ਦ੍ਵਾਰਾਵਤੀ ਭਵਂ ਚਕ੍ਰਂ ਤਥਾ ਵੈ ਗਂਡਕੀਭਵਮ੍ । ਉਭਯੋਃ ਸਂਗਮੋ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਗਂਗਾ ਸਮੁਦ੍ਰਗਾ
ਦਵਾਰਾਵਤੀ ਅਤੇ ਗੰਡਕੀ, ਦੋਵੇਂ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਚੱਕਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਗੰਗਾ ਦਰਿਆ ਵੱਲ ਵਗਦੀ ਹੈ।
ਰੂਕ੍ਸ਼ਾਃ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਪੁਰੁषਾ ਨਾਯੁਃ ਸ਼੍ਰੀਬਲਵਰ੍ਜਿਤਾਨ੍ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾ ਮਨੋਹਾਰਿ ਰੂਪਿਣ੍ਯੋ ਦਦਤਿ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਕਠੋਰ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਉਮਰ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਤਾਕਤ ਖੋਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਰੂਪ ਹੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਆਯੁष੍ਕਾਮੋ ਨਰੋ ਯਸ੍ਤੁ ਧਨਕਾਮੋ ਹਿ ਯਃ ਪੁਮਾਨ੍ । ਪੂਜਯਨ੍ਸਰ੍ਵਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪਾਰਲੌਕਿਕਮੈਹਿਕਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਜਾਂ ਧਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੇ ਭਗਤੀ ਕਰੇ ਤਾਂ ਦੁਨੀਆਵੀ ਤੇ ਪਰਲੋਕੀ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣਾਂਤਕਾਲੇ ਪੁਂਸਸ੍ਤੁ ਭਵੇਦ੍ਭਾਗ੍ਯਵਤੋ ਨृਪ । ਵਾਚਿ ਨਾਮ ਹਰੇਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ਼ਿਲਾ ਹृਦਿ ਤਦਂਤਿਕੇ
ਹੇ ਰਾਜਨ! ਜਦੋਂ ਮੌਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਚ ਹਰੀ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਮ ਤੇ ਦਿਲ ਕੋਲ ਪੱਥਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਗਚ੍ਛਤ੍ਸੁ ਪ੍ਰਾਣਮਾਰ੍ਗੇषੁ ਯਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਰਂਭਤੋऽਪਿ ਚੇਤ੍ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾ ਸ੍ਫੂਰ੍ਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡਣ ਦਾ ਵੇਲਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਮਨੁੱਖ ਨਿਡਰ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਸ ਕੋਲ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਮੁਕਤੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਭਗਵਤਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮਂਬਰੀषਾਯ ਧੀਮਤੇ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਨ੍ਯਾਸਿਨਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾਃ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਸ੍ਤਥਾ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਅੰਬਰੀਸ਼ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤਿਆਗੀ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੇ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ।
ਸ੍ਵਰੂਪਤ੍ਰਿਤਯਂ ਮਹ੍ਯਮੇਤਦ੍ਧਿ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਮਂਡਲੇ । ਪਾਪਿਨਾਂ ਪਾਪਨਿਰ੍ਹਾਰਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਧृਤਮੁਦਂ ਚ ਤਾ
ਇਹ ਤਿੰਨ ਰੂਪ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੇਰੇ ਹੀ ਹਨ, ਜੋ ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਲਈ ਧਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।
ਨਿਂਦਂਤਿ ਪਾਪਿਨੋ ਯੇ ਵਾ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਂ ਸਕृਤ੍ । ਕੁਂਭੀਪਾਕੇ ਪਚਂਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਜੋ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੂੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਸਿੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੂਜਾਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯੋ ਵਾਰਯਤਿ ਮੂਢਧੀਃ । ਤਸ੍ਯ ਮਾਤਾਪਿਤਾਬਂਧੁਵਰ੍ਗਾ ਨਰਕਭਾਗਿਨਃ
ਜੋ ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਰਕ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੋ ਵਾ ਕਥਯਤਿ ਪ੍ਰੇष੍ਠਂ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਾਰ੍ਚਨਂ ਕੁਰੁ । ਸਕृਤਾਰ੍ਥੋ ਨਯਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਵੈਕੁਂਠਂ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਜਾਨ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, 'ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ', ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਵੈਕੁੰਠ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰੈਵੋਦਾਹਰਂਤੀਮਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਮੁਨਯੋ ਵੀਤਰਾਗਾਸ਼੍ਚ ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਇਕ ਪੁਰਾਣਾ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਗ-ਰੋਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਇੱਛਾ-ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਿਸ਼ੀ ਸਨ।
ਪੁਰਾ ਕੀਕਟਸਂਜ੍ਞੇ ਵੈ ਦੇਸ਼ੇ ਧਰ੍ਮਵਿਵਰ੍ਜਿਤੇ । ਆਸੀਤ੍ਪੁਲ੍ਕਸਜਾਤੀਯੋ ਨਰਃ ਸ਼ਬਰਸਂਜ੍ਞਿਤਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਕਿਕਟਾ ਨਾਂ ਦੇ ਧਰਮਹੀਣ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੁਲਕਸ ਜਾਤੀ ਦਾ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਸ਼ਬਰ ਸੀ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਂਤੁਵਧੋਦ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਰਾਸਨਧਰੋ ਮੁਹੁਃ । ਤੀਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਤਿ ਯਿਯਾਸੂਨਾਂ ਬਲਾਦ੍ਧਰਤਿ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਜੋ ਤੀਰਥ ਜਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਜਾਨ ਜਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।
ਅਨੇਕਪ੍ਰਾਣਿਹਤ੍ਯਾਕृਤ੍ਪਰਸ੍ਵੇ ਨਿਰਤਃ ਸਦਾ । ਸਦਾ ਰਾਗਾਦਿਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਾਦਿਸਂਯੁਤਃ
ਉਹ ਕਈਆਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈਂਦਾ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਵਸਤੂ ਹੜਪ ਕਰਦਾ, ਸਦਾ ਰਾਗ, ਕਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਵਿਚਰਤ੍ਯਨਿਸ਼ਂ ਭੀਮੇ ਵਨੇ ਪ੍ਰਾਣਿਵਧਂਕਰਃ । ਵਿषਸਂਸਕ੍ਤਬਾਣਾਗ੍ਰ ਰੂਢਚਾਪਗੁਣੋਦ੍ਧੁਰਃ
ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈਂਦਾ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਤੀਰ ਤੇ ਤਣੀ ਹੋਈ ਕਮਾਨ ਨਾਲ।
ਸੈਕਦਾ ਪਰ੍ਯਟਨ੍ਵ੍ਯਾਧਃ ਪ੍ਰਾਣਿਮਾਤ੍ਰਭਯਂਕਰਃ । ਕਾਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਸਮੀਪੇऽਪ੍ਯੁਗ੍ਰਮਾਨਸਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਜਦੋਂ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਪਰ ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਆ ਗਈ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਵੀ ਨਾ ਲੱਗਿਆ, ਉਹਦਾ ਮਨ ਵੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ।
ਯਮਦੂਤਾਸ੍ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਪਾਸ਼ਮੁਦ੍ਗਰਪਾਣਯਃ । ਤਾਮ੍ਰਕੇਸ਼ਾ ਦੀਰ੍ਘਨਖਾ ਲਂਬਦਂष੍ਟ੍ਰਾ ਭਯਾਨਕਾਃ
ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਆ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫਾਂਸ ਤੇ ਗਦਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਤਾਮਬੇ ਵਰਗੇ, ਨੱਖ ਲੰਮੇ, ਦੰਦ ਲਟਕਦੇ ਤੇ ਰੂਪ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਲੋਹਸ੍ਯਨਿਗਡਾਨ੍ਬਿਭ੍ਰਤੋ ਮੋਹਕਾਰਕਾਃ । ਬਧ੍ਨਂਤੁ ਪਾਪਿਨਂ ਹ੍ਯੇਨਂ ਪ੍ਰਾਣਿਮਾਤ੍ਰਭਯਂਕਰਮ੍
ਉਹ ਕਾਲੇ, ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਫੜੇ, ਮੋਹ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰ ਸੀ, ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਕਦਾਚਿਨ੍ਮਨਸਾ ਨਾਯਂ ਪ੍ਰਾਣਿਮਾਤ੍ਰੋਪਕਾਰਕਃ । ਪਰਦਾਰ ਪਰਦ੍ਰਵ੍ਯ ਪਰਦ੍ਰੋਹਪਰਾਯਣਃ
ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਦੀ ਭਲਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਪਰਾਇਆ ਧਨ ਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਯ ਜਿਹ੍ਵਾਂ ਮਹਤੀਮਹਂ ਨਿष੍ਕਾਸਯਾਮ੍ਯਤਃ । ਏਕੋ ਵਦਤਿ ਚੈਤਸ੍ਯ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰੁਤ੍ਪਾਟਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਜੀਭ ਖਿੱਚ ਕੇ ਕੱਢ ਲਵਾਂਗਾ। ਕੋਈ ਹੋਰ ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਦੀ ਅੱਖ ਵੀ ਉਖਾੜ ਦਿਆਂ।
ਏਕੋ ਵਦਤਿ ਚੈਤਸ੍ਯ ਕਰੌ ਕृਂਤਾਮਿ ਪਾਪਿਨਃ । ਅਨ੍ਯੋ ਵਦਤ੍ਯਹਂ ਕਰ੍ਣੌ ਕਰ੍ਤਯਾਮਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਇੱਕ ਹੋਰ ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਪਾਪੀ ਦੇ ਹੱਥ ਵੱਢ ਦਿਆਂ। ਦੂਜਾ ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਮਾੜੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਕੰਨ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿਆਂ।
ਏਵਂ ਵਦਂਤਃ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਦਨ੍ਤੈਰ੍ਦਨ੍ਤਨਿਪੀਡਕਾਃ । ਆਗਤ੍ਯ ਤਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਾਯੁਧਾਸ੍ਤਸ੍ਥੁਰੁਨ੍ਮਦਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਹਨਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਮੋਹਰੇ ਵਰਗੇ ਸਨ, ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਮਾੜੇ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਆ ਗਏ।
ਏਕੋ ਦੂਤਸ੍ਤਦਾ ਸਰ੍ਪਰੂਪਂ ਧृਤ੍ਵਾਦਸ਼ਤ੍ਪਦੇ । ਸ ਦष੍ਟਮਾਤ੍ਰਃ ਸਹਸਾ ਗਤਾਸੁਃ ਪਰ੍ਯਜਾਯਤ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਦੂਤ, ਦੱਸ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡੱਸ ਲਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਡੱਸਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਤੁਰ ਗਈ।
ਤਦਾ ਤਂ ਲੋਹਪਾਸ਼ੇਨ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤੇ ਯਮਕਿਂਕਰਾਃ । ਕਸ਼ਾਭਿਸ੍ਤਾਡਯਾਮਾਸੁਰ੍ਮੁਦ੍ਗਰੈਃ ਪ੍ਰਾਹਰਨ੍ਕ੍ਰੁਧਾ
ਫਿਰ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੱਧ ਲਿਆ, ਕੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੁਗਦਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਪਿਟਿਆ।
ਅਹੋ ਦੁष੍ਟ ਦੁਰਾਤ੍ਮਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਦਾਚਿਨ੍ਨਾਚਰਃ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਮਨਸਾਪਿ ਯਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਸ੍ਯਾਮੋ ਰੌਰਵੇषੁ ਚ
ਹਾਏ! ਤੂੰ ਬੜਾ ਮਾੜਾ ਤੇ ਮਾੜੇ ਮਨ ਦਾ ਹੈਂ, ਕਦੇ ਵੀ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਰੌਰਵ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦੇਵਾਂਗੇ।
ਤ੍ਵਙ੍ਮਾਂਸਂ ਵਾਯਸਾ ਰੌਦ੍ਰਾ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਂਤਿ ਵੈ ਕ੍ਰੁਧਾ । ਆਜਨ੍ਮਤਸ੍ਤੁ ਭਵਤਾ ਨ ਕृਤਂ ਹਰਿਸੇਵਨਮ੍
ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਡਾਢੇ ਕਾਂ ਤੇਰਾ ਮਾਸ ਖਾ ਜਾਣਗੇ। ਜਨਮ ਤੋਂ ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਤ੍ਵਯਾ ਕਲਤ੍ਰਪੁਤ੍ਰਾਦ੍ਯਾ ਦ੍ਰੋਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਪੋषਿਤਾਃ । ਨ ਕਦਾਚਿਤ੍ਸ੍ਮृਤੋ ਦੇਵਃ ਪਾਪਹਾਰੀ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜੀਵਣੀ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ ਪਾਲਿਆ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਪਾਪ ਹਰਨ ਵਾਲੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਲੋਹਸ਼ਂਕੌ ਵਾ ਕੁਂਭੀਪਾਕੇ ਚ ਰੌਰਵੇ । ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਜ੍ਞਯਾ ਸਰ੍ਵੇ ਨੇष੍ਯਾਮੋ ਬਹੁਤਾਡਨੈਃ
ਇਸ ਲਈ, ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਾਰ ਕੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸ਼ੂਲਾਂ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਤੇ ਰੌਰਵ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਦਾਨੇਤੁਂ ਸਮੈਚ੍ਛਨ੍ਯਮਕਿਂਕਰਾਃ । ਤਾਵਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਹਾਵਿष੍ਣੁਚਰਣਾਬ੍ਜਪਰਾਯਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਜਦ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਸੋਚੀ, ਤਾਂ ਓਸ ਵੇਲੇ ਮਹਾਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਇੱਕ ਭਗਤ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਯਮਦੂਤਾਸ੍ਤਦਾ ਦृष੍ਟਾ ਵੈष੍ਣਵੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਪਾਸ਼ਮੁਦ੍ਗਰਦਂਡਾਦਿਦੁष੍ਟਾਯੁਧਧਰਾ ਗਣਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਨੇ ਯਮਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਹੜੇ ਫਾਹਿਆਂ, ਮੁਗਦਰਾਂ, ਲਾਠੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਡਾਢੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।