ਮੋਹਾਤ੍ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾਪਿ ਮਹਿਲਾ ਜਨ੍ਮਸ਼ੀਲਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਹਿਤ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਸਮੂਹਂ ਸਾ ਸਤ੍ਵਰਂ ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਚੰਗੀ ਕੁਲ, ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਉ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਭੁੱਲ ਕੇ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਛੂਹ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪੁੰਨ ਛੱਡ ਕੇ ਜਲਦੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਪਾਣਿਮੁਕ੍ਤਪੁष੍ਪਾਣਿ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲੋਪਰਿ । ਪਵੇਰਧਿਕਪਾਤਾਨਿ ਵਦਂਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇ ਔਰਤ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਫੁੱਲ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਪੈ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਦੋਸ਼ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਚਂਦਨਂ ਵਿषਸਂਕਾਸ਼ਂ ਕੁਸੁਮਂ ਵਜ੍ਰਸਂਨਿਭਮ੍ । ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਕਾਲਕੂਟਾਭਂ ਭਵੇਦ੍ਭਗਵਤਃ ਕृਤਮ੍
ਜੇ ਚੰਦਨ ਜ਼ਹਿਰ ਵਰਗਾ, ਫੁੱਲ ਵਜਰ ਵਰਗੇ, ਜਾਂ ਭੋਗ ਕਾਲਕੂਟ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦੇ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਿਲੋਪਰਿ । ਕੁਰ੍ਵਤੀ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਯਾਵਦਿਂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਇਸ ਲਈ ਔਰਤ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਛੂਹ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਪਿ ਪਾਪਸਮਾਚਾਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਯੁਤੋऽਪਿ ਵਾ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਤੋਯਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਯਾਤਿ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਚਂਦਨਂ ਵਾਰਿ ਸ਼ਂਖੋ ਘਂਟਾਥ ਚਕ੍ਰਕਮ੍ । ਸ਼ਿਲਾ ਤਾਮ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਾਮਪਦਾਮृਤਮ੍
ਤੁਲਸੀ, ਚੰਦਨ, ਪਾਣੀ, ਸ਼ੰਖ, ਘੰਟੀ, ਚੱਕਰ, ਪੱਥਰ, ਤਾਮੇ ਦਾ ਬਰਤਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ—
ਪਦਾਮृਤਂ ਤੁ ਨਵਭਿਃ ਪਾਪਰਾਸ਼ਿਪ੍ਰਦਾਹਕਮ੍ । ਵਦਂਤਿ ਮੁਨਯਃ ਸ਼ਾਂਤਾਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਕੋਵਿਦਾਃ
ਇਹ ਨੌਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਾਲਾ ਨਾਮਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਗੱਲ ਸਭ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਹੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਪਰਿਸ੍ਨਾਨਾਤ੍ਸਰ੍ਵਕ੍ਰਤੁਸਮਰ੍ਚਨਾਤ੍ । ਪੁਣ੍ਯਂ ਭਵਤਿ ਯਦ੍ਰਾਜਨ੍ਬਿਂਦੌ ਬਿਂਦੌ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ! ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਯਗਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਹਰ ਇਕ ਬੂੰਦ ਵਿੱਚ ਅਜੀਬ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾ ਯਤ੍ਰ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮੈਃ । ਤਤ੍ਰ ਯੋਜਨਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਤੀਰ੍ਥਕੋਟਿਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਇਕ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਾਃ ਸਮਾਃ ਪੂਜ੍ਯਾਃ ਸਮੇषੁ ਦ੍ਵਿਤਯਂ ਨਹਿ । ਵਿषਮਾ ਏਵ ਸਂਪੂਜ੍ਯਾ ਵਿषਮੇषੁ ਤ੍ਰਯਂ ਨਹਿ
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਸਮਾਨ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪੂਜੇ ਜਾਣ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਥਾਂ ਤੇ ਦੋ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਥਾਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਨਹੀਂ।
ਦ੍ਵਾਰਾਵਤੀ ਭਵਂ ਚਕ੍ਰਂ ਤਥਾ ਵੈ ਗਂਡਕੀਭਵਮ੍ । ਉਭਯੋਃ ਸਂਗਮੋ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਗਂਗਾ ਸਮੁਦ੍ਰਗਾ
ਦਵਾਰਾਵਤੀ ਅਤੇ ਗੰਡਕੀ, ਦੋਵੇਂ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਚੱਕਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਗੰਗਾ ਦਰਿਆ ਵੱਲ ਵਗਦੀ ਹੈ।
ਰੂਕ੍ਸ਼ਾਃ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਪੁਰੁषਾ ਨਾਯੁਃ ਸ਼੍ਰੀਬਲਵਰ੍ਜਿਤਾਨ੍ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾ ਮਨੋਹਾਰਿ ਰੂਪਿਣ੍ਯੋ ਦਦਤਿ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਕਠੋਰ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਉਮਰ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਤਾਕਤ ਖੋਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਰੂਪ ਹੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਆਯੁष੍ਕਾਮੋ ਨਰੋ ਯਸ੍ਤੁ ਧਨਕਾਮੋ ਹਿ ਯਃ ਪੁਮਾਨ੍ । ਪੂਜਯਨ੍ਸਰ੍ਵਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪਾਰਲੌਕਿਕਮੈਹਿਕਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਜਾਂ ਧਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੇ ਭਗਤੀ ਕਰੇ ਤਾਂ ਦੁਨੀਆਵੀ ਤੇ ਪਰਲੋਕੀ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣਾਂਤਕਾਲੇ ਪੁਂਸਸ੍ਤੁ ਭਵੇਦ੍ਭਾਗ੍ਯਵਤੋ ਨृਪ । ਵਾਚਿ ਨਾਮ ਹਰੇਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ਼ਿਲਾ ਹृਦਿ ਤਦਂਤਿਕੇ
ਹੇ ਰਾਜਨ! ਜਦੋਂ ਮੌਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਚ ਹਰੀ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਮ ਤੇ ਦਿਲ ਕੋਲ ਪੱਥਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਗਚ੍ਛਤ੍ਸੁ ਪ੍ਰਾਣਮਾਰ੍ਗੇषੁ ਯਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਰਂਭਤੋऽਪਿ ਚੇਤ੍ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾ ਸ੍ਫੂਰ੍ਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡਣ ਦਾ ਵੇਲਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਮਨੁੱਖ ਨਿਡਰ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਸ ਕੋਲ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਮੁਕਤੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਭਗਵਤਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮਂਬਰੀषਾਯ ਧੀਮਤੇ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਨ੍ਯਾਸਿਨਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾਃ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਸ੍ਤਥਾ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਅੰਬਰੀਸ਼ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤਿਆਗੀ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੇ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ।
ਸ੍ਵਰੂਪਤ੍ਰਿਤਯਂ ਮਹ੍ਯਮੇਤਦ੍ਧਿ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਮਂਡਲੇ । ਪਾਪਿਨਾਂ ਪਾਪਨਿਰ੍ਹਾਰਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਧृਤਮੁਦਂ ਚ ਤਾ
ਇਹ ਤਿੰਨ ਰੂਪ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੇਰੇ ਹੀ ਹਨ, ਜੋ ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਲਈ ਧਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।
ਨਿਂਦਂਤਿ ਪਾਪਿਨੋ ਯੇ ਵਾ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਂ ਸਕृਤ੍ । ਕੁਂਭੀਪਾਕੇ ਪਚਂਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਜੋ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੂੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਸਿੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੂਜਾਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯੋ ਵਾਰਯਤਿ ਮੂਢਧੀਃ । ਤਸ੍ਯ ਮਾਤਾਪਿਤਾਬਂਧੁਵਰ੍ਗਾ ਨਰਕਭਾਗਿਨਃ
ਜੋ ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਰਕ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੋ ਵਾ ਕਥਯਤਿ ਪ੍ਰੇष੍ਠਂ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਾਰ੍ਚਨਂ ਕੁਰੁ । ਸਕृਤਾਰ੍ਥੋ ਨਯਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਵੈਕੁਂਠਂ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਜਾਨ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, 'ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ', ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਵੈਕੁੰਠ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰੈਵੋਦਾਹਰਂਤੀਮਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਮੁਨਯੋ ਵੀਤਰਾਗਾਸ਼੍ਚ ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਇਕ ਪੁਰਾਣਾ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਗ-ਰੋਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਇੱਛਾ-ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਿਸ਼ੀ ਸਨ।
ਪੁਰਾ ਕੀਕਟਸਂਜ੍ਞੇ ਵੈ ਦੇਸ਼ੇ ਧਰ੍ਮਵਿਵਰ੍ਜਿਤੇ । ਆਸੀਤ੍ਪੁਲ੍ਕਸਜਾਤੀਯੋ ਨਰਃ ਸ਼ਬਰਸਂਜ੍ਞਿਤਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਕਿਕਟਾ ਨਾਂ ਦੇ ਧਰਮਹੀਣ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੁਲਕਸ ਜਾਤੀ ਦਾ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਸ਼ਬਰ ਸੀ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਂਤੁਵਧੋਦ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਰਾਸਨਧਰੋ ਮੁਹੁਃ । ਤੀਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਤਿ ਯਿਯਾਸੂਨਾਂ ਬਲਾਦ੍ਧਰਤਿ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਜੋ ਤੀਰਥ ਜਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਜਾਨ ਜਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।
ਅਨੇਕਪ੍ਰਾਣਿਹਤ੍ਯਾਕृਤ੍ਪਰਸ੍ਵੇ ਨਿਰਤਃ ਸਦਾ । ਸਦਾ ਰਾਗਾਦਿਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਾਦਿਸਂਯੁਤਃ
ਉਹ ਕਈਆਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈਂਦਾ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਵਸਤੂ ਹੜਪ ਕਰਦਾ, ਸਦਾ ਰਾਗ, ਕਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਵਿਚਰਤ੍ਯਨਿਸ਼ਂ ਭੀਮੇ ਵਨੇ ਪ੍ਰਾਣਿਵਧਂਕਰਃ । ਵਿषਸਂਸਕ੍ਤਬਾਣਾਗ੍ਰ ਰੂਢਚਾਪਗੁਣੋਦ੍ਧੁਰਃ
ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈਂਦਾ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਤੀਰ ਤੇ ਤਣੀ ਹੋਈ ਕਮਾਨ ਨਾਲ।
ਸੈਕਦਾ ਪਰ੍ਯਟਨ੍ਵ੍ਯਾਧਃ ਪ੍ਰਾਣਿਮਾਤ੍ਰਭਯਂਕਰਃ । ਕਾਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਸਮੀਪੇऽਪ੍ਯੁਗ੍ਰਮਾਨਸਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਜਦੋਂ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਪਰ ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਆ ਗਈ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਵੀ ਨਾ ਲੱਗਿਆ, ਉਹਦਾ ਮਨ ਵੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ।
ਯਮਦੂਤਾਸ੍ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਪਾਸ਼ਮੁਦ੍ਗਰਪਾਣਯਃ । ਤਾਮ੍ਰਕੇਸ਼ਾ ਦੀਰ੍ਘਨਖਾ ਲਂਬਦਂष੍ਟ੍ਰਾ ਭਯਾਨਕਾਃ
ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਆ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫਾਂਸ ਤੇ ਗਦਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਤਾਮਬੇ ਵਰਗੇ, ਨੱਖ ਲੰਮੇ, ਦੰਦ ਲਟਕਦੇ ਤੇ ਰੂਪ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਲੋਹਸ੍ਯਨਿਗਡਾਨ੍ਬਿਭ੍ਰਤੋ ਮੋਹਕਾਰਕਾਃ । ਬਧ੍ਨਂਤੁ ਪਾਪਿਨਂ ਹ੍ਯੇਨਂ ਪ੍ਰਾਣਿਮਾਤ੍ਰਭਯਂਕਰਮ੍
ਉਹ ਕਾਲੇ, ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਫੜੇ, ਮੋਹ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰ ਸੀ, ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਕਦਾਚਿਨ੍ਮਨਸਾ ਨਾਯਂ ਪ੍ਰਾਣਿਮਾਤ੍ਰੋਪਕਾਰਕਃ । ਪਰਦਾਰ ਪਰਦ੍ਰਵ੍ਯ ਪਰਦ੍ਰੋਹਪਰਾਯਣਃ
ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਦੀ ਭਲਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਪਰਾਇਆ ਧਨ ਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਯ ਜਿਹ੍ਵਾਂ ਮਹਤੀਮਹਂ ਨਿष੍ਕਾਸਯਾਮ੍ਯਤਃ । ਏਕੋ ਵਦਤਿ ਚੈਤਸ੍ਯ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰੁਤ੍ਪਾਟਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਜੀਭ ਖਿੱਚ ਕੇ ਕੱਢ ਲਵਾਂਗਾ। ਕੋਈ ਹੋਰ ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਦੀ ਅੱਖ ਵੀ ਉਖਾੜ ਦਿਆਂ।