ਇਤਿ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਿਵ੍ਯਥੇ ਮਾਨਸੇ ਨृਪਃ । ਨੀਲਭੂਧਰਦਰ੍ਸ਼ਾਯ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨੁਤ੍ਕਂਠਿਤਂ ਮਨਃ
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਨ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਨੀਲ ਪਹਾੜ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਤਰਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਉਵਾਚ ਤਤ੍ਕਥਂ ਵਿਪ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯੇਤ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ । ਕਥਂ ਵਾ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਨੀਲਸ੍ਤਦੁਪਾਯਂ ਵਦਸ੍ਵ ਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਨੀਲ ਪਹਾੜ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸੋ।
ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਰਤ੍ਨਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ । ਤਾਪਸੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਨृਪ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਰਤਨਗਰੀਵ ਰਾਜੇ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਤਪस्वੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਗਂਗਾਸਾਗਰਸਂਯੋਗੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਮਹੀਪਤੇ । ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਤਾਵਦੇਵਾਤ੍ਰ ਯਾਵਨ੍ਨੀਲੋ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ 'ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਤਕ ਰਹਿਣਾ ਹੈ ਜਦ ਤਕ ਨੀਲ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।
ਗੀਯਤੇ ਪਾਪਹਾ ਦੇਵਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਸਂਜ੍ਞਿਤਃ । ਕਰਿष੍ਯਤੇ ਕृਪਾਮਾਸ਼ੁ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਨਾਮਧृਕ੍
ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਦਇਆ ਕਰੇਗਾ।
ਤ੍ਯਜਤ੍ਯਸੌ ਨ ਵੈ ਭਕ੍ਤਾਨ੍ਦੇਵਦੇਵਸ਼ਿਰੋਮਣਿਃ । ਅਨੇਕੇ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਭਕ੍ਤਾਸ੍ਤਦ੍ਗਾਯਸ੍ਵ ਮਹਾਮਤੇ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮੋਤੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ; ਬਹੁਤ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਬਚਾਇਆ ਹੈ—ਇਸ ਲਈ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ, ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਗਾ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਰਾਜਾ ਵ੍ਯਥਿਤਚੇਤਸਾ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗਂਗਾਬ੍ਧਿਸਂਯੋਗੇ ਤਤੋਨਸ਼ਨਮਾਦਧਾਤ੍
ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਨ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ 'ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਉਪਵਾਸ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਕृਪਾਂ ਯਰ੍ਹਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ । ਪੂਜਾਂ ਕृਤ੍ਵਾਸ਼ਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਮਨ੍ਯਥਾਨਸ਼ਨਂ ਵ੍ਰਤਮ੍
ਜਦ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਕੇ ਦਇਆ ਕਰੇਗਾ, ਤਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ ਮੈਂ ਭੋਜਨ ਕਰਾਂਗਾ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਹੀ ਮੇਰਾ ਵ੍ਰਤ ਹੋਵੇਗਾ।
ਇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ ਨਿਯਮਂ ਗਂਗਾਸਾਗਰਰੋਧਸਿ । ਗਾਯਨ੍ਹਰਿਗੁਣਗ੍ਰਾਮਮੁਪਵਾਸਮਥਾਚਰਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰ ਕੇ, ਗੰਗਾ-ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾ ਕੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਰਾਜੋਵਾਚ। ਜਯ ਦੀਨਦਯਾਕਰਪ੍ਰਭੋ ਜਯ ਦੁਃਖਾਪਹ ਮਙ੍ਗਲਾਹ੍ਵਯ । ਜਯ ਭਕ੍ਤਜਨਾਰ੍ਤਿਨਾਸ਼ਨ ਕृਤਵਰ੍ष੍ਮਞ੍ਜਯਦੁष੍ਟਘਾਤਕ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦਿਨ ਦੁਖੀਆਂ 'ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਜਿੱਤ! ਦੁਖ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੰਗਲਮਈ, ਤੂੰ ਜਿੱਤ! ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ, ਬੁਰਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਜਿੱਤ!
ਅਂਬਰੀषਮਥ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੁਃਖਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰਸ਼ਾਪਹਤਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਮ੍ । ਧਾਰਯਨ੍ਨਿਜਕਰੇ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਸਂਰਰਕ੍ਸ਼ ਜਠਰਾਧਿਵਾਸਤਃ
ਅੰਬਰੀਸ਼ ਨੂੰ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸਾਰੇ ਮੰਗਲ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਸੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਸ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਦੈਤ੍ਯਰਾਜ ਪਿਤृਕਾਰਿਤਵ੍ਯਥਃ ਸ਼ੂਲਪਾਸ਼ਜਲਵਹ੍ਨਿਪਾਤਨੈਃ । ਸ਼੍ਰੀਨृਸਿਂਹਤਨੁਧਾਰਿਣਾ ਤ੍ਵਯਾ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਸਪਦਿ ਪਸ਼੍ਯਤਃ ਪਿਤੁਃ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਸ਼ੂਲ, ਫੰਨ੍ਹ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਦੁਖ ਦਿੱਤਾ, ਤੂੰ ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਤੁਰੰਤ ਬਚਾ ਲਿਆ।
ਗ੍ਰਾਹਵਕ੍ਤ੍ਰਪਤਿਤਾਂਘ੍ਰਿਮੁਦ੍ਭਟਂ ਵਾਰਣੇਂਦ੍ਰਮਤਿਦੁਃਖਪੀਡਿਤਮ੍ । ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਾਧੁਕਰੁਣਾਰ੍ਦ੍ਰਮਾਨਸਸ੍ਤ੍ਵਂ ਗਰੁਤ੍ਮਤਿ ਕृਤਾਰੁਹਕ੍ਰਿਯਃ
ਮਹਾਂ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਘੜ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੁਖ ਵਿਚ ਸੀ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੱਚੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤਪਕ੍ਸ਼ਿਪਤਿਰਾਤ੍ਤਚਕ੍ਰਕੋ ਵੇਗਕਂਪਯੁਤਮਾਲਿਕਾਂਬਰਃ । ਗੀਯਸੇ ਸੁਭਿਰਮੁष੍ਯ ਨ ਕ੍ਰਤੋ ਮੋਚਕਃ ਸਪਦਿ ਤਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ਕਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਚਕਰ ਲੈ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਮਾਲਾ ਹਿਲਦੀ ਹੋਈ, ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਤੁਰੰਤ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ।
ਯਤ੍ਰਯਤ੍ਰ ਤਵ ਸੇਵਕਾਰ੍ਦਨਂ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਬਤ ਦੇਹਧਾਰਿਣਾ । ਪਾਲ੍ਯਤੇ ਚ ਭਵਤਾ ਨਿਜਃ ਪ੍ਰਭੋ ਪਾਪਹਾਰਿਚਰਿਤੈਰ੍ਮਨੋਹਰੈਃ
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਤੇਰੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਹੁੰਦਾ, ਉੱਥੇ-ਉੱਥੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਆਪ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਮੋਹਣੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਦੀਨਨਾਥ ਸੁਰਮੌਲਿਹੀਰਕਾਘृष੍ਟਪਾਦਤਲ ਭਕ੍ਤਵਲ੍ਲਭ । ਪਾਪਕੋਟਿਪਰਿਦਾਹਕ ਪ੍ਰਭੋ ਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵ ਨਿਜਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਮਮ
ਦੁਖੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਰਗੜੇ ਹੋਏ ਤੇਰੇ ਪੈਰ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਲੱਖਾਂ ਪਾਪ ਸਾੜਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਦਰਸ਼ਨ ਮੈਨੂੰ ਦੇ।
ਪਾਪਕृਦ੍ਯਦਿ ਜਨੋਯਮਾਗਤੋ ਮਾਨਸੇ ਤਵ ਤਥਾ ਹਿ ਦਰ੍ਸ਼ਯ । ਤਾਵਕਾ ਵਯਮਘੌਘਨਾਸ਼ਨਂ ਵਿਸ੍ਮृਤਂ ਨਹਿ ਸੁਰਾਸੁਰਾਰ੍ਚਿਤ
ਜੇ ਇਹ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਹਾਂ, ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਕਦੇ ਭੁੱਲੇ ਨਹੀਂ, ਦੇਵ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਵਦਂਤਿ ਤਵ ਨਾਮ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਤੇ ਤਰਂਤਿ ਸਕਲਾਘਸਾਗਰਮ੍ । ਸਂਸ੍ਮृਤਿਰ੍ਯਦਿ ਕृਤਾ ਤਦਾ ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤਾਂ ਸਕਲਦੁਃਖਵਾਰਕ
ਜੋ ਤੇਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੁਖ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਤੂੰ ਮਿਲ ਜਾ।
ਸੁਮਤਿਰੁਵਾਚ। ਏਵਂ ਗਾਯਨ੍ਗੁਣਾਨ੍ਰਾਤ੍ਰੌ ਦਿਵਾ ਵਾਪਿ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤ੍ਰਂ ਨ ਵਿਸ਼੍ਰਾਂਤੋ ਨਿਦ੍ਰਾਮਾਪ ਨ ਵੈ ਸੁਖਮ੍
ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਤ ਤੇ ਦਿਨ ਉਸ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਉਸ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਆਈ, ਨਾ ਸੁਖ ਮਿਲਿਆ।
ਗਾਯਨ੍ਗਚ੍ਛਨ੍ਗृਣਂਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਵਦਤ੍ਯੇਤਦਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ । ਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵ ਕृਪਾਨਾਥ ਸ੍ਵਤਨੁਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਗਾ ਕੇ, ਚੱਲ ਕੇ, ਨਮ ਸਕਦੇ, ਖੜ੍ਹੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਇਹੀ ਬੋਲਦਾ ਸੀ: 'ਦਇਆ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾ।'
ਏਵਂ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪਂਚਦਿਨਂ ਗਤਂ ਗਂਗਾਬ੍ਧਿਸਂਗਮੇ । ਤਦਾ ਕृਪਾਬ੍ਧਿਃ ਕृਪਯਾ ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਗੋਪਤਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੰਜ ਦਿਨ ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਲੰਘ ਗਏ। ਫਿਰ ਗੋਪਾਲਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਨੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਦਇਆ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ।
ਅਸੌ ਰਾਜਾ ਮਦੀਯੇਨ ਗਾਨੇਨ ਵਿਗਤਾਘਕਃ । ਪਸ਼੍ਯ ਤਾਨ੍ਮਾਮਕੀਂ ਪ੍ਰੇष੍ਠਾਂ ਸੁਰਾਸੁਰਨਮਸ੍ਕृਤਾਮ੍
ਇਹ ਰਾਜਾ ਮੇਰੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਵੇਖੋ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਸਤਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖੇ।
ਇਤਿ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਕृਪਾਪੂਰਿਤਮਾਨਸਃ । ਸਂਨ੍ਯਾਸਿਵੇषਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯਯੌ ਰਾਜ੍ਞੋਂऽਤਿਕਂ ਵਿਭੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਤ੍ਰਿਦਂਡਿਯਤਿਵੇषਧृਕ੍ । ਭਕ੍ਤਾਨੁਕਂਪਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤਾਪਸੇਨ ਹਿ
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਹਾਰਾਜ, ਤ੍ਰਿਦੰਡ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਉਹ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ ਕੇ ਆਇਆ ਤੇ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ੴਨਮੋ ਵਿष੍ਣਵੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ । ਅਰ੍ਘ੍ਯਪਾਦ੍ਯਾਸਨੈਃ ਪੂਜਾਂ ਚਕਾਰ ਹਰਿਮਾਨਸਃ
‘ਓਮ ਨਮੋ ਵਿਸ਼ਨਵੇ’ ਕਹਿ ਕੇ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜੇ ਨੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਪੀਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਆਸਨ ਦੇ ਕੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਉਵਾਚ ਭਾਗ੍ਯਮਤੁਲਂ ਯਦ੍ਭਵਾਨਕ੍ਸ਼ਿਗੋਚਰਃ । ਅਤਃ ਪਰਂ ਦਾਸ੍ਯਤੇ ਮੇ ਗੋਵਿਂਦੋ ਨਿਜਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੁਭਾਗ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਹੀ ਦਿੱਖਦੇ ਹੋ, ਆਏ ਹੋ। ਹੁਣ ਗੋਵਿੰਦ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇਵੇਗਾ।'
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਂਨ੍ਯਾਸੀ ਨਿਜਗਾਦ ਤਮ੍ । ਰਾਜਞ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਕਥਿਤਂ ਮਮ ਵਾਕ੍ਯਵਿਨਿਃਸृਤਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।'
ਅਹਂ ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਜਾਨਾਮਿ ਭੂਤਂ ਭਵ੍ਯਂ ਭਵਚ੍ਚ ਯਤ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦਹਂ ਬ੍ਰੁਵੇ ਕਿਂਚਿਚ੍ਛृਣੁष੍ਵੈਕਾਗ੍ਰਮਾਨਸਃ
'ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪਿਛਲਾ, ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਹੁਣ ਦਾ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਕੁਝ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ—ਇੱਕਾਗ੍ਰ ਮਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।'
ਸ਼੍ਵੋ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਹਰਿਰ੍ਦਾਤਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍ । ਪਂਚਭਿਃ ਸ੍ਵਜਨੈਃ ਸਾਕਂ ਯਾਸ੍ਯਸੇ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
'ਕੱਲ੍ਹ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ, ਹਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇਵੇਗਾ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲਈ ਵੀ ਵਿਰਲਾ ਹੈ। ਪੰਜ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੂੰ ਪਰਮ ਪਦ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਤ੍ਵਮਮਾਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਹਿਲਾ ਤਵ ਤਾਪਸ ਵਾਡਵਃ । ਪੁਰੇ ਤਵ ਕਰਂਬਾਖ੍ਯਃ ਸਾਧੁਸ਼੍ਚ ਤਂ ਤੁ ਵਾਯਕਃ
'ਤੂੰ, ਤੇਰਾ ਮੰਤਰੀ, ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਤਪਸਵੀ ਵਾਢਵਾ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਨੇਕ ਜੁਲਾਹਾ ਕਰੰਬਾ।'