ਸੁਮਤਿਰੁਵਾਚ । ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਵਂਦੇ ਚਰਣੌ ਮਹਾਨ੍ । ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਦਰ੍ਸ਼ਨੌਤ੍ਸੁਕ੍ਯ ਵਿਹ੍ਵਲੀਕृਤਮਾਨਸਃ
ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਤੀਰਥ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਉਤਸ਼ੁਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਆਦਿਦੇਸ਼ ਨਿਜਾਮਾਤ੍ਯਂ ਮਂਤ੍ਰਵਿਤ੍ਤਮਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰੇਚ੍ਛਯਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਹ ਨੇਤੁਂ ਮਨੋ ਦਧਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, ਕਿ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਚਲੇ।
ਮਂਤ੍ਰਿਨ੍ਪੌਰਜਨਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਾਦਿਸ਼ ਤ੍ਵਂ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ । ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਪਾਦਾਬ੍ਜਦਰ੍ਸ਼ਨਪ੍ਰੀਤਿਹੇਤਵੇ
ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਪੂਰਨ ਪੁਰਖ ਦੇ ਚਰਨ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਸਕਣ।
ਯੇ ਮਦੀਯੇ ਪੁਰੇ ਲੋਕਾ ਯੇ ਚ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਕਾਰਕਾਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਰ੍ਯਾਂਤੁ ਮਤ੍ਪੁਰ੍ਯਾ ਮਯਾ ਸਹ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਮੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇ ਜੋ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਪੈਣ।
ਯੇ ਤੁ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮੁਲ੍ਲਂਘ੍ਯ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਂਤਿ ਪੁਰੁषਾ ਗृਹੇ । ਤੇ ਦਂਡ੍ਯਾ ਯਮਦਂਡੇਨ ਪਾਪਿਨੋऽਧਰ੍ਮਹੇਤਵਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਨਾ ਮੰਨ ਕੇ ਘਰ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਣਗੇ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਤੇ ਅਧਰਮ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਦੰਡ ਨਾਲ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲੇਗੀ।
ਕਿਂ ਤੇਨ ਸੁਤਵृਂਦੇਨ ਬਾਂਧਵੈਃ ਕਿਂ ਸੁਦੁਰ੍ਨਯੈਃ । ਯੈਰ੍ਨਦृष੍ਟਃ ਸ੍ਵਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਪੁਣ੍ਯਦਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਜਾਂ ਮਾੜੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਜੇ ਪੂਰਨ ਪੁਰਖ, ਜੋ ਪੁੰਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਨਾ ਵੇਖੇ ਜਾਣ?
ਸੂਕਰੀਯੂਥਵਤ੍ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਸੂਤਿਰ੍ਵਿਟ੍ਪ੍ਰਭਕ੍ਸ਼ਿਕਾ । ਯੇषਾਂ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਪੌਤ੍ਰਾ ਵਾ ਹਰਿਂ ਨ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਔਲਾਦ ਸੂਰ ਦੀਆਂ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਜੰਮਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਗੰਦ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਉਹ ਲੋਕ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਪੌਤਰੇ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।
ਯੋ ਦੇਵੋ ਨਾਮਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪਾਵਯਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ । ਤਂ ਨਮਸ੍ਕੁਰੁਤ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਮਦੀਯਾਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਵ੍ਰਜਾਃ
ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੋ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮ ਲੈਣ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਜਾ ਲੋਕ ਇਹ ਕੰਮ ਤੁਰੰਤ ਕਰਨ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਨੋਹਾਰਿ ਭਗਵਦ੍ਗੁਣਗੁਂਫਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਜਹਰ੍ष ਮਹਾਮਾਤ੍ਯ ਉਤ੍ਤਮਃ ਸਤ੍ਯਨਾਮਧृਕ੍
ਇਹ ਮਨ ਮੋਹਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉੱਤਮ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਸੱਚਾ ਮੰਤਰੀ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਹਸ੍ਤਿਨਂ ਵਰਮਾਰੋਪ੍ਯ ਪਟਹੇਨ ਵ੍ਯਘੋषਯਤ੍ । ਯਦਾਦਿष੍ਟਂ ਨृਪੇਣੇਹ ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਂ ਸਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਉਹ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਨਗਾੜਾ ਵਜਾ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਹੁਕਮ ਸਭ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ।
ਗਚ੍ਛਂਤੁ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਲੋਕਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਹ ਮਹਾਗਿਰਿਮ੍ । ਦृਸ਼੍ਯਤਾਂ ਪਾਪਸਂਹਾਰੀ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਨਾਮਧृਕ੍
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਜਲਦੀ ਚੱਲ ਪੈਣ। ਉਥੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ।
ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਸਂਸਾਰਸਾਗਰੋ ਗੋष੍ਪਦਂ ਪੁਨਃ । ਭੂष੍ਯਤਾਂ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਾਦਿਚਿਹ੍ਨੈਃ ਸ੍ਵਸ੍ਵ ਤਨੁਰ੍ਨਰੈਃ
ਸੰਸਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਫੇਰ ਗਾਂ ਦੀ ਖੁਰ ਵਾਂਗ ਨਿੱਕਾ ਕਰ ਲਓ। ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਆਦਿ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ।
ਇਤ੍ਯਾਦਿਘੋषਯਾਮਾਸ ਰਾਜ੍ਞਾਦਿष੍ਟਂ ਯਦਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਸਚਿਵੋ ਰਘੁਨਾਥਾਂਘ੍ਰਿ ਧ੍ਯਾਨਨਿਰ੍ਵਾਰਿਤਸ਼੍ਰਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਥਕਾਵਟ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਹੁਕਮ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸੁਣਾਇਆ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਆਨਂਦਰਸਸਂਪ੍ਲੁਤਾਃ । ਮਨੋ ਦਧੁਃ ਸ੍ਵਨਿਸ੍ਤਾਰੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੀ ਪ੍ਰਜਾ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਮਨ ਲਾ ਲਿਆ।
ਨਿਰ੍ਯਯੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਿष੍ਯੈਃ ਸਹ ਸੁਵੇषਿਣਃ । ਆਸ਼ਿषਂ ਵਰਦਾਨਾਢ੍ਯਾਂ ਦਦਤੋ ਭੂਮਿਪਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਥੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਨਿਕਲੇ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਧਨ੍ਵਿਨੋ ਵੀਰਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾ ਵਸ੍ਤੁਕ੍ਰਯਾਞ੍ਚਿਤਾਃ । ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਃ ਸਂਸਾਰਨਿਸ੍ਤਾਰਹਰ੍षਿਤ ਸ੍ਵੀਯਵਿਗ੍ਰਹਾਃ
ਕਸ਼ਤਰੀ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਤੇ ਬਹਾਦਰ; ਵੈਸ਼, ਵਪਾਰ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ; ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ, ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਨਿਕਲੇ।
ਰਜਕਾਸ਼੍ਚਰ੍ਮਕਾਃ ਕ੍ਸ਼ੌਦ੍ਰਾਃ ਕਿਰਾਤਾ ਭਿਤ੍ਤਿਕਾਰਕਾਃ । ਸੂਚੀਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਜੀਵਂਤਸ੍ਤਾਂਬੂਲਕ੍ਰਯਕਾਰਕਾਃ
ਧੋਬੀ, ਚਮੜਾ ਕੰਮ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਹਿਦ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਮਕਾਨ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸੂਈ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਪਾਨ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਸਾਰੇ ਚਲੇ।
ਤਾਲਵਾਦ੍ਯਧਰਾ ਯੇ ਚ ਯੇ ਚ ਰਂਗੋਪਜੀਵਿਨਃ । ਤੈਲਵਿਕ੍ਰਯਿਣਸ਼੍ਚੈਵ ਵਸ੍ਤ੍ਰਵਿਕ੍ਰਯਿਣਸ੍ਤਥਾ
ਜੋ ਤਾਲ ਵਜਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਰੰਗਮੰਚ ਤੋਂ ਰੋਜ਼ੀ ਕਮਾਉਂਦੇ, ਤੇਲ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਕੱਪੜੇ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ।
ਸੂਤਾ ਵਦਂਤਃ ਪੌਰਾਣੀਂ ਵਾਰ੍ਤਾਂ ਹਰ੍षਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਮਾਗਧਾ ਬਂਦਿਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਭੂਮਿਪਾਜ੍ਞਯਾ
ਸੂਤ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਉਂਦੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਮਾਗਧ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਵਡਿਆਈ ਗਾਉਂਦੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਭਿषਗ੍ਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਜੀਵਂਤਸ੍ਤਥਾ ਪਾਸ਼ਕਕੋਵਿਦਾਃ । ਪਾਕਸ੍ਵਾਦੁਰਸਾਭਿਜ੍ਞਾ ਹਾਸ੍ਯਵਾਕ੍ਯਾਨੁਰਂਜਕਾਃ
ਜੋ ਵੈਦਕਾਰੀ ਕਰਕੇ ਜੀਉਂਦੇ, ਜੂਏ ਦੇ ਖਿਡਾਰੀ, ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਤੇ ਹਾਸੇ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੀ ਸਨ।
ਐਂਦ੍ਰਜਾਲਿਕਵਿਦ੍ਯਾਧ੍ਰਾਸ੍ਤਥਾ ਵਾਰ੍ਤਾਸੁਕੋਵਿਦਾਃ । ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਂਤੋ ਮਹਾਰਾਜਂ ਨਿਰ੍ਯਯੁਃ ਪੁਰਮਧ੍ਯਤਃ
ਜਾਦੂਗਰ, ਮੋਹਜਾਲ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਵਾਰਤਾ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਰਾਜਾਪਿ ਤਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤ੍ਯ ਪ੍ਰਾਤਃਸਂਧ੍ਯਾਦਿਕਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਤਾਪਸਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਾਨਿਨਾਯ ਸੁਨਿਰ੍ਮਲਮ੍
ਉਥੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਆਦਿਕ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤਪਸਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲਿਆ।
ਤਦਾਜ੍ਞਯਾ ਮਹਾਰਾਜੋ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਪੁਰਾਦ੍ਬਹਿਃ । ਲੋਕੈਰਨੁਗਤੋ ਰਾਜਾ ਬਭੌ ਚਂਦ੍ਰ ਇਵੋਡੁਭਿਃ
ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਮਹਾਰਾਜਾ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਹ ਚੰਨਣ ਵਾਂਗ ਸਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਤ੍ਰਂ ਸ ਗਤ੍ਵਾਥ ਕ੍ਸ਼ੌਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨਤਃ । ਦਂਡਂ ਕਮਂਡਲੁਂ ਬਿਭ੍ਰਨ੍ਮृਗਚਰ੍ਮ ਤਥਾ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਇੱਕ ਕੋਸ ਦੂਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਮੁੰਡਨ ਕਰਵਾਇਆ ਅਤੇ ਲੱਕੜੀ, ਕਮੰਡਲ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਮ੍ਰਿਗਚਰਮ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ।
ਸ਼ੁਭਵੇषੇਣ ਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਹਰਿਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਃ । ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਾਦਿਰਹਿਤਂ ਮਨੋ ਬਿਭ੍ਰਨ੍ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵੀ, ਚੰਗੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਉਸਦਾ ਮਨ ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸੇ ਆਦਿਕ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਹਿਤ ਸੀ।
ਤਦਾ ਦੁਂਦੁਭਯੋ ਭੇਰ੍ਯ ਆਨਕਾਃ ਪਣਵਾਸ੍ਤਥਾ । ਸ਼ਂਖਵੀਣਾਦਿਕਾਸ਼੍ਚੈਵਾਧ੍ਮਾਤਾਸ੍ਤਦ੍ਵਾਦਕੈਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਗਾਰੇ, ਡੋਲ, ਢੋਲਕੀ, ਛੋਟੇ ਡੋਲ, ਸ਼ੰਖ, ਤੰਤੂ ਵਾਦਯ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਜ਼ ਵਜਾਏ ਗਏ, ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਜਾਏ ਗਏ।
ਜਯ ਦੇਵੇਸ਼ ਦੁਃਖਘ੍ਨ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਸਂਜ੍ਞਿਤ । ਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵ ਤਨੁਂ ਮਹ੍ਯਂ ਵਦਂਤੋ ਨਿਰ੍ਯਯੁਰ੍ਜਨਾਃ
ਲੋਕ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਆਖਦੇ ਜਾਂਦੇ, 'ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪੁਰਖ, ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ! ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਸਾਨੂੰ ਵਿਖਾ।'
ਸੁਮਤਿਰੁਵਾਚ। ਅਥ ਪ੍ਰਯਾਤੇ ਭੂਪਾਲੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸਮਨ੍ਵਿਤੇ । ਮਹਾਭਾਗੈਰ੍ਵੈष੍ਣਵੈਸ਼੍ਚ ਗਾਯਕੈਃ ਕृष੍ਣਕੀਰ੍ਤਨਮ੍
ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲਿਆ, ਤਾਂ ਗਾਇਕਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਈ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵਾਸੌ ਮਹਾਰਾਜੋ ਮਾਰ੍ਗੇ ਗੋਵਿਂਦਕੀਰ੍ਤਨਮ੍ । ਜਯ ਮਾਧਵ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਸ਼ਰਣ੍ਯ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਰਸਤੇ ਵਿਚ, ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣੀ: 'ਮਾਧਵ ਦੀ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪੁਰਖ!'
ਮਾਰ੍ਗੇ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹੋਦਯਮ੍ । ਤਾਪਸਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਤ੍ਤੇषਾਂ ਮਹਿਮਾਨਮਥਾ ਸ਼ृਣੋਤ੍
ਰਸਤੇ ਵਿਚ, ਉਹ ਕਈ ਤੀਰਥ ਵੇਖਦਾ ਤੇ ਵੱਡੇ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਦੇ ਤਪਸਵੀ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਦਾ ਗਿਆ।