ਕਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਕृਪਯਾ ਗਰ੍ਭਨਿਰ੍ਵਾਰਣਂ ਭਵੇਤ੍ । ਸੇਵ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੀਰਾਮਚਂਦ੍ਰੋऽਸੌ ਸਂਸਾਰਜ੍ਵਰਨਾਸ਼ਕਃ
ਕਿਹੜੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਗਰਭ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੋ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪੂਜ੍ਯਃ ਸ ਏਵ ਭਗਵਾਨ੍ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਸਂਜ੍ਞਕਃ । ਨਾਨਾ ਪੁਰ੍ਯੋ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਂਕਰਾਃ
ਉਹੀ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪੂਜਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਅਨੇਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਯੋਧ੍ਯਾ ਸਰਯੂਸ੍ਤਾਪੀ ਤਥਾ ਦ੍ਵਾਰਂ ਹਰੇਃ ਪਰਮ੍ । ਅਵਂਤੀ ਵਿਮਲਾ ਕਾਂਚੀ ਰੇਵਾ ਸਾਗਰਗਾਮਿਨੀ
ਅਯੋਧਿਆ, ਸਰਯੂ, ਤਾਪੀ, ਤੇ ਹਰੀ ਦਾ ਉੱਚਾ ਦਰਵਾਜਾ; ਅਵੰਤੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਾਂਚੀ, ਤੇ ਰੇਵਾ ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਗੋਕਰ੍ਣਂ ਹਾਟਕਾਖ੍ਯਂ ਚ ਹਤ੍ਯਾਕੋਟਿਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਮਲ੍ਲਿਕਾਖ੍ਯੋ ਮਹਾਸ਼ੈਲੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਃ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਨृਣਾਮ੍
ਗੋਕਰਣ, ਹਾਟਕ ਨਾਮਕ ਥਾਂ, ਜੋ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਹੱਤਿਆਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਮੱਲਿਕਾ ਨਾਮਕ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਵੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰਾਂਗੇषੁ ਨृਣਾਂ ਤੋਯਂ ਸ਼੍ਯਾਮਂ ਵਾ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਭਵੇਤ੍ । ਪਾਤਕਸ੍ਯਾਪਹਾਰੀਦਂ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਤੁ ਤੀਰ੍ਥਕਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ, ਚਾਹੇ ਕਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।
ਮਯਾ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀ ਦृष੍ਟਾ ਸੁਰਾਸੁਰ ਨਿषੇਵਿਤਾ । ਗੋਮਤੀ ਯਤ੍ਰ ਵਹਤਿ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਜਲਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਮੈਂ ਦੁਆਰਵਤੀ ਵੇਖੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਗੋਮਤੀ ਨਦੀ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਚਮੁਚ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਵਾਪੋ ਲਯਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਮृਤਿਰ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ । ਯਸ੍ਯਾਂ ਸਂਵਸਤਾਂ ਨॄਣਾਂ ਨ ਕਲਿ ਪ੍ਰਭਵੇਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਨੀਂਦ, ਲਯ ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਕਲਿਜੁਗ ਉਥੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ 'ਤੇ ਕਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਚਕ੍ਰਾਂਕਾ ਯਤ੍ਰ ਪਾषਾਣਾ ਮਾਨਵਾ ਅਪਿ ਚਕ੍ਰਿਣਃ । ਪਸ਼ਵਃ ਕੀਟਪਕ੍ਸ਼੍ਯਾਦ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚਕ੍ਰਸ਼ਰੀਰਿਣਃ
ਜਿੱਥੇ ਪੱਥਰਾਂ 'ਤੇ ਚੱਕਰ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਚੱਕਰ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਸਭ ਜੀਵ—ਪਸ਼ੂ, ਕੀੜੇ, ਪੰਛੀ—ਚੱਕਰ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮੋ ਵਸੇਦ੍ਯਸ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕੈਕਪਾਲਕਃ । ਸਾ ਪੁਰੀ ਤੁ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ਮਯਾ ਦृਗ੍ਗੋਚਰੀਕृਤਾ
ਜਿੱਥੇ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇਕੋ ਰਖਵਾਲੇ ਹਨ; ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਵੱਡੇ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਮੇਰੀ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਹੈ।
ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਹਤ੍ਯਾਪਨੋਦਨਮ੍ । ਸ੍ਯਮਂਤਪਂਚਕਂ ਯਤ੍ਰ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਮੈਂ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਹੱਤਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਸਯਮੰਤਪੰਚਕ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਾਰਾਣਸੀ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਵਿਸ਼੍ਵਨਾਥਕृਤਾਲਯਾ । ਯਤ੍ਰੋਪਦਿਸ਼ਤੇ ਮਂਤ੍ਰਂ ਤਾਰਕਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵੇਖੀ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਨਾਥ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਆਸਥਾਨ ਹੈ; ਉਥੇ ਤਾਰਕ ਮੰਤਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਅਰਥ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਸਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯਾਂ ਮृਤਾਃ ਕੀਟਪਤਂਗਭृਂਗਾਃ ਪਸ਼੍ਵਾਦਯੋ ਵਾ ਸੁਰਯੋਨਯੋ ਵਾ । ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਸਂਭੋਗਸੁਖਂ ਵਿਹਾਯ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਕੈਲਾਸਮਤੀਤਦੁਃਖਾਃ
ਜਿੱਥੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ—ਚਾਹੇ ਕੀੜੇ, ਪਤੰਗੇ, ਭੰਬੀ, ਪਸ਼ੂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਾ—ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਸੁਖ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਭ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਕੈਲਾਸ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਣਿਕਰ੍ਣਿਰ੍ਯਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਂ ਯਸ੍ਯਾਮੁਤ੍ਤਰਵਾਹਿਨੀ । ਕਰੋਤਿ ਸਂਸृਤੇਰ੍ਬਂਧਚ੍ਛੇਦਂ ਪਾਪਕृਤਾਮਪਿ
ਜਿੱਥੇ ਮਣਿਕਰਨਿਕਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਨਦੀ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨੂੰ, ਪਾਪੀਆਂ ਲਈ ਵੀ, ਕੱਟ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕਪਰ੍ਦਿਨਃ ਕੁਂਡਲਿਨਃ ਸਰ੍ਪਭੂषਾਧਰਾਵਰਾਃ । ਗਜਚਰ੍ਮਪਰੀਧਾਨਾ ਵਸਂਤਿ ਗਤਦੁਃਖਕਾਃ
ਜਿੱਥੇ ਕਪਾਰਧਾਰੀ, ਕੁੰਡਲਧਾਰੀ, ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਚਮੜੀ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਕਾਲਭੈਰਵਨਾਮਾਤ੍ਰ ਕਰੋਤਿ ਯਮਸ਼ਾਸਨਮ੍ । ਨ ਕਰੋਤਿ ਨृਣਾਂ ਵਾਰ੍ਤਾਂ ਯਮੋ ਦਂਡਧਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਸਿਰਫ ਕਾਲਭੈਰਵ ਹੀ ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਯਮ, ਜੋ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਏਤਾਦृਸ਼ੀ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਕਾਸ਼ੀ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਾਂਕਿਤਾ । ਅਨੇਕਾਨ੍ਯਪਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾਨਿ ਭੂਮਿਪ
ਮੈਂ ਐਸੀ ਕਾਸੀ ਦੇਖੀ ਹੈ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਛਾਪ ਹੈ; ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ ਵੇਖੇ ਹਨ।
ਪਰਮੇਕਂ ਮਹਚ੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਯਦ੍ਦृष੍ਟਂ ਨੀਲਪਰ੍ਵਤੇ । ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯੇ ਤਨ੍ਨ ਕ੍ਵਾਪ੍ਯਕ੍ਸ਼ਿਗੋਚਰਮ੍
ਪਰ ਨੀਲਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਜੋ ਵੱਡਾ ਅਜੋਬਾ ਮੈਂ ਵਿਖਿਆ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸੀ—ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ। ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ृਣੁ ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਨੀਲੇ ਪਰ੍ਵਤਸਤ੍ਤਮੇ । ਯਚ੍ਛ੍ਰਦ੍ਦਧਾਨਾਃ ਪੁਰੁषਾ ਯਾਂਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸੁਣੋ ਕਿ ਨੀਲਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਕੀ ਵਾਪਰਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਲੋਕ ਸਦਾ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਮਯਾ ਪਰ੍ਯਟਤਾ ਤਤ੍ਰ ਗਤਂ ਨੀਲਾਭਿਧੇ ਗਿਰੌ । ਗਂਗਾਸਾਗਰਤੋਯੇਨ ਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਪ੍ਰਾਂਗਣੇ ਮੁਹੁਃ
ਜਦ ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਨੀਲਾ ਨਾਮ ਦੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਆੰਗਣ ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਧੋਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਭਿਲ੍ਲਾ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾਃ ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰੇ ਧਨੁਰ੍ਭृਤਃ । ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾ ਮੂਲਫਲੈਰ੍ਭਕ੍ਸ਼੍ਯੈਰ੍ਨਿਰ੍ਵਾਹਿਤਕ੍ਲਮਾਃ
ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਭਿਲ ਲੋਕ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਜੜਾਂ, ਫਲਾਂ ਅਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਤਦਾ ਮੇ ਮਨਸਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸਂਸ਼ਯਃ ਸੁਮਹਾਨਭੂਤ੍ । ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾਃ ਕਿਮੇਤੇ ਵੈ ਧਨੁਰ੍ਬਾਣਧਰਾ ਨਰਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਜਲਦੀ ਆ ਗਿਆ: ਕੀ ਇਹ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਧਨੁਸ਼-ਬਾਣ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਸਚਮੁਚ ਮਨੁੱਖ ਹਨ?
ਵੈਕੁਂਠਵਾਸਿਨਾਂ ਰੂਪਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਵਿਜਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਕਥਮੇਤੈਰੁਪਾਲਬ੍ਧਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯੈਰਪਿ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍
ਵੈਕੁੰਠ ਵਾਸੀਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਲੋਕ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਪਾ ਗਏ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਲਈ ਵੀ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੈ?
ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਪਦ੍ਮੋਲ੍ਲਸਿਤਪਾਣਯਃ । ਵਨਮਾਲਾਪਰੀਤਾਂਗਾ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਾ ਇਵਾਂਤਿਕੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਕਮਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਸਂਸ਼ਯਾਵਿष੍ਟਚਿਤ੍ਤੇਨ ਮਯਾ ਪृष੍ਟਂ ਤਦਾ ਨृਪ । ਯੂਯਂ ਕੇ ਬਤ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ਲਬ੍ਧਂ ਚਾਤੁਰ੍ਭੁਜਂ ਕਥਮ੍
ਸੰਦੇਹ ਨਾਲ ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਕਿਵੇਂ ਪਾਇਆ?
ਤਦਾ ਤੈਰ੍ਬਹੁ ਹਾਸ੍ਯਂ ਤੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾषਿਤਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋऽਯਂ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਪਿਂਡਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੱਸ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: 'ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਿੰਡ ਦੀ ਅਜੋਬੀ ਮਹਿਮਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।'
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾऽਵਦਂ ਚਾਹਂ ਕਃ ਪਿਂਡਃ ਕਸ੍ਯ ਦੀਯਤੇ । ਤਨ੍ਮਮ ਬ੍ਰੂਤ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਸ਼ਰੀਰਿਣਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਪਿੰਡ ਕੀ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ।'
ਤਦਾ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਕਥਿਤਂ ਤੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ । ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰ ਤੁ ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਭਵਾਦਿਕਮ੍
ਮੈਂ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉੱਥੇ ਹੋਈ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਬਣਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵੀ ਸੀ।
ਕਿਰਾਤਾ ਊਚੁਃ। ਸ਼ृਣੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਮਸ੍ਮਾਕਂ ਪृਥੁਕਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਂਬੂਫਲਾਦੀਨਿ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਕ੍ਰੀਡਯਾ ਚਰਨ੍
ਕਿਰਾਤਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਸੁਣੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਾਡੀ ਕਹਾਣੀ। ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਪ੍ਰਥੁਕਾ, ਇੱਕ ਬੱਚਾ, ਸਦਾ ਜਾਮੁਨ ਆਦਿ ਫਲ ਖਾਂਦਾ ਤੇ ਖੇਡਦਾ ਫਿਰਦਾ ਸੀ।'
ਏਕਦਾ ਰਮਮਾਣਸ੍ਤੁ ਗਿਰਿਸ਼ृਂਗਂ ਮਨੋਰਮਮ੍ । ਸਮਾਰੁਰੋਹ ਸ਼ਿਸ਼ੁਭਿਃ ਸਮਂਤਾਤ੍ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਇੱਕ ਦਿਨ, ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਹੋਰ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਹਂ ਦੇਵਾਯਤਨਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਗਾਰੁਤ੍ਮਤਾਦਿਮਣਿਭਿਃ ਖਚਿਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਭਿਤ੍ਤਿਕਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਅਜੋਬਾ ਮੰਦਰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਗਰੁੜ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।