ਅਤ੍ਰੈਵੋਦਾਹਰਂਤੀਮਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਮੁਨਯੋ ਵੀਤਰਾਗਾਸ਼੍ਚ ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਇਕ ਪੁਰਾਣਾ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਗ-ਰੋਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਇੱਛਾ-ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਿਸ਼ੀ ਸਨ।
ਪੁਰਾ ਕੀਕਟਸਂਜ੍ਞੇ ਵੈ ਦੇਸ਼ੇ ਧਰ੍ਮਵਿਵਰ੍ਜਿਤੇ । ਆਸੀਤ੍ਪੁਲ੍ਕਸਜਾਤੀਯੋ ਨਰਃ ਸ਼ਬਰਸਂਜ੍ਞਿਤਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਕਿਕਟਾ ਨਾਂ ਦੇ ਧਰਮਹੀਣ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੁਲਕਸ ਜਾਤੀ ਦਾ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਸ਼ਬਰ ਸੀ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਂਤੁਵਧੋਦ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਰਾਸਨਧਰੋ ਮੁਹੁਃ । ਤੀਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਤਿ ਯਿਯਾਸੂਨਾਂ ਬਲਾਦ੍ਧਰਤਿ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਜੋ ਤੀਰਥ ਜਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਜਾਨ ਜਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।
ਅਨੇਕਪ੍ਰਾਣਿਹਤ੍ਯਾਕृਤ੍ਪਰਸ੍ਵੇ ਨਿਰਤਃ ਸਦਾ । ਸਦਾ ਰਾਗਾਦਿਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਾਦਿਸਂਯੁਤਃ
ਉਹ ਕਈਆਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈਂਦਾ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਵਸਤੂ ਹੜਪ ਕਰਦਾ, ਸਦਾ ਰਾਗ, ਕਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਵਿਚਰਤ੍ਯਨਿਸ਼ਂ ਭੀਮੇ ਵਨੇ ਪ੍ਰਾਣਿਵਧਂਕਰਃ । ਵਿषਸਂਸਕ੍ਤਬਾਣਾਗ੍ਰ ਰੂਢਚਾਪਗੁਣੋਦ੍ਧੁਰਃ
ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈਂਦਾ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਤੀਰ ਤੇ ਤਣੀ ਹੋਈ ਕਮਾਨ ਨਾਲ।
ਸੈਕਦਾ ਪਰ੍ਯਟਨ੍ਵ੍ਯਾਧਃ ਪ੍ਰਾਣਿਮਾਤ੍ਰਭਯਂਕਰਃ । ਕਾਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਸਮੀਪੇऽਪ੍ਯੁਗ੍ਰਮਾਨਸਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਜਦੋਂ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਪਰ ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਆ ਗਈ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਵੀ ਨਾ ਲੱਗਿਆ, ਉਹਦਾ ਮਨ ਵੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ।
ਯਮਦੂਤਾਸ੍ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਪਾਸ਼ਮੁਦ੍ਗਰਪਾਣਯਃ । ਤਾਮ੍ਰਕੇਸ਼ਾ ਦੀਰ੍ਘਨਖਾ ਲਂਬਦਂष੍ਟ੍ਰਾ ਭਯਾਨਕਾਃ
ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਆ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫਾਂਸ ਤੇ ਗਦਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਤਾਮਬੇ ਵਰਗੇ, ਨੱਖ ਲੰਮੇ, ਦੰਦ ਲਟਕਦੇ ਤੇ ਰੂਪ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਲੋਹਸ੍ਯਨਿਗਡਾਨ੍ਬਿਭ੍ਰਤੋ ਮੋਹਕਾਰਕਾਃ । ਬਧ੍ਨਂਤੁ ਪਾਪਿਨਂ ਹ੍ਯੇਨਂ ਪ੍ਰਾਣਿਮਾਤ੍ਰਭਯਂਕਰਮ੍
ਉਹ ਕਾਲੇ, ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਫੜੇ, ਮੋਹ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰ ਸੀ, ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਕਦਾਚਿਨ੍ਮਨਸਾ ਨਾਯਂ ਪ੍ਰਾਣਿਮਾਤ੍ਰੋਪਕਾਰਕਃ । ਪਰਦਾਰ ਪਰਦ੍ਰਵ੍ਯ ਪਰਦ੍ਰੋਹਪਰਾਯਣਃ
ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਦੀ ਭਲਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਪਰਾਇਆ ਧਨ ਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਯ ਜਿਹ੍ਵਾਂ ਮਹਤੀਮਹਂ ਨਿष੍ਕਾਸਯਾਮ੍ਯਤਃ । ਏਕੋ ਵਦਤਿ ਚੈਤਸ੍ਯ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰੁਤ੍ਪਾਟਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਜੀਭ ਖਿੱਚ ਕੇ ਕੱਢ ਲਵਾਂਗਾ। ਕੋਈ ਹੋਰ ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਦੀ ਅੱਖ ਵੀ ਉਖਾੜ ਦਿਆਂ।
ਏਕੋ ਵਦਤਿ ਚੈਤਸ੍ਯ ਕਰੌ ਕृਂਤਾਮਿ ਪਾਪਿਨਃ । ਅਨ੍ਯੋ ਵਦਤ੍ਯਹਂ ਕਰ੍ਣੌ ਕਰ੍ਤਯਾਮਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਇੱਕ ਹੋਰ ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਪਾਪੀ ਦੇ ਹੱਥ ਵੱਢ ਦਿਆਂ। ਦੂਜਾ ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਮਾੜੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਕੰਨ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿਆਂ।
ਏਵਂ ਵਦਂਤਃ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਦਨ੍ਤੈਰ੍ਦਨ੍ਤਨਿਪੀਡਕਾਃ । ਆਗਤ੍ਯ ਤਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਾਯੁਧਾਸ੍ਤਸ੍ਥੁਰੁਨ੍ਮਦਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਹਨਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਮੋਹਰੇ ਵਰਗੇ ਸਨ, ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਮਾੜੇ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਆ ਗਏ।
ਏਕੋ ਦੂਤਸ੍ਤਦਾ ਸਰ੍ਪਰੂਪਂ ਧृਤ੍ਵਾਦਸ਼ਤ੍ਪਦੇ । ਸ ਦष੍ਟਮਾਤ੍ਰਃ ਸਹਸਾ ਗਤਾਸੁਃ ਪਰ੍ਯਜਾਯਤ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਦੂਤ, ਦੱਸ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡੱਸ ਲਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਡੱਸਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਤੁਰ ਗਈ।
ਤਦਾ ਤਂ ਲੋਹਪਾਸ਼ੇਨ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤੇ ਯਮਕਿਂਕਰਾਃ । ਕਸ਼ਾਭਿਸ੍ਤਾਡਯਾਮਾਸੁਰ੍ਮੁਦ੍ਗਰੈਃ ਪ੍ਰਾਹਰਨ੍ਕ੍ਰੁਧਾ
ਫਿਰ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੱਧ ਲਿਆ, ਕੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੁਗਦਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਪਿਟਿਆ।
ਅਹੋ ਦੁष੍ਟ ਦੁਰਾਤ੍ਮਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਦਾਚਿਨ੍ਨਾਚਰਃ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਮਨਸਾਪਿ ਯਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਸ੍ਯਾਮੋ ਰੌਰਵੇषੁ ਚ
ਹਾਏ! ਤੂੰ ਬੜਾ ਮਾੜਾ ਤੇ ਮਾੜੇ ਮਨ ਦਾ ਹੈਂ, ਕਦੇ ਵੀ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਰੌਰਵ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦੇਵਾਂਗੇ।
ਤ੍ਵਙ੍ਮਾਂਸਂ ਵਾਯਸਾ ਰੌਦ੍ਰਾ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਂਤਿ ਵੈ ਕ੍ਰੁਧਾ । ਆਜਨ੍ਮਤਸ੍ਤੁ ਭਵਤਾ ਨ ਕृਤਂ ਹਰਿਸੇਵਨਮ੍
ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਡਾਢੇ ਕਾਂ ਤੇਰਾ ਮਾਸ ਖਾ ਜਾਣਗੇ। ਜਨਮ ਤੋਂ ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਤ੍ਵਯਾ ਕਲਤ੍ਰਪੁਤ੍ਰਾਦ੍ਯਾ ਦ੍ਰੋਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਪੋषਿਤਾਃ । ਨ ਕਦਾਚਿਤ੍ਸ੍ਮृਤੋ ਦੇਵਃ ਪਾਪਹਾਰੀ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜੀਵਣੀ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ ਪਾਲਿਆ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਪਾਪ ਹਰਨ ਵਾਲੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਲੋਹਸ਼ਂਕੌ ਵਾ ਕੁਂਭੀਪਾਕੇ ਚ ਰੌਰਵੇ । ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਜ੍ਞਯਾ ਸਰ੍ਵੇ ਨੇष੍ਯਾਮੋ ਬਹੁਤਾਡਨੈਃ
ਇਸ ਲਈ, ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਾਰ ਕੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸ਼ੂਲਾਂ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਤੇ ਰੌਰਵ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਦਾਨੇਤੁਂ ਸਮੈਚ੍ਛਨ੍ਯਮਕਿਂਕਰਾਃ । ਤਾਵਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਹਾਵਿष੍ਣੁਚਰਣਾਬ੍ਜਪਰਾਯਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਜਦ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਸੋਚੀ, ਤਾਂ ਓਸ ਵੇਲੇ ਮਹਾਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਇੱਕ ਭਗਤ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਯਮਦੂਤਾਸ੍ਤਦਾ ਦृष੍ਟਾ ਵੈष੍ਣਵੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਪਾਸ਼ਮੁਦ੍ਗਰਦਂਡਾਦਿਦੁष੍ਟਾਯੁਧਧਰਾ ਗਣਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਨੇ ਯਮਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਹੜੇ ਫਾਹਿਆਂ, ਮੁਗਦਰਾਂ, ਲਾਠੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਡਾਢੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪੁਲ੍ਕਸਂ ਲੋਹਨਿਗਡੈਰ੍ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਯਾਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾਃ । ਬਨ੍ਧ ਬਨ੍ਧ ਗ੍ਰਸਚ੍ਛਿਨ੍ਧਿ ਭਿਨ੍ਧਿ ਭਿਨ੍ਧੀਤਿ ਵਾਦਿਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਚੁਹੜੇ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੱਧ ਲਿਆ ਸੀ ਤੇ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਚੀਕਦੇ ਸਨ: 'ਬੱਧੋ! ਬੱਧੋ! ਖਾਓ! ਵੱਢੋ! ਛੇਦੋ! ਤੋੜੋ!'
ਤਦਾ ਕृਪਾਲੁਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਦ੍ਮਨਾਭਪਰਾਯਣਃ । ਅਤ੍ਯਂਤਕृਪਯਾਯੁਕ੍ਤਂ ਚੇਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਦਾਕਰੋਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪਦਮਨਾਭ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਦਇਆਲੂ ਨੇ, ਵੱਡੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।
ਅਸੌ ਮਹਾਦੁष੍ਟ ਪੀਡਾਂ ਮਾ ਯਾਤੁ ਮਮ ਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਮੋਚਯਾਮ੍ਯਹਮਦ੍ਯੈਵ ਯਮਦੂਤੇਭ੍ਯ ਏਵ ਚ
ਇਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਮੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤਕਲੀਫ ਨਾ ਸਹੇ। ਅੱਜ ਹੀ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਯਮਦੂਤਾਂ ਤੋਂ ਛੁਡਾ ਲਵਾਂਗਾ।
ਇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਤਿਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕृਪਾਯੁਕ੍ਤੋ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਂ ਹਸ੍ਤੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਸ੍ਯ ਗਤੋਂऽਤਿਕੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਪੱਥਰ ਫੜੀ ਤੇ ਉਸ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਦੋਦਕਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤੁਲਸੀਦਲਮਿਸ਼੍ਰਿਤਮ੍ । ਮੁਖੇ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਕਰ੍ਣੇ ਰਾਮਨਾਮ ਜਜਾਪ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਤੇ ਰਾਮ ਦਾ ਨਾਮ ਜਪਿਆ।
ਤੁਲਸੀਂ ਮਸ੍ਤਕੇ ਤਸ੍ਯ ਧਾਰਯਾਮਾਸ ਵੈष੍ਣਵਃ । ਸ਼ਿਲਾਂ ਹृਦਿ ਮਹਾਵਿष੍ਣੋਰ੍ਧृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸ ਵੈष੍ਣਵਃ
ਵੈਸ਼ਨਵ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਤੁਲਸੀ ਰੱਖੀ, ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ ਮਹਾਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੱਥਰ ਰੱਖੀ ਤੇ ਬੋਲਿਆ।
ਗਚ੍ਛਂਤੁ ਯਮਦੂਤਾ ਵੈ ਯਾਤਨਾਸੁ ਪਰਾਯਣਾਃ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੋ ਦਹਤਾਤ੍ਪਾਤਕਂ ਮਹਤ੍
ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਇਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਣ। ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵੈ ਗਣਾ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਮਹਾਦ੍ਭੁਤਾਃ । ਆਯਯੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਵਿਧੇ ਸ਼ਿਲਾਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਦ੍ਗਤਾਂਹਸਃ
ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਚੁੱਕਾ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅਚੰਭੇ ਸੇਵਕ ਉਥੇ ਆ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।
ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰਾਃ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਦ੍ਮਵਿਰਾਜਿਤਾਃ । ਆਗਤ੍ਯ ਮੋਚਯਾਮਾਸੁਰ੍ਲੋਹਪਾਸ਼ਾਦ੍ਦੁਰਾਸਦਾਤ੍
ਉਹ ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਆਏ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਲੋਹ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਤੋਂ ਛੁਡਾ ਲਿਆ।
ਮੋਚਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਪਾਪਕਾਰਕਂ ਪੁਲ੍ਕਸਂ ਨਰਮ੍ । ਊਚੁਃ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਬਦ੍ਧੋऽਯਂ ਵੈष੍ਣਵਃ ਪੂਜ੍ਯਦੇਹਭृਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪੁਲਕਸ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਵੈਸ਼ਨਵ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ, ਇਹ ਕਿਉਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ?'