ਕਸ੍ਯਾਜ੍ਞਾਕਾਰਕਾ ਯੂਯਂ ਯਦਧਰ੍ਮਪ੍ਰਕਾਰਕਾਃ । ਮੁਂਚਂਤੁ ਵੈष੍ਣਵਂ ਤ੍ਵੇਨਂ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਵਿਧृਤੋ ਹ੍ਯਯਮ੍
'ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਅਧਰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ? ਇਸ ਵੈਸ਼ਨਵ ਨੂੰ ਛੱਡੋ, ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਕਿਉਂ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ?'
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਜਗਦੁਰ੍ਯਮਕਿਂਕਰਾਃ । ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਜ੍ਞਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਨੇਤੁਂ ਪਾਪਿਨਮੁਦ੍ਯਤਾਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, 'ਅਸੀਂ ਧਰਮਰਾਜ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਆਏ ਹਾਂ, ਇਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।'
ਨਾਸੌ ਕਦਾਚਿਨ੍ਮਨਸਾ ਪ੍ਰਾਣਿਮਾਤ੍ਰੋਪਕਾਰਕਃ । ਪ੍ਰਾਣਿਹਤ੍ਯਾ ਮਹਾਪਾਪਕਾਰੀ ਦੁष੍ਟਸ਼ਰੀਰਭृਤ੍
'ਇਸਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਦੀ ਭਲਾਈ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਨੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ, ਇਹ ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।'
ਨॄਨ੍ਬਹੂਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਯਾਂ ਗਚ੍ਛਤੋऽਸੌ ਵ੍ਯਲੁਂਠਯਤ੍ । ਪਰਦਾਰਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਧਿਕਾਰਕਃ
'ਇਹ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਬਹੁਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।'
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨੇਤੁਂ ਵਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਪਾਪਿਨਂ ਪੁਲ੍ਕਸਂ ਨਰਮ੍ । ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਮੋਚਿਤਃ ਕਸ੍ਮਾਦਕਸ੍ਮਾਦਾਗਤੈਰ੍ਭਟੈਃ
'ਇਸ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਇਸ ਪੁਲਕਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਆਏ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਅਚਾਨਕ ਆ ਕੇ ਆਏ ਹੋ, ਇਸਨੂੰ ਕਿਉਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ?'
ਵਿष੍ਣੁਦੂਤਾ ਊਚੁਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਕਂ ਪਾਪਂ ਪ੍ਰਾਣਿਕੋਟਿਵਧੋਦ੍ਭਵਮ੍ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਂ ਦਹਤਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਪਾਪ, ਲੱਖਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਪਾਪ, ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਰਾਮੇਤਿ ਨਾਮ ਯਚ੍ਛ੍ਰੋਤ੍ਰੇ ਵਿਸ਼੍ਰਂਭਾਦਾਗਤਂ ਯਦਿ । ਕਰੋਤਿ ਪਾਪਸਂਦਾਹਂ ਤੂਲਂ ਵਹ੍ਨਿਕਣੋ ਯਥਾ
'ਜੇ "ਰਾਮ" ਨਾਮ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਕੰਨ ਵਿਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਇੰਝ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀ ਚਿੰਗਾਰੀ ਰੂਈ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।'
ਤੁਲਸੀ ਮਸ੍ਤਕੇ ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਿਲਾ ਹृਦਿ ਮਨੋਹਰਾ । ਮੁਖੇ ਕਰ੍ਣੇऽਥਵਾ ਰਾਮ ਨਾਮ ਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦੈਵ ਸਃ
'ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਤੁਲਸੀ, ਦਿਲ ਵਿਚ ਸੋਹਣੀ ਪੱਥਰ, ਤੇ ਮੂੰਹ ਜਾਂ ਕੰਨ ਵਿਚ ਰਾਮ ਨਾਮ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਉੱਸੀ ਵੇਲੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਤਸ੍ਮਾਦਨੇਨ ਤੁਲਸੀ ਮਸ੍ਤਕੇ ਵਿਧृਤਾ ਪੁਰਾ । ਸ਼੍ਰਾਵਿਤਂ ਰਾਮਨਾਮਾਸ਼ੁ ਸ਼ਿਲਾ ਹृਦਿ ਸੁਧਾਰਿਤਾ
'ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਲਸੀ ਰੱਖੀ ਗਈ ਸੀ, ਰਾਮ ਨਾਮ ਜਲਦੀ ਸੁਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਪੱਥਰ ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।'
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਪਸਮੂਹੋऽਸ੍ਯ ਦਗ੍ਧਃ ਪੁਣ੍ਯਕਲੇਵਰਃ । ਯਾਸ੍ਯਤੇ ਪਰਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪਾਪਿਨਾਂ ਯਤ੍ਸੁਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍
'ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਸਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਸੜ ਗਏ ਹਨ, ਹੁਣ ਇਹਦਾ ਸਰੀਰ ਪੁੰਨਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਉਹ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਪਾਵੇਗਾ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਪੀਆਂ ਲਈ ਜਾਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।'
ਵਰ੍षਾਯੁਤਂ ਤਤ੍ਰ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੋਗਾਨ੍ਸਰ੍ਵਮਨੋਹਰਾਨ੍ । ਭਾਰਤੇ ਜਨ੍ਮ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਮ੍
'ਉਥੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਾਰੇ ਸੋਹਣੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਇਹ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਏਗਾ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰੇਗਾ।'
ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤੇ ਪਰਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸੁਰਾਸੁਰਸੁਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍ । ਨ ਜ੍ਞਾਤੋ ਮਹਿਮਾ ਸਮ੍ਯਕ੍ਛਿਲਾਯਾਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ
'ਇਹ ਉਹ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਪਾਵੇਗਾ, ਜੋ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਅਸਲ ਮਹਿਮਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ।'
ਦृष੍ਟਾ ਸ੍ਪृष੍ਟਾਰ੍ਚਿਤਾ ਵਾਪਿ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਾ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਰਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਾਵਿष੍ਣੋਰ੍ਗਣਾ ਮੁਦਾ
'ਇਹ ਪੱਥਰ ਜੇਵੇਂ ਵੇਖੀ, ਛੂਹੀ ਜਾਂ ਪੂਜੀ ਜਾਵੇ, ਤੁਰੰਤ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਮਹਾਂਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੇਵਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਹੋ ਗਏ।
ਯਾਮ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਕਿਂਕਰਾ ਰਾਜ੍ਞੇ ਕਥਯਾਮਾਸੁਰਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਵੈष੍ਣਵੋ ਹਰ੍षਮਾਪੇਦੇ ਰਘੁਨਾਥਪਰਾਯਣਃ
ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਇਹ ਅਚੰਭੀ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਜੋ ਵੈਸ਼ਨਵ ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਭਗਤ ਸੀ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਮੁਕ੍ਤੋऽਸੌ ਯਮਪਾਸ਼ਾਚ੍ਚ ਗਮਿष੍ਯਤਿ ਪਰਂ ਪਦਮ੍ । ਤਦਾਜਗਾਮ ਵਿਮਲਂ ਕਿਂਕਿਣੀਜਾਲਮਂਡਿਤਮ੍
ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਫਾਹਿਆਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਗਿਆ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਸੁੱਚੇ ਤੇ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਵਿਮਾਨਂ ਦੇਵਲੋਕਾਤ੍ਤੁ ਮਨੋਹਾਰਿ ਮਹਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਰੁਹ੍ਯ ਗਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਦੇਵ ਲੋਕ ਤੋਂ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਮਨ ਮੋਹਣ ਵਾਲਾ ਵਿਮਾਨ ਆਇਆ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਹ ਸੁਗਮ ਤੇ ਮਹਾਨ ਪੁੰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਭੋਗਾਨ੍ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਵਿਪੁਲਾਨਾਜਗਾਮ ਮਹੀਤਲਮ੍ । ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਜਨ੍ਮ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼ੁਚਿਵਾਡਵਸਤ੍ਕੁਲੇ
ਉਹ ਉਥੇ ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਕਾਸੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੱਚੇ ਤੇ ਚੰਗੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਚਿਵਾੜਵਾ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਮਿਲਿਆ।
ਆਰਾਧ੍ਯ ਜਗਤਾਮੀਸ਼ਂ ਗਤਵਾਨ੍ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ । ਸ ਪਾਪੀ ਸਾਧੁਸਂਗਤ੍ਯਾ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍
ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ ਕੇ ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਹ ਪਾਪੀ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਅਤੇ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਨੂੰ ਛੁਹ ਕੇ,
ਮਹਾਪੀਡਾਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਗਤਵਾਨ੍ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ । ਮਯਾ ਤੇऽਭਿਹਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ਗਂਡਕੀਚਰਿਤਂ ਮਹਤ੍
ਵੱਡੀਆਂ ਪੀੜਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲਿਆ। ਰਾਜਾ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਗੰਡਕੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕਥਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ ਪਾਪੈਰ੍ਭੁਕ੍ਤਿਂ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਚ ਵਿਂਦਤਿ
ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸੁਖ ਵੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਮੁਕਤੀ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸੁਮਤਿਰੁਵਾਚ। ਏਤਨ੍ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਤੁਲਂ ਗਂਡਕ੍ਯਾਃ ਕਰ੍ਣਗੋਚਰਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਕृਤਾਰ੍ਥਮਾਤ੍ਮਾਨਮਮਨ੍ਯਤ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ
ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਗੰਡਕੀ ਦੀ ਇਹ ਅਤੁੱਲ ਮਹਿਮਾ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਾਮਯਾਬ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੀਰ੍ਥੇ ਪਿਤॄਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਂਤਰ੍ਪ੍ਯ ਜਹृषੇ ਮਹਾਨ੍ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਪੂਜਾਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਵਾਡਵਵਾਕ੍ਯਤਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਸ਼ੁਚਿਵਾੜਵਾ ਦੀ ਗੱਲ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਚ੍ਛਿਲਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ । ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਚ ਚਂਦਨਾਦ੍ਯੁਪਚਾਰਕੈਃ
ਉਥੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਚੌਵੀ ਸ਼ਿਲਾਵਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਚੰਦਨ ਆਦਿਕ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਦਾਨਾਨਿ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਦੀਨਾਂਧੇਭ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਗਂਤੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ ਰਾਜਾ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮਂਦਿਰਮ੍
ਉਥੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਗਰੀਬਾਂ ਤੇ ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਏਵਂ ਕ੍ਰਮੇਣ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਗਂਗਾਸਾਗਰਸਂਗਮਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾਕ੍ਸ਼ਿਗੋਚਰਂ ਤਂ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਪृष੍ਟਵਾਨ੍ਮੁਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਕਰਦੇ ਉਹ ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਹ ਥਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਵਦ ਕਿਯਦ੍ਦੂਰੇ ਨੀਲਾਖ੍ਯਃ ਪਰ੍ਵਤੋ ਮਹਾਨ੍ । ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਸਂਵਾਸਃ ਸੁਰਾਸੁਰਨਮਸ੍ਕृਤਃ
ਮਾਲਕ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਨੀਲ ਨਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਕਿੰਨਾ ਦੂਰ ਹੈ? ਉਹ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦਾ ਵਾਸ ਥਾਂ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਦਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਤ੍ਨਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ । ਉਵਾਚ ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟੋ ਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਾਦਰਮ੍
ਫਿਰ, ਰਤਨਗਰੀਵ ਦੇ ਵੱਡੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਸਮੇਤ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਜਨ੍ਨੇਤਤ੍ਸ੍ਥਲਂ ਨੀਲਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯ ਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍ । ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਨੈਵ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਰਾਜਨ! ਇਹ ਥਾਂ ਨੀਲ ਪਹਾੜ ਵਲੋਂ ਨਮਸਕਾਰਯੋਗ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ ਇਹ ਦਿਸਦਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ, ਜਦ ਕਿ ਇਹ ਵੱਡੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਫਲ ਦੇਂਦਾ ਹੈ?
ਪੁਨਃਪੁਨਰੁਵਾਚੇਦਂ ਸ੍ਥਲਂ ਨੀਲਸ੍ਯ ਭੂਭृਤਃ । ਕਥਂ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਰਾਜਨ੍ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਵਾਸਭृਤ੍
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਖਦਾ ਰਿਹਾ: ਇਹ ਥਾਂ ਨੀਲ ਪਹਾੜ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਰਾਜਨ! ਇਹ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦਾ ਵਾਸ ਥਾਂ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਦਿਸਦਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?
ਅਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤਂ ਮਯਾ ਸਮ੍ਯਗਤ੍ਰ ਭਿਲ੍ਲਾਕ੍ਸ਼ਿਗੋਚਰਾਃ । ਅਨੇਨੈਵ ਪਥਾ ਰਾਜਨ੍ਨਾਰੂਢਂ ਪਰ੍ਵਤੋਪਰਿ
ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ ਤੇ ਇੱਥੇ ਭਿੱਲ ਲੋਕ ਵੀ ਦਿਸ ਰਹੇ ਹਨ। ਰਾਜਨ! ਇਸੇ ਰਾਹੀਂ ਕੋਈ ਵੀ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਿਆ।