ਐਂਦ੍ਰਜਾਲਿਕਵਿਦ੍ਯਾਧ੍ਰਾਸ੍ਤਥਾ ਵਾਰ੍ਤਾਸੁਕੋਵਿਦਾਃ । ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਂਤੋ ਮਹਾਰਾਜਂ ਨਿਰ੍ਯਯੁਃ ਪੁਰਮਧ੍ਯਤਃ
ਜਾਦੂਗਰ, ਮੋਹਜਾਲ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਵਾਰਤਾ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਰਾਜਾਪਿ ਤਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤ੍ਯ ਪ੍ਰਾਤਃਸਂਧ੍ਯਾਦਿਕਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਤਾਪਸਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਾਨਿਨਾਯ ਸੁਨਿਰ੍ਮਲਮ੍
ਉਥੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਆਦਿਕ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤਪਸਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲਿਆ।
ਤਦਾਜ੍ਞਯਾ ਮਹਾਰਾਜੋ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਪੁਰਾਦ੍ਬਹਿਃ । ਲੋਕੈਰਨੁਗਤੋ ਰਾਜਾ ਬਭੌ ਚਂਦ੍ਰ ਇਵੋਡੁਭਿਃ
ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਮਹਾਰਾਜਾ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਹ ਚੰਨਣ ਵਾਂਗ ਸਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਤ੍ਰਂ ਸ ਗਤ੍ਵਾਥ ਕ੍ਸ਼ੌਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨਤਃ । ਦਂਡਂ ਕਮਂਡਲੁਂ ਬਿਭ੍ਰਨ੍ਮृਗਚਰ੍ਮ ਤਥਾ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਇੱਕ ਕੋਸ ਦੂਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਮੁੰਡਨ ਕਰਵਾਇਆ ਅਤੇ ਲੱਕੜੀ, ਕਮੰਡਲ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਮ੍ਰਿਗਚਰਮ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ।
ਸ਼ੁਭਵੇषੇਣ ਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਹਰਿਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਃ । ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਾਦਿਰਹਿਤਂ ਮਨੋ ਬਿਭ੍ਰਨ੍ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵੀ, ਚੰਗੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਉਸਦਾ ਮਨ ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸੇ ਆਦਿਕ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਹਿਤ ਸੀ।
ਤਦਾ ਦੁਂਦੁਭਯੋ ਭੇਰ੍ਯ ਆਨਕਾਃ ਪਣਵਾਸ੍ਤਥਾ । ਸ਼ਂਖਵੀਣਾਦਿਕਾਸ਼੍ਚੈਵਾਧ੍ਮਾਤਾਸ੍ਤਦ੍ਵਾਦਕੈਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਗਾਰੇ, ਡੋਲ, ਢੋਲਕੀ, ਛੋਟੇ ਡੋਲ, ਸ਼ੰਖ, ਤੰਤੂ ਵਾਦਯ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਜ਼ ਵਜਾਏ ਗਏ, ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਜਾਏ ਗਏ।
ਜਯ ਦੇਵੇਸ਼ ਦੁਃਖਘ੍ਨ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਸਂਜ੍ਞਿਤ । ਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵ ਤਨੁਂ ਮਹ੍ਯਂ ਵਦਂਤੋ ਨਿਰ੍ਯਯੁਰ੍ਜਨਾਃ
ਲੋਕ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਆਖਦੇ ਜਾਂਦੇ, 'ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪੁਰਖ, ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ! ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਸਾਨੂੰ ਵਿਖਾ।'
ਸੁਮਤਿਰੁਵਾਚ। ਅਥ ਪ੍ਰਯਾਤੇ ਭੂਪਾਲੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸਮਨ੍ਵਿਤੇ । ਮਹਾਭਾਗੈਰ੍ਵੈष੍ਣਵੈਸ਼੍ਚ ਗਾਯਕੈਃ ਕृष੍ਣਕੀਰ੍ਤਨਮ੍
ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲਿਆ, ਤਾਂ ਗਾਇਕਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਈ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵਾਸੌ ਮਹਾਰਾਜੋ ਮਾਰ੍ਗੇ ਗੋਵਿਂਦਕੀਰ੍ਤਨਮ੍ । ਜਯ ਮਾਧਵ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਸ਼ਰਣ੍ਯ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਰਸਤੇ ਵਿਚ, ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣੀ: 'ਮਾਧਵ ਦੀ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪੁਰਖ!'
ਮਾਰ੍ਗੇ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹੋਦਯਮ੍ । ਤਾਪਸਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਤ੍ਤੇषਾਂ ਮਹਿਮਾਨਮਥਾ ਸ਼ृਣੋਤ੍
ਰਸਤੇ ਵਿਚ, ਉਹ ਕਈ ਤੀਰਥ ਵੇਖਦਾ ਤੇ ਵੱਡੇ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਦੇ ਤਪਸਵੀ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਦਾ ਗਿਆ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਵਿष੍ਣੁਵਾਰ੍ਤਾਭਿਰ੍ਵਿਨੋਦਿਤਮਨਾ ਨृਪਃ । ਮਾਰ੍ਗੇਮਾਰ੍ਗੇ ਮਹਾਵਿष੍ਣੁਂ ਗਾਪਯਾਮਾਸ ਗਾਯਕਾਨ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀਆਂ ਅਜੀਬ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਉਣ ਲਈ ਆਖਦਾ ਗਿਆ।
ਦੀਨਾਂਧਕृਪਣਾਨਾਂ ਚ ਪਂਗੂਨਾਂ ਵਾਸਨੋਚਿਤਮ੍ । ਦਾਨਂ ਦਦੌ ਮਹਾਰਾਜੋ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ਵਿਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਸਿਆਣੇ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਗਰੀਬਾਂ, ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ, ਦੁਖੀਆਂ ਤੇ ਲੰਗੜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਮੁਤਾਬਕ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨੇਕਤੀਰ੍ਥਵਿਰਜਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਭਵ੍ਯਤਾਂ ਗਤਮ੍ । ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਯਯੌ ਸ੍ਵੀਯਲੋਕੈਰ੍ਹਰਿਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਃ
ਕਈ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਨृਪੋ ਗਚ੍ਛਨ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਗ੍ਰੇ ਨਦੀਂ ਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਨੀਮ੍ । ਚਕ੍ਰਾਂਕਿਤਗ੍ਰਾਵਯੁਤਾਂ ਮੁਨਿਮਾਨਸ ਨਿਰ੍ਮਲਾਮ੍
ਰਾਜਾ ਜਦੋਂ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਇੱਕ ਐਸੀ ਨਦੀ ਵੇਖੀ ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਕੰਢੇ ਚਕਰ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ ਪੱਥਰ ਸਨ, ਤੇ ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ।
ਅਨੇਕਮੁਨਿਵृਂਦਾਨਾਂ ਬਹੁਸ਼੍ਰੇਣਿਵਿਰਾਜਿਤਾਮ੍ । ਸਾਰਸਾਦਿਪਤਤ੍ਰੀਣਾਂ ਕੂਜਿਤੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਨਦੀ ਕਈ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਮਾਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਕਈਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਬਗਲੇ, ਹੰਸ ਤੇ ਹੋਰ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਵਿਪ੍ਰਾਗ੍ਰ੍ਯਂ ਤਾਪਸਂ ਧਰ੍ਮਕੋਵਿਦਮ੍ । ਅਨੇਕਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਜ੍ਞਾਨਜृਂਭਿਤਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਜੋ ਕਈ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਖਾਸ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ।
ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਕੇਯਂ ਨਦੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਮੁਨਿਵृਨ੍ਦਨਿषੇਵਿਤਾ । ਕਰੋਤਿ ਮਮ ਚਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਮੋਦਭਰਨਿਰ੍ਭਰਮ੍
'ਮਾਲਕ, ਇਹ ਕਿਹੜੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੱਸਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।'
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਜਰਾਜਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ । ਵਕ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਸਿਆਣੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਿਆਨ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ। ਗਂਡਕੀਯਂ ਨਦੀ ਰਾਜਨ੍ਸੁਰਾਸੁਰਨਿषੇਵਿਤਾ । ਪੁਣ੍ਯੋਦਕਪਰੀਵਾਹ ਹਤਪਾਤਕਸਂਚਯਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਰਾਜਨ, ਇਹ ਗੰਡਕੀ ਨਦੀ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਸੇਵੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।'
ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍ਮਾਨਸਂ ਪਾਪਂ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਕਰ੍ਮਜਂ ਦਹੇਤ੍ । ਵਾਚਿਕਂ ਸ੍ਵੀਯ ਤੋਯਸ੍ਯ ਪਾਨਤਃ ਪਾਪਸਂਚਯਮ੍
'ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਮਨ ਦੇ ਪਾਪ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਸਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਨਾਲ ਬੋਲੀ ਦੇ ਪਾਪ ਵੀ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।'
ਪੁਰਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਜਾਨਾਥਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵਿਪਾਵਨੀਃ । ਸ੍ਵਗਂਡਵਿਪ੍ਰੁषੋਨੇਕ ਪਾਪਘ੍ਨੀਂ ਸृष੍ਟਵਾਨਿਮਾਮ੍
'ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਕਈ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਇਹ ਨਦੀ ਬਣਾਈ ਸੀ।'
ਏਨਾਂ ਨਦੀਂ ਯੇ ਪੁਣ੍ਯੋਦਾਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਂਤਿ ਸੁਤਰਂਗਿਣੀਮ੍ । ਤੇ ਗਰ੍ਭਭਾਜੋ ਨੈਵ ਸ੍ਯੁਰਪਿ ਪਾਪਕृਤੋ ਨਰਾਃ
'ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚਾਹੇ ਪਾਪੀ ਵੀ ਹੋਣ, ਮੁੜ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।'
ਅਸ੍ਯਾਂ ਭਵਾ ਯੇ ਚਾਸ਼੍ਮਾਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰਚਿਹ੍ਨੈਰਲਂਕृਤਾਃ । ਤੇ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਭਗਵਂਤੋ ਹਿ ਸ੍ਵਸ੍ਵਰੂਪਧਰਾਃ ਪਰਾਃ
ਇਥੇ ਜਿਹੜੇ ਪੱਥਰ ਚੱਕਰ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਸ਼ਿਲਾਂ ਸਂਪੂਜਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰਯੁਤਾਂ ਨਰਃ । ਨ ਜਾਤੁ ਸ ਜਨਨ੍ਯਾ ਵੈ ਜਠਰਂ ਸਮੁਪਾਵਿਸ਼ੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਚੱਕਰ ਵਾਲੇ ਪੱਥਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਪੂਜਯੇਦ੍ਯੋ ਨਰੋ ਧੀਮਾਞ੍ਛਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਂ ਵਰਾਮ੍ । ਤੇਨਾਚਾਰਵਤਾ ਭਾਵ੍ਯਂ ਦਂਭਲੋਭਵਿਯੋਗਿਨਾ
ਜੋ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗੀ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਨਾਲ, ਝੂਠ ਤੇ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਰਦਾਰ ਪਰਦ੍ਰਵ੍ਯਵਿਮੁਖੇਨ ਨਰੇਣ ਹਿ । ਪੂਜਨੀਯਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਃ ਸਚਕ੍ਰਕਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਰਾਈ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਚੱਕਰ ਵਾਲੇ ਪੱਥਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਭਵਂ ਚਕ੍ਰਂ ਸ਼ਿਲਾ ਵੈ ਗਂਡਕੀਭਵਾ । ਪੁਂਸਾਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਧਰਤ੍ਯੇਵ ਪਾਪਂ ਜਨ੍ਮਸ਼ਤਾਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਚੱਕਰ ਦਵਾਰਕਾ ਦਾ ਹੈ, ਪੱਥਰ ਗੰਡਕੀ ਦਰਿਆ ਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਪਿ ਪਾਪਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਕਰ੍ਤਾ ਤਾਵਨ੍ਨਰੋ ਭਵੇਤ੍ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਤੋਯਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਪੂਤੋ ਭਵੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਾਪ ਵੀ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਨਾਲ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਵੈਸ਼੍ਯਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਵੇਦਪਥਿ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਗृਹਸ੍ਥੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਚਾਹੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਵੈਦਿਕ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਜਾਤੁ ਚਿਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ੍ਯ ਪੂਜਨਮ੍ । ਭਰ੍ਤृਹੀਨਾਥ ਸੁਭਗਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਹਿਤੈषਿਣੀ
ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਵਲੋਂ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਵਿਧਵਾ ਹੋਵੇ, ਸੁਭਾਗਣ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ।