ਅਂਬਰੀषਮਥ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੁਃਖਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰਸ਼ਾਪਹਤਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਮ੍ । ਧਾਰਯਨ੍ਨਿਜਕਰੇ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਸਂਰਰਕ੍ਸ਼ ਜਠਰਾਧਿਵਾਸਤਃ
ਅੰਬਰੀਸ਼ ਨੂੰ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸਾਰੇ ਮੰਗਲ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਸੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਸ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਦੈਤ੍ਯਰਾਜ ਪਿਤृਕਾਰਿਤਵ੍ਯਥਃ ਸ਼ੂਲਪਾਸ਼ਜਲਵਹ੍ਨਿਪਾਤਨੈਃ । ਸ਼੍ਰੀਨृਸਿਂਹਤਨੁਧਾਰਿਣਾ ਤ੍ਵਯਾ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਸਪਦਿ ਪਸ਼੍ਯਤਃ ਪਿਤੁਃ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਸ਼ੂਲ, ਫੰਨ੍ਹ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਦੁਖ ਦਿੱਤਾ, ਤੂੰ ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਤੁਰੰਤ ਬਚਾ ਲਿਆ।
ਗ੍ਰਾਹਵਕ੍ਤ੍ਰਪਤਿਤਾਂਘ੍ਰਿਮੁਦ੍ਭਟਂ ਵਾਰਣੇਂਦ੍ਰਮਤਿਦੁਃਖਪੀਡਿਤਮ੍ । ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਾਧੁਕਰੁਣਾਰ੍ਦ੍ਰਮਾਨਸਸ੍ਤ੍ਵਂ ਗਰੁਤ੍ਮਤਿ ਕृਤਾਰੁਹਕ੍ਰਿਯਃ
ਮਹਾਂ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਘੜ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੁਖ ਵਿਚ ਸੀ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੱਚੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤਪਕ੍ਸ਼ਿਪਤਿਰਾਤ੍ਤਚਕ੍ਰਕੋ ਵੇਗਕਂਪਯੁਤਮਾਲਿਕਾਂਬਰਃ । ਗੀਯਸੇ ਸੁਭਿਰਮੁष੍ਯ ਨ ਕ੍ਰਤੋ ਮੋਚਕਃ ਸਪਦਿ ਤਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ਕਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਚਕਰ ਲੈ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਮਾਲਾ ਹਿਲਦੀ ਹੋਈ, ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਤੁਰੰਤ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ।
ਯਤ੍ਰਯਤ੍ਰ ਤਵ ਸੇਵਕਾਰ੍ਦਨਂ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਬਤ ਦੇਹਧਾਰਿਣਾ । ਪਾਲ੍ਯਤੇ ਚ ਭਵਤਾ ਨਿਜਃ ਪ੍ਰਭੋ ਪਾਪਹਾਰਿਚਰਿਤੈਰ੍ਮਨੋਹਰੈਃ
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਤੇਰੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਹੁੰਦਾ, ਉੱਥੇ-ਉੱਥੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਆਪ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਮੋਹਣੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਦੀਨਨਾਥ ਸੁਰਮੌਲਿਹੀਰਕਾਘृष੍ਟਪਾਦਤਲ ਭਕ੍ਤਵਲ੍ਲਭ । ਪਾਪਕੋਟਿਪਰਿਦਾਹਕ ਪ੍ਰਭੋ ਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵ ਨਿਜਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਮਮ
ਦੁਖੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਰਗੜੇ ਹੋਏ ਤੇਰੇ ਪੈਰ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਲੱਖਾਂ ਪਾਪ ਸਾੜਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਦਰਸ਼ਨ ਮੈਨੂੰ ਦੇ।
ਪਾਪਕृਦ੍ਯਦਿ ਜਨੋਯਮਾਗਤੋ ਮਾਨਸੇ ਤਵ ਤਥਾ ਹਿ ਦਰ੍ਸ਼ਯ । ਤਾਵਕਾ ਵਯਮਘੌਘਨਾਸ਼ਨਂ ਵਿਸ੍ਮृਤਂ ਨਹਿ ਸੁਰਾਸੁਰਾਰ੍ਚਿਤ
ਜੇ ਇਹ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਹਾਂ, ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਕਦੇ ਭੁੱਲੇ ਨਹੀਂ, ਦੇਵ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਵਦਂਤਿ ਤਵ ਨਾਮ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਤੇ ਤਰਂਤਿ ਸਕਲਾਘਸਾਗਰਮ੍ । ਸਂਸ੍ਮृਤਿਰ੍ਯਦਿ ਕृਤਾ ਤਦਾ ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤਾਂ ਸਕਲਦੁਃਖਵਾਰਕ
ਜੋ ਤੇਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੁਖ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਤੂੰ ਮਿਲ ਜਾ।
ਸੁਮਤਿਰੁਵਾਚ। ਏਵਂ ਗਾਯਨ੍ਗੁਣਾਨ੍ਰਾਤ੍ਰੌ ਦਿਵਾ ਵਾਪਿ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤ੍ਰਂ ਨ ਵਿਸ਼੍ਰਾਂਤੋ ਨਿਦ੍ਰਾਮਾਪ ਨ ਵੈ ਸੁਖਮ੍
ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਤ ਤੇ ਦਿਨ ਉਸ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਉਸ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਆਈ, ਨਾ ਸੁਖ ਮਿਲਿਆ।
ਗਾਯਨ੍ਗਚ੍ਛਨ੍ਗृਣਂਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਵਦਤ੍ਯੇਤਦਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ । ਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵ ਕृਪਾਨਾਥ ਸ੍ਵਤਨੁਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਗਾ ਕੇ, ਚੱਲ ਕੇ, ਨਮ ਸਕਦੇ, ਖੜ੍ਹੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਇਹੀ ਬੋਲਦਾ ਸੀ: 'ਦਇਆ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾ।'
ਏਵਂ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪਂਚਦਿਨਂ ਗਤਂ ਗਂਗਾਬ੍ਧਿਸਂਗਮੇ । ਤਦਾ ਕृਪਾਬ੍ਧਿਃ ਕृਪਯਾ ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਗੋਪਤਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੰਜ ਦਿਨ ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਲੰਘ ਗਏ। ਫਿਰ ਗੋਪਾਲਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਨੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਦਇਆ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ।
ਅਸੌ ਰਾਜਾ ਮਦੀਯੇਨ ਗਾਨੇਨ ਵਿਗਤਾਘਕਃ । ਪਸ਼੍ਯ ਤਾਨ੍ਮਾਮਕੀਂ ਪ੍ਰੇष੍ਠਾਂ ਸੁਰਾਸੁਰਨਮਸ੍ਕृਤਾਮ੍
ਇਹ ਰਾਜਾ ਮੇਰੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਵੇਖੋ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਸਤਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖੇ।
ਇਤਿ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਕृਪਾਪੂਰਿਤਮਾਨਸਃ । ਸਂਨ੍ਯਾਸਿਵੇषਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯਯੌ ਰਾਜ੍ਞੋਂऽਤਿਕਂ ਵਿਭੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਤ੍ਰਿਦਂਡਿਯਤਿਵੇषਧृਕ੍ । ਭਕ੍ਤਾਨੁਕਂਪਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤਾਪਸੇਨ ਹਿ
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਹਾਰਾਜ, ਤ੍ਰਿਦੰਡ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਉਹ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ ਕੇ ਆਇਆ ਤੇ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ੴਨਮੋ ਵਿष੍ਣਵੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ । ਅਰ੍ਘ੍ਯਪਾਦ੍ਯਾਸਨੈਃ ਪੂਜਾਂ ਚਕਾਰ ਹਰਿਮਾਨਸਃ
‘ਓਮ ਨਮੋ ਵਿਸ਼ਨਵੇ’ ਕਹਿ ਕੇ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜੇ ਨੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਪੀਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਆਸਨ ਦੇ ਕੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਉਵਾਚ ਭਾਗ੍ਯਮਤੁਲਂ ਯਦ੍ਭਵਾਨਕ੍ਸ਼ਿਗੋਚਰਃ । ਅਤਃ ਪਰਂ ਦਾਸ੍ਯਤੇ ਮੇ ਗੋਵਿਂਦੋ ਨਿਜਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੁਭਾਗ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਹੀ ਦਿੱਖਦੇ ਹੋ, ਆਏ ਹੋ। ਹੁਣ ਗੋਵਿੰਦ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇਵੇਗਾ।'
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਂਨ੍ਯਾਸੀ ਨਿਜਗਾਦ ਤਮ੍ । ਰਾਜਞ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਕਥਿਤਂ ਮਮ ਵਾਕ੍ਯਵਿਨਿਃਸृਤਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।'
ਅਹਂ ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਜਾਨਾਮਿ ਭੂਤਂ ਭਵ੍ਯਂ ਭਵਚ੍ਚ ਯਤ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦਹਂ ਬ੍ਰੁਵੇ ਕਿਂਚਿਚ੍ਛृਣੁष੍ਵੈਕਾਗ੍ਰਮਾਨਸਃ
'ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪਿਛਲਾ, ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਹੁਣ ਦਾ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਕੁਝ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ—ਇੱਕਾਗ੍ਰ ਮਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।'
ਸ਼੍ਵੋ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਹਰਿਰ੍ਦਾਤਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍ । ਪਂਚਭਿਃ ਸ੍ਵਜਨੈਃ ਸਾਕਂ ਯਾਸ੍ਯਸੇ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
'ਕੱਲ੍ਹ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ, ਹਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇਵੇਗਾ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲਈ ਵੀ ਵਿਰਲਾ ਹੈ। ਪੰਜ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੂੰ ਪਰਮ ਪਦ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਤ੍ਵਮਮਾਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਹਿਲਾ ਤਵ ਤਾਪਸ ਵਾਡਵਃ । ਪੁਰੇ ਤਵ ਕਰਂਬਾਖ੍ਯਃ ਸਾਧੁਸ਼੍ਚ ਤਂ ਤੁ ਵਾਯਕਃ
'ਤੂੰ, ਤੇਰਾ ਮੰਤਰੀ, ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਤਪਸਵੀ ਵਾਢਵਾ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਨੇਕ ਜੁਲਾਹਾ ਕਰੰਬਾ।'
ਏਤੈਃ ਪਂਚਭਿਰੇਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੀਲੇ ਪਰ੍ਵਤਸਤ੍ਤਮੇ । ਯਾਸ੍ਯਸੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦੇਵੇਂਦ੍ਰ ਵਂਦਿਤਂ ਸੁਰਪੂਜਿਤਮ੍
'ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਜਾਂ ਨਾਲ, ਇਸ ਨੀਲੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਤੂੰ ਉਸ ਥਾਂ ਜਾਵੇਗਾ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਦृਸ਼੍ਯਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਯਤਿਃ ਕ੍ਵਾਪਿ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਨृਪੋ ਹਰ੍षਂ ਪ੍ਰਾਪ ਚਾਸ਼ੁ ਸਵਿਸ੍ਮਯਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਖਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋਈ।
ਰਾਜੋਵਾਚ। ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਕੋऽਸੌ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਸਂਨ੍ਯਾਸੀ ਮਾਂ ਯਦੂਚਿਵਾਨ੍ । ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਪੁਨਃ ਕੁਤ੍ਰ ਗਤੋऽਸੌ ਚਿਤ੍ਤਹਰ੍षਦਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਉਹ ਸਵਾਮੀ, ਸੰਨਿਆਸੀ, ਜੋ ਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਦਿੱਖਦਾ—ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਗਿਆ?'
ਤਾਪਸ ਉਵਾਚ। ਰਾਜਂਸ੍ਤਵ ਮਹਾਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਕृष੍ਟਚਿਤ੍ਤਃ ਸਮਭ੍ਯਗਾਤ੍ । ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਨਾਮਾਯਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਃ
ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਉਹ ਆਇਆ। ਇਹ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।'
ਸ਼੍ਵੋਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਤਵ ਪੁਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਹਾਨ੍ਗਿਰਿਃ । ਤਮਾਰੁਹ੍ਯ ਹਰਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਤਾਰ੍ਥਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
'ਕੱਲ੍ਹ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ, ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਆਵੇਗਾ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੇ ਹਰੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਵੇਗਾ।'
ਇਤਿਵਾਕ੍ਯਸੁਧਾਪੂਰ ਨਾਸ਼ਿਤਸ੍ਵਾਂਤ ਸਂਜ੍ਵਰਃ । ਹਰ੍षਂ ਯਮਾਪ ਸ ਨृਪੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਪਿ ਨ ਹਿ ਵੇਤ੍ਤਿ ਤਮ੍
ਇਹ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਤਦਾ ਦੁਂਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਰ੍ਵੀਣਾਪਣਵਗੋਮੁਖਾਃ । ਮਹਾਨਂਦਸ੍ਤਦਾ ਹ੍ਯਾਸੀਦ੍ਰਾਜਰਾਜਸ੍ਯ ਚੇਤਸਿ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਡੰਢੋ, ਵੀਣਾ, ਪਣਵਾ ਤੇ ਗੋਮੁਖ ਵੱਜੇ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।
ਗਾਯਨ੍ਹਰਿਂ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤਿष੍ਠਨ੍ਹਸਞ੍ਜਲ੍ਪਨ੍ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨਮਨ੍ । ਆਨਂਦਂ ਪ੍ਰਾਪ ਸੁਘਨਂ ਸਰ੍ਵਸਂਤਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਹਰੀ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾ ਕੇ, ਇਕ ਪਲ ਖੜਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਜਪ ਕੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਡੂੰਘੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ ਜੋ ਸਾਰਾ ਦੁੱਖ ਮਿਟਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।
ਸੁਮਤਿਰੁਵਾਚ। ਅਥ ਸਰ੍ਵਂ ਦਿਨਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਹਰਿਸ੍ਮਰਣਕੀਰ੍ਤਨੈਃ । ਰਾਤ੍ਰੌ ਸੁष੍ਵਾਪ ਗਂਗਾਯਾ ਰੋਧਸ੍ਯੁਰੁਫਲਪ੍ਰਦੇ
ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਹਰਿ ਦੀ ਯਾਦ ਤੇ ਕੀਰਤਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਉਪਜਾਊ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ੍ਵਪ੍ਨਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਸ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਮ੍ । ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਦ੍ਮਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਕੋਦਂਡਧਾਰਿਣਮ੍
ਉਹ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਕਮਲ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਹਨ।