ਅਦ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤਪਃਪੁਣ੍ਯਮਦ੍ਯ ਪੂਰ੍ਣਾ ਮਨੋਰਥਾਃ । ਯਦ੍ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮੁਖਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍
ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਤਪ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਗਈ, ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਾਂਗਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਲਈ ਵੀ ਵਿਰਲਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਪਾਦਰੇਣੁਨਾ ਸ੍ਵਾਂਗਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਵਿਦਧਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਤਰਵਾਰ੍ਤਾਭਿਃ ਪਾਵਯੇ ਰਸਨਾਂ ਸ੍ਵਕਾਮ੍
ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅਜੀਬ ਕਥਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯਾਦਿ ਰਾਮਚਰਣਸ੍ਮਰਣਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧ- ਪ੍ਰੇਮਵ੍ਰਜਪ੍ਰਸृਤਗਦ੍ਗਦਵਾਗੁਦਸ਼੍ਰੁਃ । ਸ਼੍ਰੀਰਾਮਚਂਦ੍ਰ ਰਘੁਪੁਂਗਵਧਰ੍ਮਮੂਰ੍ਤੇ ਭਕ੍ਤਾਨੁਕਂਪਕਸਮੁਦ੍ਧਰ ਸਂਸृਤੇਰ੍ਮਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਜਾਗ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਰੁਕ ਗਈ ਤੇ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ; ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ: ਹੇ ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ, ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਧਰਮ ਦਾ ਰੂਪ, ਭਗਤਾਂ ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈ।
ਜਲ੍ਪਨ੍ਨਸ਼੍ਰੁਕਲਾਪੂਰ੍ਣੋ ਮੁਨੀਨਾਂ ਪੁਰਤਸ੍ਤਦਾ । ਨਾਜ੍ਞਾਸੀਤ੍ਤਤ੍ਰ ਪਾਰਕ੍ਯਂ ਨਿਜਂ ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ; ਉਹ ਬਾਹਰਲੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਤਂ ਮੁਨਿਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਨੋ ਮਖਸਤ੍ਤਮਃ । ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਭਵਤਾ ਪਾਦਰਜਸਾ ਸੁਪਵਿਤ੍ਰਿਤਃ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਉਸ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯਜਮਾਨ ਹੋ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਯਜਨਾ ਕਰਵਾਓ।'
ਮਹਦ੍ਭਾਗ੍ਯਂ ਰਘੁਪਤੇਰ੍ਯਦ੍ਯੁष੍ਮਨ੍ਮਾਨਸਾਂਤਰੇ । ਤਿष੍ਠਤ੍ਯਸੌ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸੁਪੂਜਿਤਃ
ਰਘੁਪਤੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਾਂਬਲੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸਤਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਪਰੀਵਾਰਃ ਸਰ੍ਵਾਗ੍ਨਿਪਰਿਸਂਵृਤਃ । ਜਗਾਮ ਚ੍ਯਵਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਮੋਦਹ੍ਰਦਸਂਪ੍ਲੁਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਅੱਗ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਚਯਵਨ ਉਥੇ ਗਿਆ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ।
ਹਨੂਮਾਂਸ੍ਤਂ ਪਦਾਯਾਂਤਂ ਰਾਮਭਕ੍ਤਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਨਿਜਗਾਦਾਸੌ ਵਚੋ ਵਿਨਯਸਂਯੁਤਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਪੈਦਲ ਆਉਂਦੇ ਰਾਮ-ਭਗਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਕਥਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਚੇਨ੍ਮਹਾਪੁਰੁषਸੁਂਦਰਮ੍ । ਰਾਮਭਕ੍ਤਂ ਮੁਨਿਵਰਂ ਨਯਾਮਿ ਸ੍ਵਪੁਰੀਮਹਮ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਰਾਮ-ਭਗਤ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਕਪਿਵੀਰਸ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਾ । ਆਦਿਦੇਸ਼ ਹਨੂਮਂਤਂ ਗਚ੍ਛ ਪ੍ਰਾਪਯਤਂ ਮੁਨਿਮ੍
ਕਪੀਰ ਵੀਰ ਦੇ ਉੱਚ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, 'ਜਾ, ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ।'
ਹਨੂਮਾਂਸ੍ਤਂ ਮੁਨਿਂ ਸ੍ਵੀਯੇ ਪृष੍ਠ ਆਰੋਪ੍ਯ ਵੇਗਵਾਨ੍ । ਸਕੁਟੁਂਬਂ ਨਿਨਾਯਾਸ਼ੁ ਵਾਯੁਃ ਖ ਇਵ ਸਰ੍ਵਗਃ
ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਨੇ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਆਗਤਂ ਤਂ ਮੁਨਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮੋ ਮਤਿਮਤਾਂ ਵਰਃ । ਅਰ੍ਘ੍ਯਪਾਦ੍ਯਾਦਿਕਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰਣਯਵਿਹ੍ਵਲਃ
ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੈਰ-ਹੱਥ ਧੋਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਧਨ੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਮੁਨਿਵਰ੍ਯਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਤਵਾਧੁਨਾ । ਪਵਿਤ੍ਰਿਤੋ ਮਖੋ ਮਹ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਸਂਭਾਰਸਂਭृਤਃ
ਮੁਨੀਵਰ, ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਯਜਨਾ ਹੁਣ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਚ੍ਯਵਨੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਉਵਾਚ ਪ੍ਰੇਮਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨ ਪੁਲਕਾਂਗੋऽਤਿਨਿਰ੍ਵृਤਃ
ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਯਵਨ, ਜੋ ਮੁਨੀਵਰ ਹੈ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਦੇਵਸ੍ਯ ਤਵ ਵਾਡਵਪੂਜਨਮ੍ । ਯੁਕ੍ਤਮੇਵ ਮਹਾਰਾਜ ਧਰ੍ਮਮਾਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੇਵਤਾ ਹੋ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ਼੍ਚ੍ਯਵਨਸ੍ਯਾਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਚਿਂਤ੍ਯਂ ਤਪੋਬਲਮ੍ । ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸ ਤਪੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕੈਕਵਂਦਿਤਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਚਯਵਨ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸਤਕਾਰਦੇ ਹਨ।
ਅਹੋ ਪਸ਼੍ਯਤ ਯੋਗਸ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਤ੍ਤਮੇ । ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪਂ ਤਦ੍ਵਿਮਾਨਮਚੀਕਰਤ੍
ਵਾਹ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਰ, ਯੋਗ ਦੀ ਕਮਾਲ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਵੇਖੋ; ਉਹ ਜਿਹੜਾ ਵਿਲੱਖਣ ਵਾਹਨ ਪਲ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਪਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਕ੍ਵ ਭੋਗਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਮਹਤੀ ਮੁਨੀਨਾਮਮਲਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਕ੍ਵ ਤਪੋਬਲਹੀਨਾਨਾਂ ਭੋਗੇਚ੍ਛਾ ਮਨੁਜਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀਆਂ ਲਈ ਵੱਡੀ ਭੋਗ-ਸਿੱਧੀ ਕਿੱਥੇ, ਤੇ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਭੋਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿੱਥੇ।
ਇਤਿ ਸ੍ਵਗਤਮਾਸ਼ਂਸਞ੍ਛਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ਼੍ਚ੍ਯਵਨਾਸ਼੍ਰਮੇ । ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਜਲਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਸੁਖਸਂਭੋਗਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਚਯਵਨ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ; ਥੋੜਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਸੁਖ-ਭੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਹਯਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਯੋष੍ਣ੍ਯਾਖ੍ਯਾ ਨਦ੍ਯਾਃ ਪੁਣ੍ਯਜਲਾਤ੍ਮਨਃ । ਪਯਃ ਪੀਤ੍ਵਾ ਯਯੌ ਮਾਰ੍ਗੇ ਵਾਯੁਵੇਗਗਤਿਰ੍ਮਹਾਨ੍
ਘੋੜੇ ਨੇ ਪਯੋਸ਼ਣੀ ਨਦੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਰਾਹ ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਯੋਧਾਸ੍ਤਨ੍ਨਿਰ੍ਗਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪृष੍ਠਤੋऽਨੁਯਯੁਸ੍ਤਦਾ । ਹਸ੍ਤਿਭਿਃ ਪਤ੍ਤਿਭਿਃ ਕੇਚਿਦ੍ਰਥੈਃ ਕੇਚਨ ਵਾਜਿਭਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਯੋਧੇ ਪਿੱਛੋਂ ਚਲੇ, ਕੁਝ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਪੈਦਲ, ਕੁਝ ਰਥਾਂ ਤੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋऽਮਾਤ੍ਯਵਰ੍ਯੇਣ ਸੁਮਤ੍ਯਾਖ੍ਯੇਨ ਸਂਯੁਤਃ । ਪृष੍ਠਤੋऽਨੁਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਰਥੇਨ ਹਯਸ਼ੋਭਿਨਾ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਉੱਚ ਮੰਤਰੀ ਸੁਮਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਿੱਛੋਂ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਗਚ੍ਛਨ੍ਵਾਜੀਪੁਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਿਮਲਾਖ੍ਯਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ । ਰਤ੍ਨਾਤਟਾਖ੍ਯਂ ਚ ਜਨੈਰ੍ਹृष੍ਟਪੁष੍ਟੈਃ ਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਉਹ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਵਿਮਲਾਖਿਆ ਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਤੇ ਰਤਨਾਟਟਾ ਨਾਂ ਦੀ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ।
ਸ ਸੇਵਕਾਦੁਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਰਘੁਨਾਥ ਹਯੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪੁਰੋਂਤਿਕੇ ਹਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਯੋਧਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਨੌਕਰਾਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਘੁਨਾਥ ਤੇ ਵਧੀਆ ਘੋੜਾ, ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ ਹਨ।
ਤਦਾ ਗਜਾਨਾਂ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਚਂਦ੍ਰਵਰ੍ਣਸਮਾਨਯਾ । ਅਸ਼੍ਵਾਨਾਮਯੁਤੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਰਥਾਨਾਂ ਕਾਂਚਨਤ੍ਵਿषਾਮ੍
ਫਿਰ, ਸੱਤੱਰ ਚੰਦ ਵਰਗੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਨਾਲ,
ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਚ ਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਜਗ੍ਮਿਵਾਨ੍ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਸ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਵੱਲ ਗਿਆ; ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਏ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ।
ਵਸੁਕੋਸ਼ਂ ਧਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਚ । ਕਿਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਰਾਜਾ ਤਂ ਜਗਾਦ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਸਾਰੇ ਖਜ਼ਾਨੇ, ਧਨ ਤੇ ਰਾਜ ਉਸ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਰਾਜਾਪਿ ਤਂ ਸ੍ਵੀਯਪਦੇ ਪ੍ਰਣਮ੍ਰਂ । ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਦृਢਂ ਸਂਪਰਿषਸ੍ਵਜੇ ਮਹਾਨ੍ । ਜਗਾਮ ਸਾਕਂ ਤਨਯੇ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਂ । ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਬਹੁਧਨ੍ਵਿਭਿਰ੍ਵृਤਃ
ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਨਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ; ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਸਾਰਾ ਭਾਰ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਕਈ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਾਭਿਧਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਸ਼੍ਰੁਤਿਮਨੋਹਰਾਮ੍ । ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਂ ਵਾਹਂ ਦਦੁਰ੍ਵਸੁਮਹਾਧਨਮ੍
ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਨਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਸਭ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮਨ ਮੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਧਨ ਤੇ ਖਜ਼ਾਨਾ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਜਾਨਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਪਰਯਾ ਮੁਦਾ । ਸੇਨਯਾ ਸਹਿਤੋऽਗਚ੍ਛਦ੍ਵਾਜਿਨਃ ਪृष੍ਠਤਸ੍ਤਦਾ
ਰਾਜਾ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਚਲਿਆ, ਘੋੜੇ ਪਿੱਛੋਂ ਪਿੱਛੇ ਸਨ।