝਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਚਾਨਕ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ ਹੈ?
ਤਾਪਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨੀਲਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਰਾਜ੍ਞੇ ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਏष ਪੁਣ੍ਯੋ ਮਹਾਗਿਰਿਃ
ਤਪਸਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਨੀਲਾ ਪਠਾਰ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ: 'ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਾ ਪਹਾੜ ਹੈ।'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨृਪਤਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ਼ਿਰਸਾ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਹ । ਧਨ੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਨੀਲੋ ਮੇ ਦृष੍ਟਿਗੋਚਰਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਨੀਲਾ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ।'
ਅਮਾਤ੍ਯੋ ਰਾਜਪਤ੍ਨੀ ਚ ਕਰਮ੍ਬਸ੍ਤਂਤੁਵਾਯਕਃ । ਨੀਲਦਰ੍ਸ਼ਨਸਂਹृष੍ਟਾ ਬਭੂਵੁਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਮੰਤਰੀ, ਰਾਣੀ, ਰਸੋਈਆ ਤੇ ਤੰਤੂ ਵਣਕ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਨੀਲੇ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਪਂਚੈਤੇ ਵਿਜਯੇ ਕਾਲੇ ਨੀਲਪਰ੍ਵਤਮਾਰੁਹਨ੍ । ਮਹਾਦੁਂਦੁਭਿਨਿਰ੍ਘੋषਾਞ੍ਚ੍ਛृਣ੍ਵਨ੍ਤੋ ਹ੍ਯਮਰੈਃ ਕृਤਾਨ੍
ਇਹ ਪੰਜੇ, ਜਿੱਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਨੀਲਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਜ ਰਹੇ ਮਹਾ ਢੋਲਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣਦੇ ਰਹੇ।
ਤਸ੍ਯੋਪਰਿਤਨੇ ਸ਼ृਂਗੇ ਚਿਤ੍ਰਪਾਦਪਰਾਜਿਤੇ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹਾਟਕਾਬਦ੍ਧਂ ਦੇਵਾਲਯਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਸੁੰਦਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪੰਧੀਆਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਉਹਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵਧੀਆ ਮੰਦਰ ਵੇਖਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਗਤ੍ਯ ਸਦਾ ਪੂਜਾਂ ਕਰੋਤਿ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ । ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਕੁਰੁਤੇ ਯਤ੍ਰ ਹਰਿਸਂਤੋषਕਾਰਕਮ੍
ਉਥੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪ ਆ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਥ ਤਤ੍ਰ ਵਿਮਲਂ ਦੇਵਾਯਤਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪਰੀਵਾਰੈਃ ਪਂਚਭਿਃ ਸਹ ਸਂਵृਤਃ
ਉਹ ਉਥੇ ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਵਧੀਆ ਮੰਦਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅੰਦਰ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਾਤਰੂਪੇ ਮਹਾਮਣਿਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤੇ । ਸਿਂਹਾਸਨੇ ਵਿਰਾਜਂਤਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਥੇ, ਉਹਨੇ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਚਾਰ ਭੁਜਾਂ ਵਾਲੇ ਮਨੋਹਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਵੇਖਿਆ।