ਏਕੋ ਵਦਤਿ ਚੈਤਸ੍ਯ ਕਰੌ ਕृਂਤਾਮਿ ਪਾਪਿਨਃ । ਅਨ੍ਯੋ ਵਦਤ੍ਯਹਂ ਕਰ੍ਣੌ ਕਰ੍ਤਯਾਮਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਇੱਕ ਹੋਰ ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਪਾਪੀ ਦੇ ਹੱਥ ਵੱਢ ਦਿਆਂ। ਦੂਜਾ ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਮਾੜੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਕੰਨ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿਆਂ।
ਏਵਂ ਵਦਂਤਃ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਦਨ੍ਤੈਰ੍ਦਨ੍ਤਨਿਪੀਡਕਾਃ । ਆਗਤ੍ਯ ਤਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਾਯੁਧਾਸ੍ਤਸ੍ਥੁਰੁਨ੍ਮਦਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਹਨਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਮੋਹਰੇ ਵਰਗੇ ਸਨ, ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਮਾੜੇ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਆ ਗਏ।
ਏਕੋ ਦੂਤਸ੍ਤਦਾ ਸਰ੍ਪਰੂਪਂ ਧृਤ੍ਵਾਦਸ਼ਤ੍ਪਦੇ । ਸ ਦष੍ਟਮਾਤ੍ਰਃ ਸਹਸਾ ਗਤਾਸੁਃ ਪਰ੍ਯਜਾਯਤ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਦੂਤ, ਦੱਸ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡੱਸ ਲਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਡੱਸਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਤੁਰ ਗਈ।
ਤਦਾ ਤਂ ਲੋਹਪਾਸ਼ੇਨ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤੇ ਯਮਕਿਂਕਰਾਃ । ਕਸ਼ਾਭਿਸ੍ਤਾਡਯਾਮਾਸੁਰ੍ਮੁਦ੍ਗਰੈਃ ਪ੍ਰਾਹਰਨ੍ਕ੍ਰੁਧਾ
ਫਿਰ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੱਧ ਲਿਆ, ਕੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੁਗਦਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਪਿਟਿਆ।
ਅਹੋ ਦੁष੍ਟ ਦੁਰਾਤ੍ਮਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਦਾਚਿਨ੍ਨਾਚਰਃ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਮਨਸਾਪਿ ਯਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਸ੍ਯਾਮੋ ਰੌਰਵੇषੁ ਚ
ਹਾਏ! ਤੂੰ ਬੜਾ ਮਾੜਾ ਤੇ ਮਾੜੇ ਮਨ ਦਾ ਹੈਂ, ਕਦੇ ਵੀ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਰੌਰਵ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦੇਵਾਂਗੇ।
ਤ੍ਵਙ੍ਮਾਂਸਂ ਵਾਯਸਾ ਰੌਦ੍ਰਾ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਂਤਿ ਵੈ ਕ੍ਰੁਧਾ । ਆਜਨ੍ਮਤਸ੍ਤੁ ਭਵਤਾ ਨ ਕृਤਂ ਹਰਿਸੇਵਨਮ੍
ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਡਾਢੇ ਕਾਂ ਤੇਰਾ ਮਾਸ ਖਾ ਜਾਣਗੇ। ਜਨਮ ਤੋਂ ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਤ੍ਵਯਾ ਕਲਤ੍ਰਪੁਤ੍ਰਾਦ੍ਯਾ ਦ੍ਰੋਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਪੋषਿਤਾਃ । ਨ ਕਦਾਚਿਤ੍ਸ੍ਮृਤੋ ਦੇਵਃ ਪਾਪਹਾਰੀ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜੀਵਣੀ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ ਪਾਲਿਆ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਪਾਪ ਹਰਨ ਵਾਲੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਲੋਹਸ਼ਂਕੌ ਵਾ ਕੁਂਭੀਪਾਕੇ ਚ ਰੌਰਵੇ । ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਜ੍ਞਯਾ ਸਰ੍ਵੇ ਨੇष੍ਯਾਮੋ ਬਹੁਤਾਡਨੈਃ
ਇਸ ਲਈ, ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਾਰ ਕੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸ਼ੂਲਾਂ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਤੇ ਰੌਰਵ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਦਾਨੇਤੁਂ ਸਮੈਚ੍ਛਨ੍ਯਮਕਿਂਕਰਾਃ । ਤਾਵਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਹਾਵਿष੍ਣੁਚਰਣਾਬ੍ਜਪਰਾਯਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਜਦ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਸੋਚੀ, ਤਾਂ ਓਸ ਵੇਲੇ ਮਹਾਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਇੱਕ ਭਗਤ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਯਮਦੂਤਾਸ੍ਤਦਾ ਦृष੍ਟਾ ਵੈष੍ਣਵੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਪਾਸ਼ਮੁਦ੍ਗਰਦਂਡਾਦਿਦੁष੍ਟਾਯੁਧਧਰਾ ਗਣਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਨੇ ਯਮਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਹੜੇ ਫਾਹਿਆਂ, ਮੁਗਦਰਾਂ, ਲਾਠੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਡਾਢੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪੁਲ੍ਕਸਂ ਲੋਹਨਿਗਡੈਰ੍ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਯਾਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾਃ । ਬਨ੍ਧ ਬਨ੍ਧ ਗ੍ਰਸਚ੍ਛਿਨ੍ਧਿ ਭਿਨ੍ਧਿ ਭਿਨ੍ਧੀਤਿ ਵਾਦਿਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਚੁਹੜੇ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੱਧ ਲਿਆ ਸੀ ਤੇ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਚੀਕਦੇ ਸਨ: 'ਬੱਧੋ! ਬੱਧੋ! ਖਾਓ! ਵੱਢੋ! ਛੇਦੋ! ਤੋੜੋ!'
ਤਦਾ ਕृਪਾਲੁਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਦ੍ਮਨਾਭਪਰਾਯਣਃ । ਅਤ੍ਯਂਤਕृਪਯਾਯੁਕ੍ਤਂ ਚੇਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਦਾਕਰੋਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪਦਮਨਾਭ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਦਇਆਲੂ ਨੇ, ਵੱਡੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।
ਅਸੌ ਮਹਾਦੁष੍ਟ ਪੀਡਾਂ ਮਾ ਯਾਤੁ ਮਮ ਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਮੋਚਯਾਮ੍ਯਹਮਦ੍ਯੈਵ ਯਮਦੂਤੇਭ੍ਯ ਏਵ ਚ
ਇਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਮੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤਕਲੀਫ ਨਾ ਸਹੇ। ਅੱਜ ਹੀ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਯਮਦੂਤਾਂ ਤੋਂ ਛੁਡਾ ਲਵਾਂਗਾ।
ਇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਤਿਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕृਪਾਯੁਕ੍ਤੋ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਂ ਹਸ੍ਤੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਸ੍ਯ ਗਤੋਂऽਤਿਕੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਪੱਥਰ ਫੜੀ ਤੇ ਉਸ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਦੋਦਕਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤੁਲਸੀਦਲਮਿਸ਼੍ਰਿਤਮ੍ । ਮੁਖੇ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਕਰ੍ਣੇ ਰਾਮਨਾਮ ਜਜਾਪ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਤੇ ਰਾਮ ਦਾ ਨਾਮ ਜਪਿਆ।
ਤੁਲਸੀਂ ਮਸ੍ਤਕੇ ਤਸ੍ਯ ਧਾਰਯਾਮਾਸ ਵੈष੍ਣਵਃ । ਸ਼ਿਲਾਂ ਹृਦਿ ਮਹਾਵਿष੍ਣੋਰ੍ਧृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸ ਵੈष੍ਣਵਃ
ਵੈਸ਼ਨਵ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਤੁਲਸੀ ਰੱਖੀ, ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ ਮਹਾਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੱਥਰ ਰੱਖੀ ਤੇ ਬੋਲਿਆ।
ਗਚ੍ਛਂਤੁ ਯਮਦੂਤਾ ਵੈ ਯਾਤਨਾਸੁ ਪਰਾਯਣਾਃ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੋ ਦਹਤਾਤ੍ਪਾਤਕਂ ਮਹਤ੍
ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਇਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਣ। ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵੈ ਗਣਾ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਮਹਾਦ੍ਭੁਤਾਃ । ਆਯਯੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਵਿਧੇ ਸ਼ਿਲਾਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਦ੍ਗਤਾਂਹਸਃ
ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਚੁੱਕਾ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅਚੰਭੇ ਸੇਵਕ ਉਥੇ ਆ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।
ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰਾਃ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਦ੍ਮਵਿਰਾਜਿਤਾਃ । ਆਗਤ੍ਯ ਮੋਚਯਾਮਾਸੁਰ੍ਲੋਹਪਾਸ਼ਾਦ੍ਦੁਰਾਸਦਾਤ੍
ਉਹ ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਆਏ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਲੋਹ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਤੋਂ ਛੁਡਾ ਲਿਆ।
ਮੋਚਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਪਾਪਕਾਰਕਂ ਪੁਲ੍ਕਸਂ ਨਰਮ੍ । ਊਚੁਃ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਬਦ੍ਧੋऽਯਂ ਵੈष੍ਣਵਃ ਪੂਜ੍ਯਦੇਹਭृਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪੁਲਕਸ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਵੈਸ਼ਨਵ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ, ਇਹ ਕਿਉਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ?'
ਕਸ੍ਯਾਜ੍ਞਾਕਾਰਕਾ ਯੂਯਂ ਯਦਧਰ੍ਮਪ੍ਰਕਾਰਕਾਃ । ਮੁਂਚਂਤੁ ਵੈष੍ਣਵਂ ਤ੍ਵੇਨਂ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਵਿਧृਤੋ ਹ੍ਯਯਮ੍
'ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਅਧਰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ? ਇਸ ਵੈਸ਼ਨਵ ਨੂੰ ਛੱਡੋ, ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਕਿਉਂ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ?'
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਜਗਦੁਰ੍ਯਮਕਿਂਕਰਾਃ । ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਜ੍ਞਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਨੇਤੁਂ ਪਾਪਿਨਮੁਦ੍ਯਤਾਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, 'ਅਸੀਂ ਧਰਮਰਾਜ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਆਏ ਹਾਂ, ਇਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।'
ਨਾਸੌ ਕਦਾਚਿਨ੍ਮਨਸਾ ਪ੍ਰਾਣਿਮਾਤ੍ਰੋਪਕਾਰਕਃ । ਪ੍ਰਾਣਿਹਤ੍ਯਾ ਮਹਾਪਾਪਕਾਰੀ ਦੁष੍ਟਸ਼ਰੀਰਭृਤ੍
'ਇਸਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਦੀ ਭਲਾਈ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਨੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ, ਇਹ ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।'
ਨॄਨ੍ਬਹੂਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਯਾਂ ਗਚ੍ਛਤੋऽਸੌ ਵ੍ਯਲੁਂਠਯਤ੍ । ਪਰਦਾਰਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਧਿਕਾਰਕਃ
'ਇਹ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਬਹੁਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।'
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨੇਤੁਂ ਵਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਪਾਪਿਨਂ ਪੁਲ੍ਕਸਂ ਨਰਮ੍ । ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਮੋਚਿਤਃ ਕਸ੍ਮਾਦਕਸ੍ਮਾਦਾਗਤੈਰ੍ਭਟੈਃ
'ਇਸ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਇਸ ਪੁਲਕਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਆਏ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਅਚਾਨਕ ਆ ਕੇ ਆਏ ਹੋ, ਇਸਨੂੰ ਕਿਉਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ?'
ਵਿष੍ਣੁਦੂਤਾ ਊਚੁਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਕਂ ਪਾਪਂ ਪ੍ਰਾਣਿਕੋਟਿਵਧੋਦ੍ਭਵਮ੍ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਂ ਦਹਤਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਪਾਪ, ਲੱਖਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਪਾਪ, ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਰਾਮੇਤਿ ਨਾਮ ਯਚ੍ਛ੍ਰੋਤ੍ਰੇ ਵਿਸ਼੍ਰਂਭਾਦਾਗਤਂ ਯਦਿ । ਕਰੋਤਿ ਪਾਪਸਂਦਾਹਂ ਤੂਲਂ ਵਹ੍ਨਿਕਣੋ ਯਥਾ
'ਜੇ "ਰਾਮ" ਨਾਮ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਕੰਨ ਵਿਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਇੰਝ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀ ਚਿੰਗਾਰੀ ਰੂਈ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।'
ਤੁਲਸੀ ਮਸ੍ਤਕੇ ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਿਲਾ ਹृਦਿ ਮਨੋਹਰਾ । ਮੁਖੇ ਕਰ੍ਣੇऽਥਵਾ ਰਾਮ ਨਾਮ ਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦੈਵ ਸਃ
'ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਤੁਲਸੀ, ਦਿਲ ਵਿਚ ਸੋਹਣੀ ਪੱਥਰ, ਤੇ ਮੂੰਹ ਜਾਂ ਕੰਨ ਵਿਚ ਰਾਮ ਨਾਮ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਉੱਸੀ ਵੇਲੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਤਸ੍ਮਾਦਨੇਨ ਤੁਲਸੀ ਮਸ੍ਤਕੇ ਵਿਧृਤਾ ਪੁਰਾ । ਸ਼੍ਰਾਵਿਤਂ ਰਾਮਨਾਮਾਸ਼ੁ ਸ਼ਿਲਾ ਹृਦਿ ਸੁਧਾਰਿਤਾ
'ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਲਸੀ ਰੱਖੀ ਗਈ ਸੀ, ਰਾਮ ਨਾਮ ਜਲਦੀ ਸੁਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਪੱਥਰ ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।'
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਪਸਮੂਹੋऽਸ੍ਯ ਦਗ੍ਧਃ ਪੁਣ੍ਯਕਲੇਵਰਃ । ਯਾਸ੍ਯਤੇ ਪਰਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪਾਪਿਨਾਂ ਯਤ੍ਸੁਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍
'ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਸਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਸੜ ਗਏ ਹਨ, ਹੁਣ ਇਹਦਾ ਸਰੀਰ ਪੁੰਨਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਉਹ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਪਾਵੇਗਾ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਪੀਆਂ ਲਈ ਜਾਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।'