ਸੋऽਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਨੀਲਸ਼ੈਲੇ ਵਸਤੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ । ਆਰੁਹ੍ਯ ਤਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਸੁਕृਤਾਦਿਨਾ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰੁਸ਼ ਇੱਥੇ ਨੀਲੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਜੇਹੜਾ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਵੈ ਭੂਪ ਭੂਯਾਚ੍ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ । ਅਤ੍ਰਾਪ੍ਯੁਦਾਹਰਂਤੀਮਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍
ਨੈਵੇਦ ਦੇ ਭੋਗ ਖਾ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਵੀ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਇਤਿਹਾਸ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਤਂ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਮਹਾਰਾਜ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਰਤ੍ਨਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਨृਪਤੇਰ੍ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਸਕੁਟੁਂਬਿਨਃ
ਉਹ ਸੁਣ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਚੰਭਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਰਤਨਗ੍ਰੀਵ ਰਾਜੇ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਜੋ ਕੁਝ ਵਾਪਰਿਆ—
ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾਦਿਕਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦੇਵਦਾਨਵਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਆਸੀਤ੍ਕਾਂਚੀ ਮਹਾਰਾਜ ਪੁਰੀ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਉਸਨੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਪਾਇਆ, ਜੋ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਲਈ ਵੀ ਵੱਡਾ ਦੁਲਭ ਹੈ; ਕਾਂਚੀ ਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਨਗਰੀ ਸੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ—
ਮਹਾਜਨਪਰੀਵਾਰਸਮृਦ੍ਧਬਲਵਾਹਨਾ । ਯਸ੍ਯਾਂ ਵਸਂਤਿ ਵਿਪ੍ਰਾਗ੍ਰ੍ਯਾਃ षਟ੍ਕਰ੍ਮਨਿਰਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਸ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਲੋਕ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਫੌਜਾਂ ਤੇ ਰਥ-ਘੋੜੇ ਸਨ; ਉੱਥੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਛੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ—
ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇ ਯੁਕ੍ਤਾ ਰਾਮਭਕ੍ਤਿषੁ ਲਾਲਸਾਃ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਰਣਕਰ੍ਤਾਰਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇऽਪ੍ਯਪਲਾਯਿਨਃ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਜੁਟੇ ਹੋਏ, ਰਾਮ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲਾਲਾਇਤ; ਕਸ਼ਤਰੀ ਜੋ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਦੇ ਪਿੱਠ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ—
ਪਰਦਾਰ ਪਰਦ੍ਰਵ੍ਯ ਪਰਦ੍ਰੋਹਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾਃ । ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਕੁਸੀਦਕृष੍ਯਾਦਿਵਾਣਿਜ੍ਯਸ਼ੁਭਵृਤ੍ਤਯਃ
ਪਰਾਈ ਇਸਤਰੀ, ਪਰਾਇਆ ਧਨ ਤੇ ਪਰਾਈ ਵੈਰੀਤਾ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿੱਠ ਫੇਰਦੇ; ਵੈਸ਼ ਲੋਕ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਚਲਦੇ, ਕਰਜ਼, ਖੇਤੀ ਤੇ ਵਪਾਰ ਕਰਦੇ—
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਰਘੁਨਾਥਸ੍ਯ ਪਦਾਮ੍ਭੋਜੇ ਰਤਿਂ ਸਦਾ । ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸੇਵਾਭਿਰ੍ਗਤਰਾਤ੍ਰਿਦਿਨਾਨ੍ਤਰਾਃ
ਉਹ ਸਦਾ ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਚਰਨ ਕਮਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੀਤ ਰੱਖਦੇ; ਸ਼ੂਦਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ, ਰਾਤ ਤੇ ਦਿਨ ਦਾ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ—
ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਕਥਨਂ ਰਾਮਰਾਮੇਤਿ ਰਸਨਾਗ੍ਰਤਃ । ਪ੍ਰਾਕृਤਾਃ ਕੇऽਪਿ ਨੋ ਪਾਪਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਮਨਸਾਤ੍ਰ ਵੈ
ਸਧਾਰਣ ਲੋਕ ਜਦੋਂ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਦੇ ਅੱਗੇ 'ਰਾਮ ਰਾਮ' ਨਾਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਦਾਨਂ ਦਯਾ ਦਮਃ ਸਤ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਵਦਤੇ ਨ ਪਰਾਬਾਧਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕੋऽਪਿ ਨਰੋऽਨਘਃ
ਉਥੇ ਦਾਨ, ਦਇਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਅਤੇ ਸਚਾਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਕੋਈ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ!
ਨ ਪਾਰਕ੍ਯੇ ਧਨੇ ਲੋਭਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਨ ਹਿ ਪਾਤਕਮ੍ । ਏਵਂ ਪ੍ਰਜਾ ਮਹਾਰਾਜ ਰਤ੍ਨਗ੍ਰੀਵੇਣ ਪਾਲ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਉੱਤੇ ਲੋਭ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਪਾਪ ਕਰਦੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਂਰਾਜ, ਰਤਨਗਰੀਵ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
षष੍ਠਾਂਸ਼ਂ ਤਤ੍ਰ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਨਾਨ੍ਯਂ ਲੋਭਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਏਵਂ ਪਾਲਯਮਾਨਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਧਰ੍ਮੇਣ ਭੂਪਤੇਃ
ਉਥੇ ਉਹ ਕੇਵਲ ਛੇਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਲੋਭ ਤੋਂ ਰਹਿਤ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਿਆਂ, ਰਾਜਾ—
ਗਤਾਨਿ ਬਹੁਵਰ੍षਾਣਿ ਸਰ੍ਵਭੋਗਵਿਲਾਸਿਨਃ । ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਮਹਾਰਾਜ ਏਕਦਾ ਹ੍ਯੂਚਿਵਾਨਿਦਮ੍
ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ; ਫਿਰ, ਹੇ ਮਹਾਂਰਾਜ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕਸ਼ੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ:
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਂ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰਾ ਜਾਤਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਪ੍ਰਜਾਰਕ੍ਸ਼ਾ ਧੁਰਂਧਰਾਃ
ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੇ ਪਤੀ-ਵਰਤਾ, ਧਰਮਵਾਨ ਪਤਨੀ ਹੋਣ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਭਾਰ ਉਠਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਪਰੀਵਾਰੋ ਮਹਾਨ੍ਮਹ੍ਯਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਃ । ਹਸ੍ਤਿਨੋ ਮਮ ਸ਼ੈਲਾਭਾ ਵਾਜਿਨਃ ਪਵਨੋਪਮਾਃ
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਵੱਡਾ ਪਰਿਵਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਚਿੰਤਾ ਰਹਿਤ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਹਾਥੀ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਘੋੜੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹਨ।
ਰਥਾਸ਼੍ਚ ਸੁਹਯੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਵਰ੍ਤਂਤੇ ਮਮ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਮਹਾਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨ੍ਯੂਨਂ ਮਮਾਸ੍ਤਿ ਨ
ਮੇਰੇ ਰਥ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਮਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਘਾਟ ਨਹੀਂ।
ਏਵਂ ਮਨੋਰਥਸ੍ਤ੍ਵੇਕਸ੍ਤਿष੍ਠਤੇ ਮਾਨਸੇ ਮਮ । ਪਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਮਯਾ ਨਾਦ੍ਯ ਕृਤਂ ਪਰਮਸ਼ੋਭਨੇ
ਫਿਰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਇੱਛਾ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ: ਹੇ ਸੁੰਦਰਤਮ, ਮੈਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਗਰ੍ਭਵਾਸਵਿਰਾਮਾਯ ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਗੋਵਿਂਦਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਵृਦ੍ਧੋ ਜਾਤੋऽਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਤਾਵਦ੍ਵਲੀਪਲਿਤਦੇਹਵਾਨ੍
ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਜੋ ਗੋਵਿੰਦ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਹੁਣ ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਸੁਰਖੀਆਂ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵਾਲ ਹਨ।
ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਨੋਹਾਰਿ ਤੀਰ੍ਥਸੇਵਨਮਾਦृਤਃ । ਯੋ ਨਰੋ ਜਨ੍ਮਪਰ੍ਯਂਤਂ ਸ੍ਵੋਦਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਪੂਰਕਃ
ਮੈਂ ਮਨਮੋਹਣੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਕਰਾਂਗਾ; ਜੇਹਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ 'ਚ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣਾ ਪੇਟ ਭਰਦਾ ਹੈ—
ਨ ਕਰੋਤਿ ਹਰੇਃ ਪੂਜਾਂ ਸ ਨਰੋ ਗੋਵृषਃ ਸ੍ਮृਤਃ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਭੋ ਭਦ੍ਰੇ ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪ੍ਰਿਯੇ
—ਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਗਾਂ ਜਾਂ ਬਲਦ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਚੰਗੀ ਮਹਿਲਾ, ਮੈਂ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਪਿਆਰੀ।
ਸਕੁਟੁਂਬਃ ਸੁਤੇ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਧੁਰਂ ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਭृਤਾਮ੍ । ਇਤਿ ਵ੍ਯਵਸ੍ਯ ਸਂਧ੍ਯਾਯਾਂ ਹਰਿਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਨਿਸ਼ਾਂਤਰੇ
ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦਾ ਪੂਰਾ ਭਾਰ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਐਸਾ ਨਿਸਚੈ ਕਰਕੇ, ਸਾਂਝ ਵੇਲੇ ਹਰੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਰਾਤ ਭਰ—
ਅਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਤ੍ਸ੍ਵਪ੍ਨਮਪ੍ਯੇਕਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਤਾਪਸਂ ਵਰਮ੍ । ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਰਾਜਾਸੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਧ੍ਯਾਦਿਕਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵੱਡਾ ਤਪस्वੀ ਵੇਖਿਆ; ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਂਝ-ਪ੍ਰਭਾਤ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਸਭਾਂ ਮਂਤ੍ਰਿਜਨੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸੁਖਮਾਸੇਦਿਵਾਨ੍ਮਹਾਨ੍ । ਤਾਵਦ੍ਵਿਪ੍ਰਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਥ ਤਾਪਸਂ ਕृਸ਼ਦੇਹਿਨਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਬੈਠਾ; ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਪस्वੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ।
ਜਟਾਵਲ੍ਕਲਕੌਪੀਨਧਾਰਿਣਂ ਦਂਡਪਾਣਿਨਮ੍ । ਅਨੇਕਤੀਰ੍ਥਸੇਵਾਭਿਃ ਕृਤਪੁਣ੍ਯਕਲੇਵਰਮ੍
ਉਹ ਜਟਾਂ, ਛਾਲ ਦੇ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਲੰਗੋਟੀ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦੰਡ ਫੜਿਆ, ਕਈ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਰਾਜਾ ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਮਹਾਭੁਜਃ । ਅਰ੍ਘ੍ਯਪਾਦ੍ਯਾਦਿਕਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ, ਉਹ ਮਹਾਂਬਲਸ਼ਾਲੀ; ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਹੀਪਤੀ ਨੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਦਾ ਪਾਣੀ ਤੇ ਹੋਰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਖੋਪਵਿष੍ਟਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਂਤਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਵਿਦਿਤਂ ਦ੍ਵਿਜਮ੍ । ਸ੍ਵਾਮਿਂਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍ਮੇऽਦ੍ਯ ਗਤਂ ਦੇਹਸ੍ਯ ਪਾਤਕਮ੍
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰ ਲਿਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਹੈ: 'ਸਵਾਮੀ, ਅੱਜ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।'
ਮਹਾਂਤਃ ਕृਪਣਾਨ੍ਪਾਤੁਂ ਯਾਂਤਿ ਤਦ੍ਗੇਹਮਾਦਰਾਤ੍ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਥਯ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰ ਵृਦ੍ਧਸ੍ਯ ਮਮ ਸਂਪ੍ਰਤਿ
ਵੱਡੇ ਮਨੁੱਖ ਦਇਆ ਨਾਲ ਗਰੀਬਾਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪੰਡਿਤ ਜੀ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ।
ਕੋ ਦੇਵੋ ਗਰ੍ਭਨਾਸ਼ਾਯ ਕਿਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਭਵੇਤ੍ । ਯੂਯਂ ਸਰ੍ਵਗਤਾਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸਮਾਧਿਧ੍ਯਾਨਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਕਿਹੜਾ ਦੇਵਤਾ ਗਰਭ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਹੜਾ ਤੀਰਥ ਇਸ ਲਈ ਢੁਕਵਾਂ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਤੇ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ।
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਵਗਾਹੇਨ ਕृਤਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਮਨੋऽਮਲਾਃ । ਯਥਾਵਚ੍ਛृਣ੍ਵਤੇ ਮਹ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨਾਯ ਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍
ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿੱਚ ਸੁਣਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਕਥਯਸ੍ਵ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ। ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਪृष੍ਟਂ ਤੀਰ੍ਥਸੇਵਨਮ੍
ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਤੀਰਥ ਸੇਵਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛੀ ਹੈ।