ਤਦਾ ਮੇ ਮਨਸਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸਂਸ਼ਯਃ ਸੁਮਹਾਨਭੂਤ੍ । ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾਃ ਕਿਮੇਤੇ ਵੈ ਧਨੁਰ੍ਬਾਣਧਰਾ ਨਰਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਜਲਦੀ ਆ ਗਿਆ: ਕੀ ਇਹ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਧਨੁਸ਼-ਬਾਣ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਸਚਮੁਚ ਮਨੁੱਖ ਹਨ?
ਵੈਕੁਂਠਵਾਸਿਨਾਂ ਰੂਪਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਵਿਜਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਕਥਮੇਤੈਰੁਪਾਲਬ੍ਧਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯੈਰਪਿ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍
ਵੈਕੁੰਠ ਵਾਸੀਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਲੋਕ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਪਾ ਗਏ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਲਈ ਵੀ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੈ?
ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਪਦ੍ਮੋਲ੍ਲਸਿਤਪਾਣਯਃ । ਵਨਮਾਲਾਪਰੀਤਾਂਗਾ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਾ ਇਵਾਂਤਿਕੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਕਮਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਸਂਸ਼ਯਾਵਿष੍ਟਚਿਤ੍ਤੇਨ ਮਯਾ ਪृष੍ਟਂ ਤਦਾ ਨृਪ । ਯੂਯਂ ਕੇ ਬਤ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ਲਬ੍ਧਂ ਚਾਤੁਰ੍ਭੁਜਂ ਕਥਮ੍
ਸੰਦੇਹ ਨਾਲ ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਕਿਵੇਂ ਪਾਇਆ?
ਤਦਾ ਤੈਰ੍ਬਹੁ ਹਾਸ੍ਯਂ ਤੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾषਿਤਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋऽਯਂ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਪਿਂਡਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੱਸ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: 'ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਿੰਡ ਦੀ ਅਜੋਬੀ ਮਹਿਮਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।'
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾऽਵਦਂ ਚਾਹਂ ਕਃ ਪਿਂਡਃ ਕਸ੍ਯ ਦੀਯਤੇ । ਤਨ੍ਮਮ ਬ੍ਰੂਤ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਸ਼ਰੀਰਿਣਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਪਿੰਡ ਕੀ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ।'
ਤਦਾ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਕਥਿਤਂ ਤੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ । ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰ ਤੁ ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਭਵਾਦਿਕਮ੍
ਮੈਂ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉੱਥੇ ਹੋਈ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਬਣਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵੀ ਸੀ।
ਕਿਰਾਤਾ ਊਚੁਃ। ਸ਼ृਣੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਮਸ੍ਮਾਕਂ ਪृਥੁਕਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਂਬੂਫਲਾਦੀਨਿ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਕ੍ਰੀਡਯਾ ਚਰਨ੍
ਕਿਰਾਤਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਸੁਣੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਾਡੀ ਕਹਾਣੀ। ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਪ੍ਰਥੁਕਾ, ਇੱਕ ਬੱਚਾ, ਸਦਾ ਜਾਮੁਨ ਆਦਿ ਫਲ ਖਾਂਦਾ ਤੇ ਖੇਡਦਾ ਫਿਰਦਾ ਸੀ।'
ਏਕਦਾ ਰਮਮਾਣਸ੍ਤੁ ਗਿਰਿਸ਼ृਂਗਂ ਮਨੋਰਮਮ੍ । ਸਮਾਰੁਰੋਹ ਸ਼ਿਸ਼ੁਭਿਃ ਸਮਂਤਾਤ੍ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਇੱਕ ਦਿਨ, ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਹੋਰ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਹਂ ਦੇਵਾਯਤਨਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਗਾਰੁਤ੍ਮਤਾਦਿਮਣਿਭਿਃ ਖਚਿਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਭਿਤ੍ਤਿਕਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਅਜੋਬਾ ਮੰਦਰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਗਰੁੜ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸ੍ਵਕਾਂਤ੍ਯਾਤਿਮਿਰਸ਼੍ਰੇਣੀਂ ਦਾਰਯਦ੍ਰਵਿਵਦ੍ਭृਸ਼ਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਪੇਦੇ ਕਿਮਿਦਂ ਕਸ੍ਯ ਵੈ ਗृਹਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਗੂੜ੍ਹ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਚੀਰ ਰਹੀ ਸੀ; ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ: 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਸ ਦਾ ਘਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?'
ਗਤ੍ਵਾ ਵਿਲੋਕਯਾਮੀਤਿ ਕਿਮਿਦਂ ਮਹਤਾਂ ਪਦਮ੍ । ਇਤਿ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਗੇਹਾਂਤਰ੍ਜਗਾਮ ਬਹੁਭਾਗ੍ਯਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਚਲ ਕੇ ਵੇਖਾਂ—ਇਹ ਵੱਡਾ ਥਾਂ ਕੀ ਹੈ?' ਤੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸੁਰਾਸੁਰਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍ । ਕਿਰੀਟਹਾਰਕੇਯੂਰਗ੍ਰੈਵੇਯਾਦ੍ਯੈਰ੍ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵ ਤੇ ਅਸੁਰ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਮੋਹਕ ਮਕੁਟ, ਹਾਰ, ਬਾਂਹ-ਪੱਟੇ, ਗਲ-ਪੱਟੇ ਤੇ ਹੋਰ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮਨੋਹਰਾਵਤਂਸੌ ਚ ਧਾਰਯਂਤਂ ਸੁਨਿਰ੍ਮਲੌ । ਪਾਦਪਦ੍ਮੇ ਤੁਲਸਿਕਾ ਗਂਧਮਤ੍ਤषਡਂਘ੍ਰਿਕੇ
ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਫ ਕੰਨ-ਝੁਮਕੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ-ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਤੁਲਸੀ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਵਾਸ਼ੀ ਹੋਈਆਂ ਫਿਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗ ਪਦ੍ਮਾਦ੍ਯੈਰ੍ਮੂਰ੍ਤਿਸਂਯੁਤੈਃ । ਉਪਾਸਿਤਾਂਘ੍ਰਿਂ ਸ਼੍ਰੀਮੂਰ੍ਤਿਂ ਨਾਰਦਾਦ੍ਯੈਃ ਸੁਸੇਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਰੂਪ ਸਨ ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਧਨੁਸ਼, ਕਮਲ ਆਦਿ ਚਿੰਨ੍ਹ ਪਕੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾਰਦ ਤੇ ਹੋਰ ਭਗਤਾਂ ਨੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ।
ਕੇਚਿਦ੍ਗਾਯਂਤਿ ਨृਤ੍ਯਂਤਿ ਹਸਂਤਿ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਪ੍ਰੀਣਯਂਤਿ ਮਹਾਰਾਜਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕੈਕਵਂਦਿਤਮ੍
ਕੁਝ ਲੋਕ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਹੱਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਸਭ ਲੋਕ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ।
ਹਰਿਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਦੀਯੋਰ੍ਭਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਂਜਗ੍ਮਿਵਾਨ੍ਮੁਨੇ । ਦੇਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਧਾਯੋਚ੍ਚੈਃ ਪੂਜਾਂ ਧੂਪਾਦਿਸਂਯਤਾਮ੍
ਹਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਧੂਪ ਆਦਿ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੀਪ੍ਰਿਯਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਨੀਰਾਜਨਂ ਤਤਃ । ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਗृਹਂ ਰਾਜਨ੍ਕृਪਾਂ ਪਸ਼੍ਯਂਤ ਆਦਰਾਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਲਈ ਭੋਗ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਦੀਵਾ ਘੁਮਾਇਆ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ, ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ।
ਮਹਾਭਾਗ੍ਯਵਸ਼ਾਤ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਨੈਵੇਦ੍ਯਸਿਕ੍ਥਕਮ੍ । ਪਤਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦੇਵਾਦ੍ਯੈਰ੍ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਸੁਰਮਾਨੁषੈਃ
ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਨਾਲ ਉਥੇ ਮਿੱਠਾ ਭੋਗ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਡਿੱਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਭੋਗ ਦੇਵਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਸੀ।
ਤਦ੍ਭਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚ ਕृਤ੍ਵਾਥੋ ਸ਼੍ਰੀਮੂਰ੍ਤਿਮਵਲੋਕ੍ਯ ਚ । ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਤ੍ਵਮਾਪ੍ਤਂ ਵੈ ਪृਥੁਕੇਨ ਸੁਸ਼ੋਭਿਨਾ
ਉਹ ਭੋਗ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਪਿੱਛੋਂ, ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।
ਤਦਾਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਗृਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਬਾਲਕੋ ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਮੁਹੁਃ । ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਤ੍ਵਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਾਦਿਧਾਰਕਃ
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਘਰ ਆਏ, ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਆਦਿ ਚਿੰਨ੍ਹ ਪਕੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਅਸ੍ਮਾਭਿਃ ਪृष੍ਟਮੇਤਸ੍ਯ ਕਿਮੇਤਜ੍ਜਾਤਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਤਦਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਨਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਬਾਲਕਃ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਕਿਵੇਂ ਆਈ। ਫਿਰ ਬੱਚੇ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ।
ਸ਼ਿਖਰਾਗ੍ਰੇ ਗਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟਃ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਤਤ੍ਰ ਨੈਵੇਦ੍ਯਸਿਕ੍ਥਂ ਤੁ ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਥੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਥੇ ਮੈਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਭੋਗ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮਨਮੋਹਕ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਕਾਰਣੇਨ ਤੁ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਤ੍ਵਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਿਸ੍ਮਯੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਭੋਗ ਖਾਣ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਦ੍ਯਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਿਸ੍ਮਯੈਃ । ਅਸ੍ਮਾਭਿਰਪ੍ਯਸੌ ਦृष੍ਟੋ ਦੇਵਃ ਪਰਮਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਅਸੀਂ ਵੀ ਉਸ ਪਰਮ ਵਿਰਲੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।
ਅਨ੍ਨਾਦਿਕਂ ਤਤ੍ਰ ਭੁਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਾਦਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਵਯਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾ ਜਾਤਾ ਦੇਵਸ੍ਯ ਕृਪਯਾ ਪੁਨਃ । ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਦੇਵਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਕੁਰੁ ਸਤ੍ਤਮ
ਉਥੇ ਅਸੀਂ ਭੋਜਨ ਤੇ ਹੋਰ ਭੋਗ ਖਾਧਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਵਾਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ ਗਏ। ਤੂੰ ਵੀ ਜਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ, ਹੇ ਉਤਮ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰਾਨ੍ਨਸਿਕ੍ਥਂ ਤੁ ਭਵ ਵਿਪ੍ਰ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ । ਤ੍ਵਯਾ ਪृष੍ਟਂ ਯਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਤਦੁਕ੍ਤਂ ਵਾਡਵਰ੍षਭ
ਉਥੇ ਮਿੱਠਾ ਭੋਗ ਖਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾ। ਜੋ ਤੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਵਜੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਵਾਡਾ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਭਿਲ੍ਲਾਨਾਮਹਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਅਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਿਦਂ ਮਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋऽਭਵਮਿਤ੍ਯੁਤ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਭਿਲਾਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਅਜੀਬ ਸੀ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਸਮਝਿਆ ਤੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਗਂਗਾਸਾਗਰਸਂਯੋਗੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਕਲੇਵਰਃ । ਸ਼ृਂਗਮਾਰੁਰੁਹੇ ਤਤ੍ਰ ਮਣਿਮਾਣਿਕ੍ਯਚਿਤ੍ਰਿਤਮ੍
ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਥੇ ਮਣੀ ਤੇ ਮਾਣਕਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਚੋਟੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਂ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇਵਂ ਦੇਵਾਦਿਵਂਦਿਤਮ੍ । ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਕृਤਾਰ੍ਥੋऽਹਂ ਜਾਤੋਨ੍ਨਪ੍ਰਾਸ਼ਨੇਨ ਚ
ਉਥੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ। ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਭੋਗ ਖਾ ਕੇ ਧੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।