ਕਥਂ ਮਤਿਸ੍ਤੇऽਵਗਤਾਨ੍ਯਥਾਸਤਾਂ ਕੁਲਪ੍ਰਸੂਤੇਃ ਕੁਲਦੂषਣਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍ । ਬਿਭਰ੍षਿ ਜਾਰਂ ਯਦਪਤ੍ਰਪਾਕੁਲਂ ਪਿਤੁਃ ਸ੍ਵਭਰ੍ਤੁਸ਼੍ਚ ਨਯਸ੍ਯਧਸ੍ਤਮਾਮ੍
ਤੂੰ ਉੱਚ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਇਹ ਨਾਕਾਖ਼ੀ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਲਈ? ਜਾਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੇਸ਼ਰਮ ਤੇ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਚੁਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਪਤੀ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਘਟਾ ਰਹੀ ਹੈਂ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਪਿਤਰਂ ਸ੍ਮਯਮਾਨਾ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ । ਉਵਾਚ ਤਾਤ ਜਾਮਾਤਾ ਤਵੈष ਭृਗੁਨਂਦਨਃ
ਪਿਤਾ ਦੇ ਇਹ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਸੁਚਿੱਤ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਧੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਪਿਤਾ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਤੇਰਾ ਜਮਾਈ ਹੈ।'
ਸ਼ਸ਼ਂਸ ਪਿਤ੍ਰੇ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਯੋਰੂਪਾਭਿਲਂਭਨਮ੍ । ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤਨਯਾਂ ਪਰਿषਸ੍ਵਜੇ
ਉਸ ਨੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਉਮਰ ਤੇ ਰੂਪ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਦੀ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਪਿਤਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਸੋਮੇਨਾਯਾਜਯਦ੍ਵੀਰਂ ਗ੍ਰਹਂ ਸੋਮਸ੍ਯ ਚਾਗ੍ਰਹੀਤ੍ । ਅਸੋਮਪੋਰਪ੍ਯਸ਼੍ਵਿਨੋਸ਼੍ਚ੍ਯਵਨਃ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ
ਸੋਮ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਵੀਰ ਨੇ ਯਜਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸੋਮ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ; ਪਰ ਚਯਵਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ।
ਗ੍ਰਹਂ ਤੁ ਗ੍ਰਾਹਯਾਮਾਸ ਤਪੋਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਵਜ੍ਰਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤੁ ਹਂਤੁਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਚਯਵਨ ਨੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਹਿੱਸਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਵਜਰ ਫੜ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।
ਅਪਂਕ੍ਤਿਪਾਵਨੌ ਦੇਵੌ ਕੁਰ੍ਵਾਣਂ ਪਂਕ੍ਤਿਗੋਚਰੌ । ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਵਜ੍ਰਧਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਨਿਃ ਸ੍ਵਹਨਨੋਦ੍ਯਤਮ੍
ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਯਜਨ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਵਜਰ ਫੜ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਚੁੱਕਦੇ ਵੇਖ ਕੇ—
ਹੁਂਕਾਰਮਕਰੋਦ੍ਧੀਮਾਨ੍ਸ੍ਤਂਭਯਾਮਾਸ ਤਦ੍ਭੁਜਮ੍ । ਇਂਦ੍ਰਃ ਸ੍ਤਬ੍ਧਭੁਜਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟਃ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਮਾਨਵੈਃ
ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮੁਨੀ ਨੇ 'ਹੁੰ' ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਹੱਥ ਅਟਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਹੱਥ ਅਟਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਵੇਖਿਆ।
ਕੋਪੇਨ ਸ਼੍ਵਸਮਾਨੋऽਹਿਰ੍ਯਥਾ ਮਂਤ੍ਰਨਿਯਂਤ੍ਰਿਤਃ । ਤੁष੍ਟਾਵ ਸ ਮੁਨਿਂ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸ੍ਤਬ੍ਧਬਾਹੁਸ੍ਤਪੋਨਿਧਿਮ੍
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੱਪ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ, ਅਟਕੇ ਹੋਏ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਤਪ ਦੇ ਖਜਾਨੇ ਮੁਨੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਅਸ਼੍ਵਿਭ੍ਯਾਂ ਭਾਗਦਾਨਂ ਚ ਕੁਰ੍ਵਂਤਂ ਨਿਰ੍ਭਯਾਂਤਰਮ੍ । ਕਥਯਾਮਾਸ ਭੋਃ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਦੀਯਤਾਮਸ਼੍ਵਿਨੋਰ੍ਬਲਿ
ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮਾਲਕ, ਭੇਟ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।'
ਮਯਾ ਨ ਵਾਰ੍ਯਤੇ ਤਾਤ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵਾਘਂ ਮਹਤ੍ਕृਤਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਮੁਨਿਃ ਕੋਪਂ ਜਹੌ ਤੂਰ੍ਣਂ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ
'ਮੈਂ ਰੋਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਪਿਤਾ; ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੋਇਆ, ਮਾਫ ਕਰ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਇਆਲੁ ਮੁਨੀ ਨੇ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਇਂਦ੍ਰੋ ਮੁਕ੍ਤਭੁਜੋऽਪ੍ਯਾਸੀਤ੍ਤਦਾਨੀਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ । ਏਤਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਜਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕੌਤੁਕਾਵਿष੍ਟਮਾਨਸਾਃ
ਫਿਰ ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਹੱਥ ਖੁਲ ਗਿਆ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਬਲਂ ਤੇ ਤੁ ਦੇਵਾਦਿਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍ । ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਬਹੁਧਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋऽਦਦਨ੍ਮਹਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਵਿਰਲ ਹੈ। ਫਿਰ ਮਹਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ ਦਿੱਤਾ।
ਚਕ੍ਰੇ ਚਾਵਭृਥਸ੍ਨਾਨਂ ਯਾਗਾਂਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਪਨਃ । ਤ੍ਵਯਾ ਪृष੍ਟਂ ਯਦਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਚ੍ਯਵਨਸ੍ਯ ਮਹੋਦਯਮ੍
ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਅਵਭ੍ਰਥ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ, ਚਯਵਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਬਾਰੇ ਜੋ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਦੱਸ।
ਸ ਮਯਾ ਕਥਿਤਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਤਪੋਯੋਗਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਤਪੋਮੂਰ੍ਤਿਮਿਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜਯਾਸ਼ਿषਃ
ਇਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ, ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮੈਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਪ ਦੀ ਮੂਰਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਅਸੀਸ ਲੈ।
ਪ੍ਰੇषਯ ਤ੍ਵਂ ਸਪਤ੍ਨੀਕਂ ਰਾਮਯਜ੍ਞੇ ਮਨੋਰਮੇ । ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਏਵਂ ਤੁ ਕੁਰ੍ਵਤੋਰ੍ਵਾਰ੍ਤਾਂ ਹਯਃ ਪ੍ਰਾਪਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਤੂੰ ਘੋੜਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਰਾਮ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਭੇਜ। ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਘੋੜਾ ਆਸ਼੍ਰਮ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਵਿਦਧਦ੍ਵਾਯੁਵੇਗੇਨ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਖੁਰਵਿਲਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍ । ਦੂਰ੍ਵਾਂਕੁਰਾਨ੍ਮੁਖਾਗ੍ਰੇਣ ਚਰਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਹਵਾ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਘੋੜੇ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਮਹਾਂ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਦੂਰਵਾ ਦੀ ਨਵੀਂ ਘਾਸ ਚੁੰਨੀ।
ਮੁਨਯੋ ਯਾਵਦਾਦਾਯ ਦਰ੍ਭਾਨ੍ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਗਤਾ ਨਦੀਮ੍ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸੇਨਾਯਾਸ੍ਤਾਪਨਃ ਸ਼ੂਰਸਂਮਤਃ
ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਲੈ ਕੇ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵਿਰਾਂ ਦੀ ਪਸੰਦ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਤਾਵਤ੍ਪ੍ਰਾਪ ਮੁਨੇਰ੍ਵਾਸਂ ਚ੍ਯਵਨਸ੍ਯਾਤਿਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਗਤ੍ਵਾ ਤਦਾਸ਼੍ਰਮੇ ਵੀਰੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ੍ਯਵਨਂ ਮੁਨਿਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਚ੍ਯਵਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ; ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧੇ ਨੇ ਚ੍ਯਵਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸੁਕਨ੍ਯਾਯਾਃ ਸਮੀਪਸ੍ਥਂ ਤਪੋਮੂਰ੍ਤਿਮਿਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਵਵਂਦੇ ਚਰਣੌ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਾਭਿਧਾਂ ਸਮੁਦਾਹਰਨ੍
ਉਸਨੇ ਚ੍ਯਵਨ ਨੂੰ ਸੁਕੰਯਾ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ, ਤਪਸਿਆ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਵੇਖਿਆ; ਉਹ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਦੱਸਿਆ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋਹਂ ਰਘੁਪਤੇਰ੍ਭ੍ਰਾਤਾ ਵਾਹਸ੍ਯ ਪਾਲਕਃ
ਮੈਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਹਾਂ, ਰਘੁਪਤੀ ਦਾ ਭਰਾ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨਮਸ੍ਕਰੋਮਿ ਯੁष੍ਮਭ੍ਯਂ ਮਹਾਪਾਪੋਪਸ਼ਾਂਤਯੇ । ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਜਗਾਦ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰਿਸ਼ੀ ਬੋਲੇ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਤਵ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਭੂਯਾਨ੍ਨਰਵਰਰ੍षਭ । ਯਜ੍ਞਂ ਪਾਲਯਮਾਨਸ੍ਯ ਕੀਰ੍ਤਿਸ੍ਤੇ ਵਿਪੁਲਾ ਭਵੇਤ੍
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਹੋਵੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਜਦ ਤੂੰ ਯਜਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਵੱਡੀ ਹੋਵੇ।
ਚਿਤ੍ਰਂ ਪਸ਼੍ਯਤ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਰਾਮੋऽਪਿ ਮਖਕਾਰਕਃ । ਯਨ੍ਨਾਮਸ੍ਮਰਣਾਦੀਨਿ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਹ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਵੇਖੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ: ਰਾਮ ਵੀ, ਜੋ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ ਲੋਕ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾਪਾਤਕਸਂਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪਰਦਾਰਰਤਾ ਨਰਾਃ । ਯਨ੍ਨਾਮਸ੍ਮਰਣੋਦ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਮੁਕ੍ਤਾ ਯਾਂਤਿ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ 'ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਹਨ, ਜੋ ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜੇ ਉਹ ਉਸਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਾਦਪਦ੍ਮਸਮੁਤ੍ਥੇਨ ਰੇਣੁਨਾ ਗ੍ਰਾਵਮੂਰ੍ਤਿਭृਤ੍ । ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਗੌਤਮਾਰ੍ਧਾਂਗੀ ਜਾਤਾ ਮੋਹਨਰੂਪਧृਕ੍
ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਉਠੀ ਹੋਈ ਧੂੜ, ਪਥਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਗੌਤਮ ਦੀ ਅੱਧੀ ਦੇਹ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਮੋਹਕ ਰੂਪ ਦੇ ਕੇ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾਮਕੀਯਸ੍ਯ ਰੂਪਸ੍ਯ ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਪ੍ਰੇਮਨਿਰ੍ਭਰਾ । ਸਰ੍ਵਪਾਤਕਰਾਸ਼ਿਂ ਸਾ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਸੁਰੂਪਤਾਮ੍
ਮੇਰੇ ਰੂਪ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰੀ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਢੇਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਦੈਤ੍ਯਾ ਯਸ੍ਯ ਮਨੋਹਾਰਿਰੂਪਂ ਪ੍ਰਧਨਮਣ੍ਡਲੇ । ਪਸ਼੍ਯਂਤਃ ਪ੍ਰਾਪੁਰੇਤਸ੍ਯ ਰੂਪਂ ਵਿਕृਤਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਦੈਤ, ਜਦ ਉਹ ਵੱਡੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਸਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਿਕਾਰ ਨਹੀਂ।
ਯੋਗਿਨੋ ਧ੍ਯਾਨਨਿष੍ਠਾ ਯੇ ਯਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਯੋਗਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਸਂਸਾਰਭਯਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਯਾਤਾਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਯੋਗੀ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਉਸਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਧਨ੍ਯੋऽਹਮਦ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਮੁਖਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਪਯੋਜਦਲਨੇਤ੍ਰਾਂਤਂ ਸੁਨਸਂ ਸੁਭ੍ਰੁਸੂਨ੍ਨਤਮ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਰਾਮ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੀ ਪੱਤੀ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਨੱਕ ਸੁੰਦਰ ਹੈ, ਤੇ ਭ੍ਰੂਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਹਨ।
ਸਾ ਜਿਹ੍ਵਾ ਰਘੁਨਾਥਸ੍ਯ ਨਾਮਕੀਰ੍ਤਨਮਾਦਰਾਤ੍ । ਕਰੋਤਿ ਵਿਪਰੀਤਾ ਯਾ ਫਣਿਨੋ ਰਸਨਾ ਸਮਾ
ਉਹ ਜੀਭ, ਜੋ ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਗਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਪ ਦੀ ਜੀਭ ਵਰਗੀ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਉਲਟ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ।