ਏਵਂ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪਂਚਦਿਨਂ ਗਤਂ ਗਂਗਾਬ੍ਧਿਸਂਗਮੇ । ਤਦਾ ਕृਪਾਬ੍ਧਿਃ ਕृਪਯਾ ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਗੋਪਤਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੰਜ ਦਿਨ ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਲੰਘ ਗਏ। ਫਿਰ ਗੋਪਾਲਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਨੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਦਇਆ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ।
ਅਸੌ ਰਾਜਾ ਮਦੀਯੇਨ ਗਾਨੇਨ ਵਿਗਤਾਘਕਃ । ਪਸ਼੍ਯ ਤਾਨ੍ਮਾਮਕੀਂ ਪ੍ਰੇष੍ਠਾਂ ਸੁਰਾਸੁਰਨਮਸ੍ਕृਤਾਮ੍
ਇਹ ਰਾਜਾ ਮੇਰੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਵੇਖੋ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਸਤਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖੇ।
ਇਤਿ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਕृਪਾਪੂਰਿਤਮਾਨਸਃ । ਸਂਨ੍ਯਾਸਿਵੇषਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯਯੌ ਰਾਜ੍ਞੋਂऽਤਿਕਂ ਵਿਭੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਤ੍ਰਿਦਂਡਿਯਤਿਵੇषਧृਕ੍ । ਭਕ੍ਤਾਨੁਕਂਪਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤਾਪਸੇਨ ਹਿ
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਹਾਰਾਜ, ਤ੍ਰਿਦੰਡ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਉਹ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ ਕੇ ਆਇਆ ਤੇ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ੴਨਮੋ ਵਿष੍ਣਵੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ । ਅਰ੍ਘ੍ਯਪਾਦ੍ਯਾਸਨੈਃ ਪੂਜਾਂ ਚਕਾਰ ਹਰਿਮਾਨਸਃ
‘ਓਮ ਨਮੋ ਵਿਸ਼ਨਵੇ’ ਕਹਿ ਕੇ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜੇ ਨੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਪੀਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਆਸਨ ਦੇ ਕੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਉਵਾਚ ਭਾਗ੍ਯਮਤੁਲਂ ਯਦ੍ਭਵਾਨਕ੍ਸ਼ਿਗੋਚਰਃ । ਅਤਃ ਪਰਂ ਦਾਸ੍ਯਤੇ ਮੇ ਗੋਵਿਂਦੋ ਨਿਜਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੁਭਾਗ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਹੀ ਦਿੱਖਦੇ ਹੋ, ਆਏ ਹੋ। ਹੁਣ ਗੋਵਿੰਦ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇਵੇਗਾ।'
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਂਨ੍ਯਾਸੀ ਨਿਜਗਾਦ ਤਮ੍ । ਰਾਜਞ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਕਥਿਤਂ ਮਮ ਵਾਕ੍ਯਵਿਨਿਃਸृਤਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।'
ਅਹਂ ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਜਾਨਾਮਿ ਭੂਤਂ ਭਵ੍ਯਂ ਭਵਚ੍ਚ ਯਤ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦਹਂ ਬ੍ਰੁਵੇ ਕਿਂਚਿਚ੍ਛृਣੁष੍ਵੈਕਾਗ੍ਰਮਾਨਸਃ
'ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪਿਛਲਾ, ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਹੁਣ ਦਾ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਕੁਝ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ—ਇੱਕਾਗ੍ਰ ਮਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।'
ਸ਼੍ਵੋ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਹਰਿਰ੍ਦਾਤਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍ । ਪਂਚਭਿਃ ਸ੍ਵਜਨੈਃ ਸਾਕਂ ਯਾਸ੍ਯਸੇ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
'ਕੱਲ੍ਹ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ, ਹਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇਵੇਗਾ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲਈ ਵੀ ਵਿਰਲਾ ਹੈ। ਪੰਜ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੂੰ ਪਰਮ ਪਦ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਤ੍ਵਮਮਾਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਹਿਲਾ ਤਵ ਤਾਪਸ ਵਾਡਵਃ । ਪੁਰੇ ਤਵ ਕਰਂਬਾਖ੍ਯਃ ਸਾਧੁਸ਼੍ਚ ਤਂ ਤੁ ਵਾਯਕਃ
'ਤੂੰ, ਤੇਰਾ ਮੰਤਰੀ, ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਤਪਸਵੀ ਵਾਢਵਾ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਨੇਕ ਜੁਲਾਹਾ ਕਰੰਬਾ।'
ਏਤੈਃ ਪਂਚਭਿਰੇਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੀਲੇ ਪਰ੍ਵਤਸਤ੍ਤਮੇ । ਯਾਸ੍ਯਸੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦੇਵੇਂਦ੍ਰ ਵਂਦਿਤਂ ਸੁਰਪੂਜਿਤਮ੍
'ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਜਾਂ ਨਾਲ, ਇਸ ਨੀਲੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਤੂੰ ਉਸ ਥਾਂ ਜਾਵੇਗਾ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਦृਸ਼੍ਯਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਯਤਿਃ ਕ੍ਵਾਪਿ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਨृਪੋ ਹਰ੍षਂ ਪ੍ਰਾਪ ਚਾਸ਼ੁ ਸਵਿਸ੍ਮਯਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਖਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋਈ।
ਰਾਜੋਵਾਚ। ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਕੋऽਸੌ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਸਂਨ੍ਯਾਸੀ ਮਾਂ ਯਦੂਚਿਵਾਨ੍ । ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਪੁਨਃ ਕੁਤ੍ਰ ਗਤੋऽਸੌ ਚਿਤ੍ਤਹਰ੍षਦਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਉਹ ਸਵਾਮੀ, ਸੰਨਿਆਸੀ, ਜੋ ਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਦਿੱਖਦਾ—ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਗਿਆ?'
ਤਾਪਸ ਉਵਾਚ। ਰਾਜਂਸ੍ਤਵ ਮਹਾਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਕृष੍ਟਚਿਤ੍ਤਃ ਸਮਭ੍ਯਗਾਤ੍ । ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਨਾਮਾਯਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਃ
ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਉਹ ਆਇਆ। ਇਹ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।'
ਸ਼੍ਵੋਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਤਵ ਪੁਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਹਾਨ੍ਗਿਰਿਃ । ਤਮਾਰੁਹ੍ਯ ਹਰਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਤਾਰ੍ਥਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
'ਕੱਲ੍ਹ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ, ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਆਵੇਗਾ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੇ ਹਰੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਵੇਗਾ।'
ਇਤਿਵਾਕ੍ਯਸੁਧਾਪੂਰ ਨਾਸ਼ਿਤਸ੍ਵਾਂਤ ਸਂਜ੍ਵਰਃ । ਹਰ੍षਂ ਯਮਾਪ ਸ ਨृਪੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਪਿ ਨ ਹਿ ਵੇਤ੍ਤਿ ਤਮ੍
ਇਹ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਤਦਾ ਦੁਂਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਰ੍ਵੀਣਾਪਣਵਗੋਮੁਖਾਃ । ਮਹਾਨਂਦਸ੍ਤਦਾ ਹ੍ਯਾਸੀਦ੍ਰਾਜਰਾਜਸ੍ਯ ਚੇਤਸਿ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਡੰਢੋ, ਵੀਣਾ, ਪਣਵਾ ਤੇ ਗੋਮੁਖ ਵੱਜੇ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।
ਗਾਯਨ੍ਹਰਿਂ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤਿष੍ਠਨ੍ਹਸਞ੍ਜਲ੍ਪਨ੍ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨਮਨ੍ । ਆਨਂਦਂ ਪ੍ਰਾਪ ਸੁਘਨਂ ਸਰ੍ਵਸਂਤਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਹਰੀ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾ ਕੇ, ਇਕ ਪਲ ਖੜਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਜਪ ਕੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਡੂੰਘੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ ਜੋ ਸਾਰਾ ਦੁੱਖ ਮਿਟਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।
ਸੁਮਤਿਰੁਵਾਚ। ਅਥ ਸਰ੍ਵਂ ਦਿਨਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਹਰਿਸ੍ਮਰਣਕੀਰ੍ਤਨੈਃ । ਰਾਤ੍ਰੌ ਸੁष੍ਵਾਪ ਗਂਗਾਯਾ ਰੋਧਸ੍ਯੁਰੁਫਲਪ੍ਰਦੇ
ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਹਰਿ ਦੀ ਯਾਦ ਤੇ ਕੀਰਤਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਉਪਜਾਊ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ੍ਵਪ੍ਨਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਸ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਮ੍ । ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਦ੍ਮਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਕੋਦਂਡਧਾਰਿਣਮ੍
ਉਹ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਕਮਲ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਹਨ।
ਨृਤ੍ਯਂਤਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਸ੍ਯ ਪੁਰਤਃ ਸ਼ਰ੍ਵਾਦਿ ਦੇਵੈਃ ਸਹ । ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਿਃ ਸ੍ਵਤਨੂਯੁਤੈਰਰਿਗਦਾਂਬੂਤ੍ਥਾਬ੍ਜਹੇਤ੍ਯਾਦਿਭਿਃ । ਵਿष੍ਵਕ੍ਸੇਨਵਰੈਰ੍ਗਣੈਃ ਸੁਤਨੁਭਿਃ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ਂਸਦੋਪਾਸਿਤਂ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਪ ਲੋਕਵਿषਯਂ ਹਰ੍षਂ ਤਥਾਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਸਰੂਪਾਂ ਨਾਲ, ਗਦਾ, ਕਮਲ ਆਦਿ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ ਆਦਿ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਭਗਵਤੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਉਪਾਸਿਤ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਅਚੰਭਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਅਸਧਾਰਣ ਆਨੰਦ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਕ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਦਦਤਂ ਮਨਸੋऽਭੀष੍ਟਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍ । ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਚ ਕृਪਾਪਾਤ੍ਰਮਮਨ੍ਯਤ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨਾਮ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਨ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲਾ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦਇਆ ਦਾ ਪਾਤਰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨਵਿषਯੇ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਨृਪਸਤ੍ਤਮਃ । ਪ੍ਰਾਤਃ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧੋ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਜਗਾਦ ਸ੍ਵਪ੍ਨਮੀਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਇਹ ਸਭ ਵੇਖਿਆ। ਸਵੇਰੇ ਜਾਗ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸੁਪਨਾ ਦੱਸਿਆ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਡਵੋ ਧੀਮਾਨ੍ਕਥਯਾਮਾਸ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ । ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਯਾਸੌ ਦृष੍ਟੋ ਯਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਸਂਜ੍ਞਿਤਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਡਾਵਾ ਦੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ: 'ਰਾਜਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਹੈ।'
ਦਾਸ੍ਯਤੇ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਾਦਿਚਿਹ੍ਨਿਤਾਂ ਸ੍ਵਤਨੁਂ ਹਰਿਃ । ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਤ੍ਨਗ੍ਰੀਵੋ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਹਰਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਰੂਪ ਦੇਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਆਦਿ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਤਨਗ੍ਰੀਵ ਮਹਾਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ,
ਦਾਪਯਾਮਾਸ ਦਾਨਾਨਿ ਦੀਨਾਨਾਂ ਮਾਨਸੋਚਿਤਮ੍ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗਂਗਾਬ੍ਧਿਸਂਯੋਗੇ ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਪਿਤॄਨ੍ਸੁਰਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਮਨ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਦਾਨ ਦੇਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਸੰਗਮ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕੀਤਾ।
ਗਾਯਨ੍ਹਰਿਗੁਣਗ੍ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੈਕ੍ਸ਼ਤ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਤਤੋ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਸਮਯੇ ਦਿਵਿਦੁਂਦੁਭਯੋ ਮੁਹੁਃ
ਹਰਿ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਦੁਪਹਿਰ ਸਮੇਂ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦਿਵਿਆ ਢੋਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ।
ਜਘ੍ਨੁਃ ਸੁਰਕਰਾਘਾਤ ਬਹੁਸ਼ਬ੍ਦਸੁਸ਼ਬ੍ਦਿਤਾਃ । ਅਕਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਸ਼੍ਚ ਬਭੂਵ ਨृਪਮਸ੍ਤਕੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਢੋਲਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਜੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਭਾਅਵਾਜ਼ਾਂ ਆਈਆਂ। ਅਚਾਨਕ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ਧਨ੍ਯੋਸਿ ਨृਪਵਰ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨੀਲਂ ਪਸ਼੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿਗੋਚਰਮ੍
ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਸੀਂ ਧਨਿਆ ਹੋ। ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਨੀਲਾ ਪਹਾੜ ਵੇਖੋ।
ਸ਼ृਣੋਤੀਤਿ ਯਦਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨृਪੋ ਦੇਵਪ੍ਰਣੋਦਿਤਮ੍ । ਤਦਾ ਸ ਸੂਰ੍ਯਕੋਟੀਨਾਮਧਿਕਾਂਤਿ ਧਰੋਦ੍ਭੁਤਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਏ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਉਭਰਿਆ, ਜੋ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।