ਵਾਰਾਣਸੀ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਵਿਸ਼੍ਵਨਾਥਕृਤਾਲਯਾ । ਯਤ੍ਰੋਪਦਿਸ਼ਤੇ ਮਂਤ੍ਰਂ ਤਾਰਕਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵੇਖੀ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਨਾਥ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਆਸਥਾਨ ਹੈ; ਉਥੇ ਤਾਰਕ ਮੰਤਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਅਰਥ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਸਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯਾਂ ਮृਤਾਃ ਕੀਟਪਤਂਗਭृਂਗਾਃ ਪਸ਼੍ਵਾਦਯੋ ਵਾ ਸੁਰਯੋਨਯੋ ਵਾ । ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਸਂਭੋਗਸੁਖਂ ਵਿਹਾਯ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਕੈਲਾਸਮਤੀਤਦੁਃਖਾਃ
ਜਿੱਥੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ—ਚਾਹੇ ਕੀੜੇ, ਪਤੰਗੇ, ਭੰਬੀ, ਪਸ਼ੂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਾ—ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਸੁਖ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਭ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਕੈਲਾਸ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਣਿਕਰ੍ਣਿਰ੍ਯਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਂ ਯਸ੍ਯਾਮੁਤ੍ਤਰਵਾਹਿਨੀ । ਕਰੋਤਿ ਸਂਸृਤੇਰ੍ਬਂਧਚ੍ਛੇਦਂ ਪਾਪਕृਤਾਮਪਿ
ਜਿੱਥੇ ਮਣਿਕਰਨਿਕਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਨਦੀ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨੂੰ, ਪਾਪੀਆਂ ਲਈ ਵੀ, ਕੱਟ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕਪਰ੍ਦਿਨਃ ਕੁਂਡਲਿਨਃ ਸਰ੍ਪਭੂषਾਧਰਾਵਰਾਃ । ਗਜਚਰ੍ਮਪਰੀਧਾਨਾ ਵਸਂਤਿ ਗਤਦੁਃਖਕਾਃ
ਜਿੱਥੇ ਕਪਾਰਧਾਰੀ, ਕੁੰਡਲਧਾਰੀ, ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਚਮੜੀ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਕਾਲਭੈਰਵਨਾਮਾਤ੍ਰ ਕਰੋਤਿ ਯਮਸ਼ਾਸਨਮ੍ । ਨ ਕਰੋਤਿ ਨृਣਾਂ ਵਾਰ੍ਤਾਂ ਯਮੋ ਦਂਡਧਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਸਿਰਫ ਕਾਲਭੈਰਵ ਹੀ ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਯਮ, ਜੋ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਏਤਾਦृਸ਼ੀ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਕਾਸ਼ੀ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਾਂਕਿਤਾ । ਅਨੇਕਾਨ੍ਯਪਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾਨਿ ਭੂਮਿਪ
ਮੈਂ ਐਸੀ ਕਾਸੀ ਦੇਖੀ ਹੈ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਛਾਪ ਹੈ; ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ ਵੇਖੇ ਹਨ।
ਪਰਮੇਕਂ ਮਹਚ੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਯਦ੍ਦृष੍ਟਂ ਨੀਲਪਰ੍ਵਤੇ । ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯੇ ਤਨ੍ਨ ਕ੍ਵਾਪ੍ਯਕ੍ਸ਼ਿਗੋਚਰਮ੍
ਪਰ ਨੀਲਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਜੋ ਵੱਡਾ ਅਜੋਬਾ ਮੈਂ ਵਿਖਿਆ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸੀ—ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ। ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ृਣੁ ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਨੀਲੇ ਪਰ੍ਵਤਸਤ੍ਤਮੇ । ਯਚ੍ਛ੍ਰਦ੍ਦਧਾਨਾਃ ਪੁਰੁषਾ ਯਾਂਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸੁਣੋ ਕਿ ਨੀਲਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਕੀ ਵਾਪਰਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਲੋਕ ਸਦਾ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਮਯਾ ਪਰ੍ਯਟਤਾ ਤਤ੍ਰ ਗਤਂ ਨੀਲਾਭਿਧੇ ਗਿਰੌ । ਗਂਗਾਸਾਗਰਤੋਯੇਨ ਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਪ੍ਰਾਂਗਣੇ ਮੁਹੁਃ
ਜਦ ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਨੀਲਾ ਨਾਮ ਦੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਆੰਗਣ ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਧੋਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਭਿਲ੍ਲਾ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾਃ ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰੇ ਧਨੁਰ੍ਭृਤਃ । ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾ ਮੂਲਫਲੈਰ੍ਭਕ੍ਸ਼੍ਯੈਰ੍ਨਿਰ੍ਵਾਹਿਤਕ੍ਲਮਾਃ
ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਭਿਲ ਲੋਕ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਜੜਾਂ, ਫਲਾਂ ਅਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਤਦਾ ਮੇ ਮਨਸਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸਂਸ਼ਯਃ ਸੁਮਹਾਨਭੂਤ੍ । ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾਃ ਕਿਮੇਤੇ ਵੈ ਧਨੁਰ੍ਬਾਣਧਰਾ ਨਰਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਜਲਦੀ ਆ ਗਿਆ: ਕੀ ਇਹ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਧਨੁਸ਼-ਬਾਣ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਸਚਮੁਚ ਮਨੁੱਖ ਹਨ?
ਵੈਕੁਂਠਵਾਸਿਨਾਂ ਰੂਪਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਵਿਜਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਕਥਮੇਤੈਰੁਪਾਲਬ੍ਧਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯੈਰਪਿ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍
ਵੈਕੁੰਠ ਵਾਸੀਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਲੋਕ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਪਾ ਗਏ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਲਈ ਵੀ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੈ?
ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਪਦ੍ਮੋਲ੍ਲਸਿਤਪਾਣਯਃ । ਵਨਮਾਲਾਪਰੀਤਾਂਗਾ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਾ ਇਵਾਂਤਿਕੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਕਮਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਸਂਸ਼ਯਾਵਿष੍ਟਚਿਤ੍ਤੇਨ ਮਯਾ ਪृष੍ਟਂ ਤਦਾ ਨृਪ । ਯੂਯਂ ਕੇ ਬਤ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ਲਬ੍ਧਂ ਚਾਤੁਰ੍ਭੁਜਂ ਕਥਮ੍
ਸੰਦੇਹ ਨਾਲ ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਕਿਵੇਂ ਪਾਇਆ?
ਤਦਾ ਤੈਰ੍ਬਹੁ ਹਾਸ੍ਯਂ ਤੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾषਿਤਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋऽਯਂ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਪਿਂਡਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੱਸ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: 'ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਿੰਡ ਦੀ ਅਜੋਬੀ ਮਹਿਮਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।'
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾऽਵਦਂ ਚਾਹਂ ਕਃ ਪਿਂਡਃ ਕਸ੍ਯ ਦੀਯਤੇ । ਤਨ੍ਮਮ ਬ੍ਰੂਤ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਸ਼ਰੀਰਿਣਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਪਿੰਡ ਕੀ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ।'
ਤਦਾ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਕਥਿਤਂ ਤੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ । ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰ ਤੁ ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਭਵਾਦਿਕਮ੍
ਮੈਂ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉੱਥੇ ਹੋਈ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਬਣਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵੀ ਸੀ।
ਕਿਰਾਤਾ ਊਚੁਃ। ਸ਼ृਣੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਮਸ੍ਮਾਕਂ ਪृਥੁਕਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਂਬੂਫਲਾਦੀਨਿ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਕ੍ਰੀਡਯਾ ਚਰਨ੍
ਕਿਰਾਤਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਸੁਣੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਾਡੀ ਕਹਾਣੀ। ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਪ੍ਰਥੁਕਾ, ਇੱਕ ਬੱਚਾ, ਸਦਾ ਜਾਮੁਨ ਆਦਿ ਫਲ ਖਾਂਦਾ ਤੇ ਖੇਡਦਾ ਫਿਰਦਾ ਸੀ।'
ਏਕਦਾ ਰਮਮਾਣਸ੍ਤੁ ਗਿਰਿਸ਼ृਂਗਂ ਮਨੋਰਮਮ੍ । ਸਮਾਰੁਰੋਹ ਸ਼ਿਸ਼ੁਭਿਃ ਸਮਂਤਾਤ੍ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਇੱਕ ਦਿਨ, ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਹੋਰ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਹਂ ਦੇਵਾਯਤਨਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਗਾਰੁਤ੍ਮਤਾਦਿਮਣਿਭਿਃ ਖਚਿਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਭਿਤ੍ਤਿਕਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਅਜੋਬਾ ਮੰਦਰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਗਰੁੜ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸ੍ਵਕਾਂਤ੍ਯਾਤਿਮਿਰਸ਼੍ਰੇਣੀਂ ਦਾਰਯਦ੍ਰਵਿਵਦ੍ਭृਸ਼ਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਪੇਦੇ ਕਿਮਿਦਂ ਕਸ੍ਯ ਵੈ ਗृਹਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਗੂੜ੍ਹ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਚੀਰ ਰਹੀ ਸੀ; ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ: 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਸ ਦਾ ਘਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?'
ਗਤ੍ਵਾ ਵਿਲੋਕਯਾਮੀਤਿ ਕਿਮਿਦਂ ਮਹਤਾਂ ਪਦਮ੍ । ਇਤਿ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਗੇਹਾਂਤਰ੍ਜਗਾਮ ਬਹੁਭਾਗ੍ਯਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਚਲ ਕੇ ਵੇਖਾਂ—ਇਹ ਵੱਡਾ ਥਾਂ ਕੀ ਹੈ?' ਤੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸੁਰਾਸੁਰਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍ । ਕਿਰੀਟਹਾਰਕੇਯੂਰਗ੍ਰੈਵੇਯਾਦ੍ਯੈਰ੍ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵ ਤੇ ਅਸੁਰ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਮੋਹਕ ਮਕੁਟ, ਹਾਰ, ਬਾਂਹ-ਪੱਟੇ, ਗਲ-ਪੱਟੇ ਤੇ ਹੋਰ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮਨੋਹਰਾਵਤਂਸੌ ਚ ਧਾਰਯਂਤਂ ਸੁਨਿਰ੍ਮਲੌ । ਪਾਦਪਦ੍ਮੇ ਤੁਲਸਿਕਾ ਗਂਧਮਤ੍ਤषਡਂਘ੍ਰਿਕੇ
ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਫ ਕੰਨ-ਝੁਮਕੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ-ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਤੁਲਸੀ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਵਾਸ਼ੀ ਹੋਈਆਂ ਫਿਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗ ਪਦ੍ਮਾਦ੍ਯੈਰ੍ਮੂਰ੍ਤਿਸਂਯੁਤੈਃ । ਉਪਾਸਿਤਾਂਘ੍ਰਿਂ ਸ਼੍ਰੀਮੂਰ੍ਤਿਂ ਨਾਰਦਾਦ੍ਯੈਃ ਸੁਸੇਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਰੂਪ ਸਨ ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਧਨੁਸ਼, ਕਮਲ ਆਦਿ ਚਿੰਨ੍ਹ ਪਕੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾਰਦ ਤੇ ਹੋਰ ਭਗਤਾਂ ਨੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ।
ਕੇਚਿਦ੍ਗਾਯਂਤਿ ਨृਤ੍ਯਂਤਿ ਹਸਂਤਿ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਪ੍ਰੀਣਯਂਤਿ ਮਹਾਰਾਜਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕੈਕਵਂਦਿਤਮ੍
ਕੁਝ ਲੋਕ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਹੱਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਸਭ ਲੋਕ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ।
ਹਰਿਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਦੀਯੋਰ੍ਭਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਂਜਗ੍ਮਿਵਾਨ੍ਮੁਨੇ । ਦੇਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਧਾਯੋਚ੍ਚੈਃ ਪੂਜਾਂ ਧੂਪਾਦਿਸਂਯਤਾਮ੍
ਹਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਧੂਪ ਆਦਿ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੀਪ੍ਰਿਯਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਨੀਰਾਜਨਂ ਤਤਃ । ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਗृਹਂ ਰਾਜਨ੍ਕृਪਾਂ ਪਸ਼੍ਯਂਤ ਆਦਰਾਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਲਈ ਭੋਗ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਦੀਵਾ ਘੁਮਾਇਆ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ, ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ।
ਮਹਾਭਾਗ੍ਯਵਸ਼ਾਤ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਨੈਵੇਦ੍ਯਸਿਕ੍ਥਕਮ੍ । ਪਤਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦੇਵਾਦ੍ਯੈਰ੍ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਸੁਰਮਾਨੁषੈਃ
ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਨਾਲ ਉਥੇ ਮਿੱਠਾ ਭੋਗ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਡਿੱਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਭੋਗ ਦੇਵਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਸੀ।
ਤਦ੍ਭਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚ ਕृਤ੍ਵਾਥੋ ਸ਼੍ਰੀਮੂਰ੍ਤਿਮਵਲੋਕ੍ਯ ਚ । ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਤ੍ਵਮਾਪ੍ਤਂ ਵੈ ਪृਥੁਕੇਨ ਸੁਸ਼ੋਭਿਨਾ
ਉਹ ਭੋਗ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਪਿੱਛੋਂ, ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।