ਵਰ੍षਾਯੁਤਂ ਤਤ੍ਰ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੋਗਾਨ੍ਸਰ੍ਵਮਨੋਹਰਾਨ੍ । ਭਾਰਤੇ ਜਨ੍ਮ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਮ੍
'ਉਥੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਾਰੇ ਸੋਹਣੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਇਹ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਏਗਾ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰੇਗਾ।'
ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤੇ ਪਰਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸੁਰਾਸੁਰਸੁਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍ । ਨ ਜ੍ਞਾਤੋ ਮਹਿਮਾ ਸਮ੍ਯਕ੍ਛਿਲਾਯਾਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ
'ਇਹ ਉਹ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਪਾਵੇਗਾ, ਜੋ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਅਸਲ ਮਹਿਮਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ।'
ਦृष੍ਟਾ ਸ੍ਪृष੍ਟਾਰ੍ਚਿਤਾ ਵਾਪਿ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਾ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਰਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਾਵਿष੍ਣੋਰ੍ਗਣਾ ਮੁਦਾ
'ਇਹ ਪੱਥਰ ਜੇਵੇਂ ਵੇਖੀ, ਛੂਹੀ ਜਾਂ ਪੂਜੀ ਜਾਵੇ, ਤੁਰੰਤ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਮਹਾਂਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੇਵਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਹੋ ਗਏ।
ਯਾਮ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਕਿਂਕਰਾ ਰਾਜ੍ਞੇ ਕਥਯਾਮਾਸੁਰਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਵੈष੍ਣਵੋ ਹਰ੍षਮਾਪੇਦੇ ਰਘੁਨਾਥਪਰਾਯਣਃ
ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਇਹ ਅਚੰਭੀ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਜੋ ਵੈਸ਼ਨਵ ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਭਗਤ ਸੀ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਮੁਕ੍ਤੋऽਸੌ ਯਮਪਾਸ਼ਾਚ੍ਚ ਗਮਿष੍ਯਤਿ ਪਰਂ ਪਦਮ੍ । ਤਦਾਜਗਾਮ ਵਿਮਲਂ ਕਿਂਕਿਣੀਜਾਲਮਂਡਿਤਮ੍
ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਫਾਹਿਆਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਗਿਆ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਸੁੱਚੇ ਤੇ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਵਿਮਾਨਂ ਦੇਵਲੋਕਾਤ੍ਤੁ ਮਨੋਹਾਰਿ ਮਹਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਰੁਹ੍ਯ ਗਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਦੇਵ ਲੋਕ ਤੋਂ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਮਨ ਮੋਹਣ ਵਾਲਾ ਵਿਮਾਨ ਆਇਆ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਹ ਸੁਗਮ ਤੇ ਮਹਾਨ ਪੁੰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਭੋਗਾਨ੍ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਵਿਪੁਲਾਨਾਜਗਾਮ ਮਹੀਤਲਮ੍ । ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਜਨ੍ਮ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼ੁਚਿਵਾਡਵਸਤ੍ਕੁਲੇ
ਉਹ ਉਥੇ ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਕਾਸੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੱਚੇ ਤੇ ਚੰਗੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਚਿਵਾੜਵਾ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਮਿਲਿਆ।
ਆਰਾਧ੍ਯ ਜਗਤਾਮੀਸ਼ਂ ਗਤਵਾਨ੍ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ । ਸ ਪਾਪੀ ਸਾਧੁਸਂਗਤ੍ਯਾ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍
ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ ਕੇ ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਹ ਪਾਪੀ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਅਤੇ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਨੂੰ ਛੁਹ ਕੇ,
ਮਹਾਪੀਡਾਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਗਤਵਾਨ੍ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ । ਮਯਾ ਤੇऽਭਿਹਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ਗਂਡਕੀਚਰਿਤਂ ਮਹਤ੍
ਵੱਡੀਆਂ ਪੀੜਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲਿਆ। ਰਾਜਾ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਗੰਡਕੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕਥਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ ਪਾਪੈਰ੍ਭੁਕ੍ਤਿਂ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਚ ਵਿਂਦਤਿ
ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸੁਖ ਵੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਮੁਕਤੀ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸੁਮਤਿਰੁਵਾਚ। ਏਤਨ੍ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਤੁਲਂ ਗਂਡਕ੍ਯਾਃ ਕਰ੍ਣਗੋਚਰਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਕृਤਾਰ੍ਥਮਾਤ੍ਮਾਨਮਮਨ੍ਯਤ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ
ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਗੰਡਕੀ ਦੀ ਇਹ ਅਤੁੱਲ ਮਹਿਮਾ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਾਮਯਾਬ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੀਰ੍ਥੇ ਪਿਤॄਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਂਤਰ੍ਪ੍ਯ ਜਹृषੇ ਮਹਾਨ੍ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਪੂਜਾਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਵਾਡਵਵਾਕ੍ਯਤਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਸ਼ੁਚਿਵਾੜਵਾ ਦੀ ਗੱਲ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਚ੍ਛਿਲਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ । ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਚ ਚਂਦਨਾਦ੍ਯੁਪਚਾਰਕੈਃ
ਉਥੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਚੌਵੀ ਸ਼ਿਲਾਵਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਚੰਦਨ ਆਦਿਕ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਦਾਨਾਨਿ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਦੀਨਾਂਧੇਭ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਗਂਤੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ ਰਾਜਾ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮਂਦਿਰਮ੍
ਉਥੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਗਰੀਬਾਂ ਤੇ ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਏਵਂ ਕ੍ਰਮੇਣ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਗਂਗਾਸਾਗਰਸਂਗਮਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾਕ੍ਸ਼ਿਗੋਚਰਂ ਤਂ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਪृष੍ਟਵਾਨ੍ਮੁਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਕਰਦੇ ਉਹ ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਹ ਥਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਵਦ ਕਿਯਦ੍ਦੂਰੇ ਨੀਲਾਖ੍ਯਃ ਪਰ੍ਵਤੋ ਮਹਾਨ੍ । ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਸਂਵਾਸਃ ਸੁਰਾਸੁਰਨਮਸ੍ਕृਤਃ
ਮਾਲਕ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਨੀਲ ਨਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਕਿੰਨਾ ਦੂਰ ਹੈ? ਉਹ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦਾ ਵਾਸ ਥਾਂ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਦਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਤ੍ਨਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ । ਉਵਾਚ ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟੋ ਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਾਦਰਮ੍
ਫਿਰ, ਰਤਨਗਰੀਵ ਦੇ ਵੱਡੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਸਮੇਤ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਜਨ੍ਨੇਤਤ੍ਸ੍ਥਲਂ ਨੀਲਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯ ਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍ । ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਨੈਵ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਰਾਜਨ! ਇਹ ਥਾਂ ਨੀਲ ਪਹਾੜ ਵਲੋਂ ਨਮਸਕਾਰਯੋਗ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ ਇਹ ਦਿਸਦਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ, ਜਦ ਕਿ ਇਹ ਵੱਡੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਫਲ ਦੇਂਦਾ ਹੈ?
ਪੁਨਃਪੁਨਰੁਵਾਚੇਦਂ ਸ੍ਥਲਂ ਨੀਲਸ੍ਯ ਭੂਭृਤਃ । ਕਥਂ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਰਾਜਨ੍ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਵਾਸਭृਤ੍
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਖਦਾ ਰਿਹਾ: ਇਹ ਥਾਂ ਨੀਲ ਪਹਾੜ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਰਾਜਨ! ਇਹ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦਾ ਵਾਸ ਥਾਂ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਦਿਸਦਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?
ਅਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤਂ ਮਯਾ ਸਮ੍ਯਗਤ੍ਰ ਭਿਲ੍ਲਾਕ੍ਸ਼ਿਗੋਚਰਾਃ । ਅਨੇਨੈਵ ਪਥਾ ਰਾਜਨ੍ਨਾਰੂਢਂ ਪਰ੍ਵਤੋਪਰਿ
ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ ਤੇ ਇੱਥੇ ਭਿੱਲ ਲੋਕ ਵੀ ਦਿਸ ਰਹੇ ਹਨ। ਰਾਜਨ! ਇਸੇ ਰਾਹੀਂ ਕੋਈ ਵੀ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਿਆ।
ਇਤਿ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਿਵ੍ਯਥੇ ਮਾਨਸੇ ਨृਪਃ । ਨੀਲਭੂਧਰਦਰ੍ਸ਼ਾਯ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨੁਤ੍ਕਂਠਿਤਂ ਮਨਃ
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਨ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਨੀਲ ਪਹਾੜ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਤਰਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਉਵਾਚ ਤਤ੍ਕਥਂ ਵਿਪ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯੇਤ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ । ਕਥਂ ਵਾ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਨੀਲਸ੍ਤਦੁਪਾਯਂ ਵਦਸ੍ਵ ਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਨੀਲ ਪਹਾੜ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸੋ।
ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਰਤ੍ਨਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ । ਤਾਪਸੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਨृਪ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਰਤਨਗਰੀਵ ਰਾਜੇ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਤਪस्वੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਗਂਗਾਸਾਗਰਸਂਯੋਗੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਮਹੀਪਤੇ । ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਤਾਵਦੇਵਾਤ੍ਰ ਯਾਵਨ੍ਨੀਲੋ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ 'ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਤਕ ਰਹਿਣਾ ਹੈ ਜਦ ਤਕ ਨੀਲ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।
ਗੀਯਤੇ ਪਾਪਹਾ ਦੇਵਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਸਂਜ੍ਞਿਤਃ । ਕਰਿष੍ਯਤੇ ਕृਪਾਮਾਸ਼ੁ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਨਾਮਧृਕ੍
ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਦਇਆ ਕਰੇਗਾ।
ਤ੍ਯਜਤ੍ਯਸੌ ਨ ਵੈ ਭਕ੍ਤਾਨ੍ਦੇਵਦੇਵਸ਼ਿਰੋਮਣਿਃ । ਅਨੇਕੇ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਭਕ੍ਤਾਸ੍ਤਦ੍ਗਾਯਸ੍ਵ ਮਹਾਮਤੇ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮੋਤੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ; ਬਹੁਤ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਬਚਾਇਆ ਹੈ—ਇਸ ਲਈ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ, ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਗਾ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਰਾਜਾ ਵ੍ਯਥਿਤਚੇਤਸਾ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗਂਗਾਬ੍ਧਿਸਂਯੋਗੇ ਤਤੋਨਸ਼ਨਮਾਦਧਾਤ੍
ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਨ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ 'ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਉਪਵਾਸ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਕृਪਾਂ ਯਰ੍ਹਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ । ਪੂਜਾਂ ਕृਤ੍ਵਾਸ਼ਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਮਨ੍ਯਥਾਨਸ਼ਨਂ ਵ੍ਰਤਮ੍
ਜਦ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਕੇ ਦਇਆ ਕਰੇਗਾ, ਤਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ ਮੈਂ ਭੋਜਨ ਕਰਾਂਗਾ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਹੀ ਮੇਰਾ ਵ੍ਰਤ ਹੋਵੇਗਾ।
ਇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ ਨਿਯਮਂ ਗਂਗਾਸਾਗਰਰੋਧਸਿ । ਗਾਯਨ੍ਹਰਿਗੁਣਗ੍ਰਾਮਮੁਪਵਾਸਮਥਾਚਰਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰ ਕੇ, ਗੰਗਾ-ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾ ਕੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਰਾਜੋਵਾਚ। ਜਯ ਦੀਨਦਯਾਕਰਪ੍ਰਭੋ ਜਯ ਦੁਃਖਾਪਹ ਮਙ੍ਗਲਾਹ੍ਵਯ । ਜਯ ਭਕ੍ਤਜਨਾਰ੍ਤਿਨਾਸ਼ਨ ਕृਤਵਰ੍ष੍ਮਞ੍ਜਯਦੁष੍ਟਘਾਤਕ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦਿਨ ਦੁਖੀਆਂ 'ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਜਿੱਤ! ਦੁਖ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੰਗਲਮਈ, ਤੂੰ ਜਿੱਤ! ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ, ਬੁਰਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਜਿੱਤ!