ਏਵਂ ਸ ਗਚ੍ਛਂਸ੍ਤਨ੍ਮਾਰ੍ਗੇ ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰ੍ਯਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ । ਸ੍ਫਾਟਿਕੈਃ ਕਾਨਕੈ ਰੌਪ੍ਯੈ ਰਾਜਿਤਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਰਾਜਿਭਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸਟਲ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਪਲੇਟੂਆਂ ਨਾਲ।
ਜਲਨਿਰ੍ਝਰਸਂਹ੍ਰਾਦਂ ਨਾਨਾਧਾਤੁਕਭੂਤਲਮ੍ । ਗੈਰਿਕਾਦਿਕਸਦ੍ਧਾਤੁ ਲਾਕ੍ਸ਼ਾਰਂਗਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਝਰਨਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ, ਜ਼ਮੀਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਗੇਰੂ ਤੇ ਹੋਰ ਰੰਗਾਂ, ਲਾਖ ਦੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਯਤ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧਾਂਗਨਾਃ ਸਿਦ੍ਧੈਃ ਸਂਕ੍ਰੀਡਂਤ੍ਯਕੁਤੋਭਯਾਃ । ਗਂਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸੋ ਨਾਗਾ ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਰੀਡਂਤਿ ਲੀਲਯਾ
ਉਥੇ ਸਿੱਧ عورتਾਂ ਸਿੱਧਾਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਖੇਡਦੀਆਂ ਹਨ; ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ ਤੇ ਨਾਗ ਵੀ ਉਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹਨ।
ਗਂਗਾਤਰਂਗਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਸ਼ੀਤਵਾਯੁਨਿषੇਵਿਤਮ੍ । ਵੀਣਾਰਣਦ੍ਧਂਸਸ਼ੁਕਕ੍ਵਣਸੁਂਦਰਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਗੰਗਾ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ, ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਵੀਣਾ, ਹੰਸ ਤੇ ਤੋਤੇ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਹ ਥਾਂ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਪਰ੍ਵਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਉਵਾਚ ਸੁਮਤਿਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍ । ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਸਮੁਦ੍ਭੂਤ ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟਮਾਨਸਃ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਸੁਮਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕੋऽਯਂ ਮਹਾਗਿਰਿਵਰੋ ਵਿਸ੍ਮਾਪਯਤਿ ਮੇ ਮਨਃ । ਮਹਾਰਜਤਸਤ੍ਪ੍ਰਸ੍ਥੋ ਮਾਰ੍ਗੇ ਰਾਜਤਿ ਮੇऽਦ੍ਭੁਤਃ
ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਪਹਾੜ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰਾ ਮਨ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਚਾਂਦੀ ਵਾਲਾ ਪਲੇਟੂ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਅਜੀਬ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰ ਕਿਂ ਦੇਵਤਾਵਾਸੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਕ੍ਰੀਡਨਸ੍ਥਲਮ੍ । ਯਦੇਤਨ੍ਮਨਸਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਂ ਕਰੋਤਿ ਸ਼੍ਰੀਸਮੁਚ੍ਚਯੈਃ
ਕੀ ਇਹ ਥਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵਾਸ ਹੈ, ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ? ਇਸ ਦੀ ਚਮਕ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਜਗਾਦ ਸੁਮਤਿਸ੍ਤਦਾ । ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਗੁਣਾਗਾਰ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰ ਪਦਾਬ੍ਜਧੀਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੋਣਾ ਹੈ।
ਨੀਲੋऽਯਂ ਪਰ੍ਵਤੋ ਰਾਜਨ੍ਪੁਰਤੋ ਭਾਤਿ ਭੂਮਿਪ । ਮਨੋਹਰੈਰ੍ਮਹਾਸ਼ृਙ੍ਗੈਃ ਸ੍ਫਾਟਿਕਾਗ੍ਰੈਃ ਸਮਂਤਤਃ
ਰਾਜਾ, ਇਹ ਪਹਾੜ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨੀਲਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਸੋਹਣੇ ਵੱਡੇ ਚੋਟੀ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ।
ਏਨਂ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਨੋ ਪਾਪਾਃ ਪਰਦਾਰਰਤਾ ਨਰਾਃ । ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਗੁਣਗਣਾਨ੍ਯੇ ਵੈ ਨ ਮਨ੍ਯਂਤੇ ਨਰਾਧਮਾਃ
ਇਸ ਨੂੰ ਉਹ ਪਾਪੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਜੋ ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ 'ਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਉਹ ਨਿਕੰਮੇ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਕਦਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਸ਼੍ਰੁਤਿਸ੍ਮृਤਿਸਮੁਤ੍ਥਂ ਯੇ ਧਰ੍ਮਂ ਸਦ੍ਭਿਃ ਸੁਸਾਧਿਤਮ੍ । ਨ ਮਨ੍ਯਂਤੇ ਸ੍ਵਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਥ ਹੇਤੁਵਾਦਵਿਚਾਰਣਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਅਕਲ ਤੇ ਤਰਕਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੈਦਾਂ ਤੇ ਸਮ੍ਰਿਤੀਆਂ ਤੋਂ ਉੱਠੇ ਹੋਏ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ—
ਨੀਲੀਵਿਕ੍ਰਯਕਰ੍ਤਾਰੋ ਲਾਕ੍ਸ਼ਾਵਿਕ੍ਰਯਕਾਰਕਾਃ । ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਘृਤਾਦੀਨਿ ਵਿਕ੍ਰੀਣਾਤਿ ਸੁਰਾਪਕਃ
ਜੋ ਨੀਲ ਜਾਂ ਲਾਖ ਵੇਚਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਘੀ ਆਦਿਕ ਵੇਚਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸ਼ਰਾਬ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਕਨ੍ਯਾਂ ਰੂਪੇਣ ਸਂਪਨ੍ਨਾਂ ਨ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਕੁਲਸ਼ੀਲਿਨੇ । ਵਿਕ੍ਰੀਣਾਤਿ ਦ੍ਰਵ੍ਯਲੋਭਾਤ੍ਪਿਤਾ ਪਾਪੇਨ ਮੋਹਿਤਃ
ਜੋ ਪਿਉ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਵਾਲੀ ਧੀ ਨੂੰ ਅਣਯੋਗ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਚ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ—
ਪਤ੍ਨੀਂ ਦੂषਯਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਕੁਲਸ਼ੀਲਵਤੀਂ ਨਰਃ । ਸ੍ਵਯਮੇਵਾਤ੍ਤਿ ਮਧੁਰਂ ਬਂਧੁਭ੍ਯੋ ਨ ਦਦਾਤਿ ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਤੇ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਲੁੱਟਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਿੱਠਾ ਖਾਣਾ ਆਪ ਖਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ—
ਭੋਜਨੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਰ੍ਥੇ ਚ ਪਾਕਭੇਦਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ । ਕृਸਰਂ ਪਾਯਸਂ ਵਾਪਿ ਨਾਰ੍ਥਿਨਂ ਦਾਪਯੇਤ੍ਕੁਧੀਃ
ਜੋ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਪਕਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਰਾ ਜਾਂ ਖੀਰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ—
ਅਤਿਥੀਨਵਮਨ੍ਯਂਤੇ ਸੂਰ੍ਯਤਾਪਾਦਿਤਾਪਿਤਾਨ੍ । ਅਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਭੁਜੋ ਯੇ ਚ ਯੇ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਘਾਤਕਾਃ
ਜੋ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਣ, ਅਣਦੇਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਹੱਥ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋੜਦੇ ਹਨ—
ਨ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਮਹਾਰਾਜ ਰਘੁਨਾਥ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾਃ । ਅਸੌ ਪੁਣ੍ਯੋ ਗਿਰਿਵਰਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ ਸ਼ੋਭਿਤਃ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਰਘੁਨਾਥ, ਜੋ ਪਿੱਠ ਫੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ—
ਪਵਿਤ੍ਰਯਤਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨੋ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਮਨੋਹਰਃ । ਅਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਮੁਕੁਟੈਰਰ੍ਚਿਤਾਂਘ੍ਰਿਕਃ
ਇਹ ਪਹਾੜ ਆਪਣੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਉਹ ਖਲੋਤਾ ਹੈ ਜਿਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਮੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਪੁਣ੍ਯਵਦ੍ਭਿਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਰ੍ਹਃ ਪੁਣ੍ਯਦਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ । ਸ਼੍ਰੁਤਯੋ ਨੇਤਿਨੇਤੀਤਿ ਬ੍ਰੁਵਾਣਾ ਨ ਵਿਦਂਤਿ ਯਮ੍
ਜੋ ਪੁੰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਦਰਸ਼ਨ ਜੋਗ ਹੈ, ਪੁੰਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ 'ਇਹ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਨਹੀਂ' ਆਖ ਕੇ ਜਾਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ—
ਯਤ੍ਪਾਦਰਜ ਇਂਦ੍ਰਾਦਿਦੇਵੈਰ੍ਮृਗ੍ਯਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍ । ਵੇਦਾਂਤਾਦਿਭਿਰਨ੍ਯੂਨੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਰ੍ਵਿਦਂਤਿ ਯਂ ਬੁਧਾਃ
ਜਿਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਲੱਭਦੇ ਹਨ ਪਰ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਵੈਦਾਂਤ ਤੇ ਹੋਰ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਬਾਣੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ—
ਸੋऽਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਨੀਲਸ਼ੈਲੇ ਵਸਤੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ । ਆਰੁਹ੍ਯ ਤਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਸੁਕृਤਾਦਿਨਾ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰੁਸ਼ ਇੱਥੇ ਨੀਲੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਜੇਹੜਾ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਵੈ ਭੂਪ ਭੂਯਾਚ੍ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ । ਅਤ੍ਰਾਪ੍ਯੁਦਾਹਰਂਤੀਮਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍
ਨੈਵੇਦ ਦੇ ਭੋਗ ਖਾ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਵੀ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਇਤਿਹਾਸ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਤਂ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਮਹਾਰਾਜ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਰਤ੍ਨਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਨृਪਤੇਰ੍ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਸਕੁਟੁਂਬਿਨਃ
ਉਹ ਸੁਣ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਚੰਭਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਰਤਨਗ੍ਰੀਵ ਰਾਜੇ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਜੋ ਕੁਝ ਵਾਪਰਿਆ—
ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾਦਿਕਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦੇਵਦਾਨਵਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਆਸੀਤ੍ਕਾਂਚੀ ਮਹਾਰਾਜ ਪੁਰੀ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਉਸਨੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਪਾਇਆ, ਜੋ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਲਈ ਵੀ ਵੱਡਾ ਦੁਲਭ ਹੈ; ਕਾਂਚੀ ਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਨਗਰੀ ਸੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ—
ਮਹਾਜਨਪਰੀਵਾਰਸਮृਦ੍ਧਬਲਵਾਹਨਾ । ਯਸ੍ਯਾਂ ਵਸਂਤਿ ਵਿਪ੍ਰਾਗ੍ਰ੍ਯਾਃ षਟ੍ਕਰ੍ਮਨਿਰਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਸ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਲੋਕ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਫੌਜਾਂ ਤੇ ਰਥ-ਘੋੜੇ ਸਨ; ਉੱਥੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਛੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ—
ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇ ਯੁਕ੍ਤਾ ਰਾਮਭਕ੍ਤਿषੁ ਲਾਲਸਾਃ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਰਣਕਰ੍ਤਾਰਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇऽਪ੍ਯਪਲਾਯਿਨਃ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਜੁਟੇ ਹੋਏ, ਰਾਮ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲਾਲਾਇਤ; ਕਸ਼ਤਰੀ ਜੋ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਦੇ ਪਿੱਠ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ—
ਪਰਦਾਰ ਪਰਦ੍ਰਵ੍ਯ ਪਰਦ੍ਰੋਹਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾਃ । ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਕੁਸੀਦਕृष੍ਯਾਦਿਵਾਣਿਜ੍ਯਸ਼ੁਭਵृਤ੍ਤਯਃ
ਪਰਾਈ ਇਸਤਰੀ, ਪਰਾਇਆ ਧਨ ਤੇ ਪਰਾਈ ਵੈਰੀਤਾ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿੱਠ ਫੇਰਦੇ; ਵੈਸ਼ ਲੋਕ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਚਲਦੇ, ਕਰਜ਼, ਖੇਤੀ ਤੇ ਵਪਾਰ ਕਰਦੇ—
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਰਘੁਨਾਥਸ੍ਯ ਪਦਾਮ੍ਭੋਜੇ ਰਤਿਂ ਸਦਾ । ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸੇਵਾਭਿਰ੍ਗਤਰਾਤ੍ਰਿਦਿਨਾਨ੍ਤਰਾਃ
ਉਹ ਸਦਾ ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਚਰਨ ਕਮਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੀਤ ਰੱਖਦੇ; ਸ਼ੂਦਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ, ਰਾਤ ਤੇ ਦਿਨ ਦਾ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ—
ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਕਥਨਂ ਰਾਮਰਾਮੇਤਿ ਰਸਨਾਗ੍ਰਤਃ । ਪ੍ਰਾਕृਤਾਃ ਕੇऽਪਿ ਨੋ ਪਾਪਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਮਨਸਾਤ੍ਰ ਵੈ
ਸਧਾਰਣ ਲੋਕ ਜਦੋਂ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਦੇ ਅੱਗੇ 'ਰਾਮ ਰਾਮ' ਨਾਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਦਾਨਂ ਦਯਾ ਦਮਃ ਸਤ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਵਦਤੇ ਨ ਪਰਾਬਾਧਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕੋऽਪਿ ਨਰੋऽਨਘਃ
ਉਥੇ ਦਾਨ, ਦਇਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਅਤੇ ਸਚਾਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਕੋਈ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ!