ਪੁਲ੍ਕਸਂ ਲੋਹਨਿਗਡੈਰ੍ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਯਾਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾਃ । ਬਨ੍ਧ ਬਨ੍ਧ ਗ੍ਰਸਚ੍ਛਿਨ੍ਧਿ ਭਿਨ੍ਧਿ ਭਿਨ੍ਧੀਤਿ ਵਾਦਿਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਚੁਹੜੇ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੱਧ ਲਿਆ ਸੀ ਤੇ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਚੀਕਦੇ ਸਨ: 'ਬੱਧੋ! ਬੱਧੋ! ਖਾਓ! ਵੱਢੋ! ਛੇਦੋ! ਤੋੜੋ!'
ਤਦਾ ਕृਪਾਲੁਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਦ੍ਮਨਾਭਪਰਾਯਣਃ । ਅਤ੍ਯਂਤਕृਪਯਾਯੁਕ੍ਤਂ ਚੇਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਦਾਕਰੋਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪਦਮਨਾਭ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਦਇਆਲੂ ਨੇ, ਵੱਡੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।
ਅਸੌ ਮਹਾਦੁष੍ਟ ਪੀਡਾਂ ਮਾ ਯਾਤੁ ਮਮ ਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਮੋਚਯਾਮ੍ਯਹਮਦ੍ਯੈਵ ਯਮਦੂਤੇਭ੍ਯ ਏਵ ਚ
ਇਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਮੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤਕਲੀਫ ਨਾ ਸਹੇ। ਅੱਜ ਹੀ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਯਮਦੂਤਾਂ ਤੋਂ ਛੁਡਾ ਲਵਾਂਗਾ।
ਇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਤਿਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕृਪਾਯੁਕ੍ਤੋ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਂ ਹਸ੍ਤੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਸ੍ਯ ਗਤੋਂऽਤਿਕੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਪੱਥਰ ਫੜੀ ਤੇ ਉਸ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਦੋਦਕਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤੁਲਸੀਦਲਮਿਸ਼੍ਰਿਤਮ੍ । ਮੁਖੇ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਕਰ੍ਣੇ ਰਾਮਨਾਮ ਜਜਾਪ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਤੇ ਰਾਮ ਦਾ ਨਾਮ ਜਪਿਆ।
ਤੁਲਸੀਂ ਮਸ੍ਤਕੇ ਤਸ੍ਯ ਧਾਰਯਾਮਾਸ ਵੈष੍ਣਵਃ । ਸ਼ਿਲਾਂ ਹृਦਿ ਮਹਾਵਿष੍ਣੋਰ੍ਧृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸ ਵੈष੍ਣਵਃ
ਵੈਸ਼ਨਵ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਤੁਲਸੀ ਰੱਖੀ, ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ ਮਹਾਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੱਥਰ ਰੱਖੀ ਤੇ ਬੋਲਿਆ।
ਗਚ੍ਛਂਤੁ ਯਮਦੂਤਾ ਵੈ ਯਾਤਨਾਸੁ ਪਰਾਯਣਾਃ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੋ ਦਹਤਾਤ੍ਪਾਤਕਂ ਮਹਤ੍
ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਇਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਣ। ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵੈ ਗਣਾ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਮਹਾਦ੍ਭੁਤਾਃ । ਆਯਯੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਵਿਧੇ ਸ਼ਿਲਾਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਦ੍ਗਤਾਂਹਸਃ
ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਚੁੱਕਾ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅਚੰਭੇ ਸੇਵਕ ਉਥੇ ਆ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।
ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰਾਃ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਦ੍ਮਵਿਰਾਜਿਤਾਃ । ਆਗਤ੍ਯ ਮੋਚਯਾਮਾਸੁਰ੍ਲੋਹਪਾਸ਼ਾਦ੍ਦੁਰਾਸਦਾਤ੍
ਉਹ ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਆਏ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਲੋਹ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਤੋਂ ਛੁਡਾ ਲਿਆ।
ਮੋਚਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਪਾਪਕਾਰਕਂ ਪੁਲ੍ਕਸਂ ਨਰਮ੍ । ਊਚੁਃ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਬਦ੍ਧੋऽਯਂ ਵੈष੍ਣਵਃ ਪੂਜ੍ਯਦੇਹਭृਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪੁਲਕਸ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਵੈਸ਼ਨਵ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ, ਇਹ ਕਿਉਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ?'
ਕਸ੍ਯਾਜ੍ਞਾਕਾਰਕਾ ਯੂਯਂ ਯਦਧਰ੍ਮਪ੍ਰਕਾਰਕਾਃ । ਮੁਂਚਂਤੁ ਵੈष੍ਣਵਂ ਤ੍ਵੇਨਂ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਵਿਧृਤੋ ਹ੍ਯਯਮ੍
'ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਅਧਰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ? ਇਸ ਵੈਸ਼ਨਵ ਨੂੰ ਛੱਡੋ, ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਕਿਉਂ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ?'
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਜਗਦੁਰ੍ਯਮਕਿਂਕਰਾਃ । ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਜ੍ਞਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਨੇਤੁਂ ਪਾਪਿਨਮੁਦ੍ਯਤਾਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, 'ਅਸੀਂ ਧਰਮਰਾਜ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਆਏ ਹਾਂ, ਇਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।'
ਨਾਸੌ ਕਦਾਚਿਨ੍ਮਨਸਾ ਪ੍ਰਾਣਿਮਾਤ੍ਰੋਪਕਾਰਕਃ । ਪ੍ਰਾਣਿਹਤ੍ਯਾ ਮਹਾਪਾਪਕਾਰੀ ਦੁष੍ਟਸ਼ਰੀਰਭृਤ੍
'ਇਸਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਦੀ ਭਲਾਈ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਨੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ, ਇਹ ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।'
ਨॄਨ੍ਬਹੂਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਯਾਂ ਗਚ੍ਛਤੋऽਸੌ ਵ੍ਯਲੁਂਠਯਤ੍ । ਪਰਦਾਰਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਧਿਕਾਰਕਃ
'ਇਹ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਬਹੁਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।'
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨੇਤੁਂ ਵਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਪਾਪਿਨਂ ਪੁਲ੍ਕਸਂ ਨਰਮ੍ । ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਮੋਚਿਤਃ ਕਸ੍ਮਾਦਕਸ੍ਮਾਦਾਗਤੈਰ੍ਭਟੈਃ
'ਇਸ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਇਸ ਪੁਲਕਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਆਏ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਅਚਾਨਕ ਆ ਕੇ ਆਏ ਹੋ, ਇਸਨੂੰ ਕਿਉਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ?'
ਵਿष੍ਣੁਦੂਤਾ ਊਚੁਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਕਂ ਪਾਪਂ ਪ੍ਰਾਣਿਕੋਟਿਵਧੋਦ੍ਭਵਮ੍ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਂ ਦਹਤਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਪਾਪ, ਲੱਖਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਪਾਪ, ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਰਾਮੇਤਿ ਨਾਮ ਯਚ੍ਛ੍ਰੋਤ੍ਰੇ ਵਿਸ਼੍ਰਂਭਾਦਾਗਤਂ ਯਦਿ । ਕਰੋਤਿ ਪਾਪਸਂਦਾਹਂ ਤੂਲਂ ਵਹ੍ਨਿਕਣੋ ਯਥਾ
'ਜੇ "ਰਾਮ" ਨਾਮ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਕੰਨ ਵਿਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਇੰਝ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀ ਚਿੰਗਾਰੀ ਰੂਈ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।'
ਤੁਲਸੀ ਮਸ੍ਤਕੇ ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਿਲਾ ਹृਦਿ ਮਨੋਹਰਾ । ਮੁਖੇ ਕਰ੍ਣੇऽਥਵਾ ਰਾਮ ਨਾਮ ਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦੈਵ ਸਃ
'ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਤੁਲਸੀ, ਦਿਲ ਵਿਚ ਸੋਹਣੀ ਪੱਥਰ, ਤੇ ਮੂੰਹ ਜਾਂ ਕੰਨ ਵਿਚ ਰਾਮ ਨਾਮ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਉੱਸੀ ਵੇਲੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਤਸ੍ਮਾਦਨੇਨ ਤੁਲਸੀ ਮਸ੍ਤਕੇ ਵਿਧृਤਾ ਪੁਰਾ । ਸ਼੍ਰਾਵਿਤਂ ਰਾਮਨਾਮਾਸ਼ੁ ਸ਼ਿਲਾ ਹृਦਿ ਸੁਧਾਰਿਤਾ
'ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਲਸੀ ਰੱਖੀ ਗਈ ਸੀ, ਰਾਮ ਨਾਮ ਜਲਦੀ ਸੁਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਪੱਥਰ ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।'
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਪਸਮੂਹੋऽਸ੍ਯ ਦਗ੍ਧਃ ਪੁਣ੍ਯਕਲੇਵਰਃ । ਯਾਸ੍ਯਤੇ ਪਰਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪਾਪਿਨਾਂ ਯਤ੍ਸੁਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍
'ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਸਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਸੜ ਗਏ ਹਨ, ਹੁਣ ਇਹਦਾ ਸਰੀਰ ਪੁੰਨਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਉਹ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਪਾਵੇਗਾ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਪੀਆਂ ਲਈ ਜਾਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।'
ਵਰ੍षਾਯੁਤਂ ਤਤ੍ਰ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੋਗਾਨ੍ਸਰ੍ਵਮਨੋਹਰਾਨ੍ । ਭਾਰਤੇ ਜਨ੍ਮ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਮ੍
'ਉਥੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਾਰੇ ਸੋਹਣੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਇਹ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਏਗਾ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰੇਗਾ।'
ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤੇ ਪਰਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸੁਰਾਸੁਰਸੁਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍ । ਨ ਜ੍ਞਾਤੋ ਮਹਿਮਾ ਸਮ੍ਯਕ੍ਛਿਲਾਯਾਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ
'ਇਹ ਉਹ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਪਾਵੇਗਾ, ਜੋ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਅਸਲ ਮਹਿਮਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ।'
ਦृष੍ਟਾ ਸ੍ਪृष੍ਟਾਰ੍ਚਿਤਾ ਵਾਪਿ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਾ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਰਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਾਵਿष੍ਣੋਰ੍ਗਣਾ ਮੁਦਾ
'ਇਹ ਪੱਥਰ ਜੇਵੇਂ ਵੇਖੀ, ਛੂਹੀ ਜਾਂ ਪੂਜੀ ਜਾਵੇ, ਤੁਰੰਤ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਮਹਾਂਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੇਵਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਹੋ ਗਏ।
ਯਾਮ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਕਿਂਕਰਾ ਰਾਜ੍ਞੇ ਕਥਯਾਮਾਸੁਰਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਵੈष੍ਣਵੋ ਹਰ੍षਮਾਪੇਦੇ ਰਘੁਨਾਥਪਰਾਯਣਃ
ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਇਹ ਅਚੰਭੀ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਜੋ ਵੈਸ਼ਨਵ ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਭਗਤ ਸੀ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਮੁਕ੍ਤੋऽਸੌ ਯਮਪਾਸ਼ਾਚ੍ਚ ਗਮਿष੍ਯਤਿ ਪਰਂ ਪਦਮ੍ । ਤਦਾਜਗਾਮ ਵਿਮਲਂ ਕਿਂਕਿਣੀਜਾਲਮਂਡਿਤਮ੍
ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਫਾਹਿਆਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਗਿਆ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਸੁੱਚੇ ਤੇ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਵਿਮਾਨਂ ਦੇਵਲੋਕਾਤ੍ਤੁ ਮਨੋਹਾਰਿ ਮਹਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਰੁਹ੍ਯ ਗਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਦੇਵ ਲੋਕ ਤੋਂ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਮਨ ਮੋਹਣ ਵਾਲਾ ਵਿਮਾਨ ਆਇਆ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਹ ਸੁਗਮ ਤੇ ਮਹਾਨ ਪੁੰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਭੋਗਾਨ੍ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਵਿਪੁਲਾਨਾਜਗਾਮ ਮਹੀਤਲਮ੍ । ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਜਨ੍ਮ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼ੁਚਿਵਾਡਵਸਤ੍ਕੁਲੇ
ਉਹ ਉਥੇ ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਕਾਸੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੱਚੇ ਤੇ ਚੰਗੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਚਿਵਾੜਵਾ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਮਿਲਿਆ।
ਆਰਾਧ੍ਯ ਜਗਤਾਮੀਸ਼ਂ ਗਤਵਾਨ੍ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ । ਸ ਪਾਪੀ ਸਾਧੁਸਂਗਤ੍ਯਾ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍
ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ ਕੇ ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਹ ਪਾਪੀ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਅਤੇ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਨੂੰ ਛੁਹ ਕੇ,
ਮਹਾਪੀਡਾਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਗਤਵਾਨ੍ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ । ਮਯਾ ਤੇऽਭਿਹਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ਗਂਡਕੀਚਰਿਤਂ ਮਹਤ੍
ਵੱਡੀਆਂ ਪੀੜਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲਿਆ। ਰਾਜਾ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਗੰਡਕੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕਥਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ ਪਾਪੈਰ੍ਭੁਕ੍ਤਿਂ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਚ ਵਿਂਦਤਿ
ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸੁਖ ਵੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਮੁਕਤੀ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।