ਗਚ੍ਛਂਤੁ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਲੋਕਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਹ ਮਹਾਗਿਰਿਮ੍ । ਦृਸ਼੍ਯਤਾਂ ਪਾਪਸਂਹਾਰੀ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਨਾਮਧृਕ੍
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਜਲਦੀ ਚੱਲ ਪੈਣ। ਉਥੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ।
ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਸਂਸਾਰਸਾਗਰੋ ਗੋष੍ਪਦਂ ਪੁਨਃ । ਭੂष੍ਯਤਾਂ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਾਦਿਚਿਹ੍ਨੈਃ ਸ੍ਵਸ੍ਵ ਤਨੁਰ੍ਨਰੈਃ
ਸੰਸਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਫੇਰ ਗਾਂ ਦੀ ਖੁਰ ਵਾਂਗ ਨਿੱਕਾ ਕਰ ਲਓ। ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਆਦਿ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ।
ਇਤ੍ਯਾਦਿਘੋषਯਾਮਾਸ ਰਾਜ੍ਞਾਦਿष੍ਟਂ ਯਦਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਸਚਿਵੋ ਰਘੁਨਾਥਾਂਘ੍ਰਿ ਧ੍ਯਾਨਨਿਰ੍ਵਾਰਿਤਸ਼੍ਰਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਥਕਾਵਟ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਹੁਕਮ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸੁਣਾਇਆ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਆਨਂਦਰਸਸਂਪ੍ਲੁਤਾਃ । ਮਨੋ ਦਧੁਃ ਸ੍ਵਨਿਸ੍ਤਾਰੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੀ ਪ੍ਰਜਾ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਮਨ ਲਾ ਲਿਆ।
ਨਿਰ੍ਯਯੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਿष੍ਯੈਃ ਸਹ ਸੁਵੇषਿਣਃ । ਆਸ਼ਿषਂ ਵਰਦਾਨਾਢ੍ਯਾਂ ਦਦਤੋ ਭੂਮਿਪਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਥੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਨਿਕਲੇ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਧਨ੍ਵਿਨੋ ਵੀਰਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾ ਵਸ੍ਤੁਕ੍ਰਯਾਞ੍ਚਿਤਾਃ । ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਃ ਸਂਸਾਰਨਿਸ੍ਤਾਰਹਰ੍षਿਤ ਸ੍ਵੀਯਵਿਗ੍ਰਹਾਃ
ਕਸ਼ਤਰੀ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਤੇ ਬਹਾਦਰ; ਵੈਸ਼, ਵਪਾਰ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ; ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ, ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਨਿਕਲੇ।
ਰਜਕਾਸ਼੍ਚਰ੍ਮਕਾਃ ਕ੍ਸ਼ੌਦ੍ਰਾਃ ਕਿਰਾਤਾ ਭਿਤ੍ਤਿਕਾਰਕਾਃ । ਸੂਚੀਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਜੀਵਂਤਸ੍ਤਾਂਬੂਲਕ੍ਰਯਕਾਰਕਾਃ
ਧੋਬੀ, ਚਮੜਾ ਕੰਮ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਹਿਦ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਮਕਾਨ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸੂਈ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਪਾਨ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਸਾਰੇ ਚਲੇ।
ਤਾਲਵਾਦ੍ਯਧਰਾ ਯੇ ਚ ਯੇ ਚ ਰਂਗੋਪਜੀਵਿਨਃ । ਤੈਲਵਿਕ੍ਰਯਿਣਸ਼੍ਚੈਵ ਵਸ੍ਤ੍ਰਵਿਕ੍ਰਯਿਣਸ੍ਤਥਾ
ਜੋ ਤਾਲ ਵਜਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਰੰਗਮੰਚ ਤੋਂ ਰੋਜ਼ੀ ਕਮਾਉਂਦੇ, ਤੇਲ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਕੱਪੜੇ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ।
ਸੂਤਾ ਵਦਂਤਃ ਪੌਰਾਣੀਂ ਵਾਰ੍ਤਾਂ ਹਰ੍षਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਮਾਗਧਾ ਬਂਦਿਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਭੂਮਿਪਾਜ੍ਞਯਾ
ਸੂਤ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਉਂਦੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਮਾਗਧ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਵਡਿਆਈ ਗਾਉਂਦੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਭਿषਗ੍ਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਜੀਵਂਤਸ੍ਤਥਾ ਪਾਸ਼ਕਕੋਵਿਦਾਃ । ਪਾਕਸ੍ਵਾਦੁਰਸਾਭਿਜ੍ਞਾ ਹਾਸ੍ਯਵਾਕ੍ਯਾਨੁਰਂਜਕਾਃ
ਜੋ ਵੈਦਕਾਰੀ ਕਰਕੇ ਜੀਉਂਦੇ, ਜੂਏ ਦੇ ਖਿਡਾਰੀ, ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਤੇ ਹਾਸੇ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੀ ਸਨ।
ਐਂਦ੍ਰਜਾਲਿਕਵਿਦ੍ਯਾਧ੍ਰਾਸ੍ਤਥਾ ਵਾਰ੍ਤਾਸੁਕੋਵਿਦਾਃ । ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਂਤੋ ਮਹਾਰਾਜਂ ਨਿਰ੍ਯਯੁਃ ਪੁਰਮਧ੍ਯਤਃ
ਜਾਦੂਗਰ, ਮੋਹਜਾਲ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਵਾਰਤਾ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਰਾਜਾਪਿ ਤਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤ੍ਯ ਪ੍ਰਾਤਃਸਂਧ੍ਯਾਦਿਕਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਤਾਪਸਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਾਨਿਨਾਯ ਸੁਨਿਰ੍ਮਲਮ੍
ਉਥੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਆਦਿਕ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤਪਸਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲਿਆ।
ਤਦਾਜ੍ਞਯਾ ਮਹਾਰਾਜੋ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਪੁਰਾਦ੍ਬਹਿਃ । ਲੋਕੈਰਨੁਗਤੋ ਰਾਜਾ ਬਭੌ ਚਂਦ੍ਰ ਇਵੋਡੁਭਿਃ
ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਮਹਾਰਾਜਾ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਹ ਚੰਨਣ ਵਾਂਗ ਸਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਤ੍ਰਂ ਸ ਗਤ੍ਵਾਥ ਕ੍ਸ਼ੌਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨਤਃ । ਦਂਡਂ ਕਮਂਡਲੁਂ ਬਿਭ੍ਰਨ੍ਮृਗਚਰ੍ਮ ਤਥਾ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਇੱਕ ਕੋਸ ਦੂਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਮੁੰਡਨ ਕਰਵਾਇਆ ਅਤੇ ਲੱਕੜੀ, ਕਮੰਡਲ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਮ੍ਰਿਗਚਰਮ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ।
ਸ਼ੁਭਵੇषੇਣ ਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਹਰਿਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਃ । ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਾਦਿਰਹਿਤਂ ਮਨੋ ਬਿਭ੍ਰਨ੍ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵੀ, ਚੰਗੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਉਸਦਾ ਮਨ ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸੇ ਆਦਿਕ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਹਿਤ ਸੀ।
ਤਦਾ ਦੁਂਦੁਭਯੋ ਭੇਰ੍ਯ ਆਨਕਾਃ ਪਣਵਾਸ੍ਤਥਾ । ਸ਼ਂਖਵੀਣਾਦਿਕਾਸ਼੍ਚੈਵਾਧ੍ਮਾਤਾਸ੍ਤਦ੍ਵਾਦਕੈਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਗਾਰੇ, ਡੋਲ, ਢੋਲਕੀ, ਛੋਟੇ ਡੋਲ, ਸ਼ੰਖ, ਤੰਤੂ ਵਾਦਯ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਜ਼ ਵਜਾਏ ਗਏ, ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਜਾਏ ਗਏ।
ਜਯ ਦੇਵੇਸ਼ ਦੁਃਖਘ੍ਨ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਸਂਜ੍ਞਿਤ । ਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵ ਤਨੁਂ ਮਹ੍ਯਂ ਵਦਂਤੋ ਨਿਰ੍ਯਯੁਰ੍ਜਨਾਃ
ਲੋਕ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਆਖਦੇ ਜਾਂਦੇ, 'ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪੁਰਖ, ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ! ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਸਾਨੂੰ ਵਿਖਾ।'
ਸੁਮਤਿਰੁਵਾਚ। ਅਥ ਪ੍ਰਯਾਤੇ ਭੂਪਾਲੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸਮਨ੍ਵਿਤੇ । ਮਹਾਭਾਗੈਰ੍ਵੈष੍ਣਵੈਸ਼੍ਚ ਗਾਯਕੈਃ ਕृष੍ਣਕੀਰ੍ਤਨਮ੍
ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲਿਆ, ਤਾਂ ਗਾਇਕਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਈ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵਾਸੌ ਮਹਾਰਾਜੋ ਮਾਰ੍ਗੇ ਗੋਵਿਂਦਕੀਰ੍ਤਨਮ੍ । ਜਯ ਮਾਧਵ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਸ਼ਰਣ੍ਯ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਰਸਤੇ ਵਿਚ, ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣੀ: 'ਮਾਧਵ ਦੀ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪੁਰਖ!'
ਮਾਰ੍ਗੇ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹੋਦਯਮ੍ । ਤਾਪਸਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਤ੍ਤੇषਾਂ ਮਹਿਮਾਨਮਥਾ ਸ਼ृਣੋਤ੍
ਰਸਤੇ ਵਿਚ, ਉਹ ਕਈ ਤੀਰਥ ਵੇਖਦਾ ਤੇ ਵੱਡੇ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਦੇ ਤਪਸਵੀ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਦਾ ਗਿਆ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਵਿष੍ਣੁਵਾਰ੍ਤਾਭਿਰ੍ਵਿਨੋਦਿਤਮਨਾ ਨृਪਃ । ਮਾਰ੍ਗੇਮਾਰ੍ਗੇ ਮਹਾਵਿष੍ਣੁਂ ਗਾਪਯਾਮਾਸ ਗਾਯਕਾਨ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀਆਂ ਅਜੀਬ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਉਣ ਲਈ ਆਖਦਾ ਗਿਆ।
ਦੀਨਾਂਧਕृਪਣਾਨਾਂ ਚ ਪਂਗੂਨਾਂ ਵਾਸਨੋਚਿਤਮ੍ । ਦਾਨਂ ਦਦੌ ਮਹਾਰਾਜੋ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ਵਿਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਸਿਆਣੇ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਗਰੀਬਾਂ, ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ, ਦੁਖੀਆਂ ਤੇ ਲੰਗੜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਮੁਤਾਬਕ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨੇਕਤੀਰ੍ਥਵਿਰਜਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਭਵ੍ਯਤਾਂ ਗਤਮ੍ । ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਯਯੌ ਸ੍ਵੀਯਲੋਕੈਰ੍ਹਰਿਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਃ
ਕਈ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਨृਪੋ ਗਚ੍ਛਨ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਗ੍ਰੇ ਨਦੀਂ ਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਨੀਮ੍ । ਚਕ੍ਰਾਂਕਿਤਗ੍ਰਾਵਯੁਤਾਂ ਮੁਨਿਮਾਨਸ ਨਿਰ੍ਮਲਾਮ੍
ਰਾਜਾ ਜਦੋਂ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਇੱਕ ਐਸੀ ਨਦੀ ਵੇਖੀ ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਕੰਢੇ ਚਕਰ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ ਪੱਥਰ ਸਨ, ਤੇ ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ।
ਅਨੇਕਮੁਨਿਵृਂਦਾਨਾਂ ਬਹੁਸ਼੍ਰੇਣਿਵਿਰਾਜਿਤਾਮ੍ । ਸਾਰਸਾਦਿਪਤਤ੍ਰੀਣਾਂ ਕੂਜਿਤੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਨਦੀ ਕਈ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਮਾਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਕਈਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਬਗਲੇ, ਹੰਸ ਤੇ ਹੋਰ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਵਿਪ੍ਰਾਗ੍ਰ੍ਯਂ ਤਾਪਸਂ ਧਰ੍ਮਕੋਵਿਦਮ੍ । ਅਨੇਕਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਜ੍ਞਾਨਜृਂਭਿਤਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਜੋ ਕਈ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਖਾਸ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ।
ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਕੇਯਂ ਨਦੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਮੁਨਿਵृਨ੍ਦਨਿषੇਵਿਤਾ । ਕਰੋਤਿ ਮਮ ਚਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਮੋਦਭਰਨਿਰ੍ਭਰਮ੍
'ਮਾਲਕ, ਇਹ ਕਿਹੜੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੱਸਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।'
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਜਰਾਜਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ । ਵਕ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਸਿਆਣੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਿਆਨ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ। ਗਂਡਕੀਯਂ ਨਦੀ ਰਾਜਨ੍ਸੁਰਾਸੁਰਨਿषੇਵਿਤਾ । ਪੁਣ੍ਯੋਦਕਪਰੀਵਾਹ ਹਤਪਾਤਕਸਂਚਯਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਰਾਜਨ, ਇਹ ਗੰਡਕੀ ਨਦੀ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਸੇਵੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।'
ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍ਮਾਨਸਂ ਪਾਪਂ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਕਰ੍ਮਜਂ ਦਹੇਤ੍ । ਵਾਚਿਕਂ ਸ੍ਵੀਯ ਤੋਯਸ੍ਯ ਪਾਨਤਃ ਪਾਪਸਂਚਯਮ੍
'ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਮਨ ਦੇ ਪਾਪ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਸਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਨਾਲ ਬੋਲੀ ਦੇ ਪਾਪ ਵੀ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।'