ਅਨ੍ਨਂ ਸਰ੍ਵਗੁਣੋਪੇਤਂ ਪਾਨਂ ਚੈਵਾਮृਤਾਸਵਮ੍ । ਅਥਾਦਰ੍ਸ਼ੇ ਸ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ੍ਰਗ੍ਵਿਣਂ ਵਿਰਜੋਂਬਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਆਇਨੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਤਾਭਿਃ ਕृਤਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਂ ਕਨ੍ਯਾਭਿਰ੍ਬਹੁਮਾਨਿਤਮ੍ । ਹਾਰੇਣ ਚ ਮਹਾਰ੍ਹੇਣ ਰੁਚਕੇਨ ਚ ਭੂषਿਤਮ੍
ਕਨਿਆਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਰਸਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਿੰਗਾ ਹਾਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਗਹਨਾ ਪਹਿਨਾਇਆ ਗਿਆ।
ਨਿष੍ਕਗ੍ਰੀਵਂ ਵਲਯਿਨਂ ਕ੍ਵਣਤ੍ਕਾਂਚਨਨੂਪੁਰਮ੍ । ਸ਼੍ਰੋਣ੍ਯੋਰਧ੍ਯਸ੍ਤਯਾ ਕਾਂਚ੍ਯਾ ਕਾਂਚਨ੍ਯਾ ਬਹੁਰਤ੍ਨਯਾ
ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਹਾਰ, ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਚੂੜੀਆਂ, ਤੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੁੰਘਰੂ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ 'ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜਿਆ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਰਬੰਦ ਸੀ।
ਸੁਭ੍ਰੁਵਾ ਸੁਦਤਾ ਸ਼ੁਕ੍ਲਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾਪਾਂਗੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ । ਪਦ੍ਮਕੋਸ਼ਸ੍ਪृਧਾ ਨੀਲੈਰਲਕੈਸ਼੍ਚ ਲਸਨ੍ਮੁਖਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਭੌਂਹਾਂ ਸੁੰਦਰ, ਦੰਦ ਚੰਗੇ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਨਰਮ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲ। ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਨੀਲੇ ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਕਮਲ ਦੇ ਕੋਸ਼ਾ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਯਦਾ ਸਸ੍ਮਾਰ ਦਯਿਤਮृषੀਣਾਂ ਵਲ੍ਲਭਂ ਪਤਿਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਚਾਸ੍ਤੇ ਸਹਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਸ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਉਥੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਵੇਖਦੀ ਹੈ।
ਭਰ੍ਤੁਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਸ੍ਰਵृਤਂ ਤਦਾ । ਨਿਸ਼ਾਮ੍ਯ ਤਦ੍ਯੋਗਗਤਿਂ ਸਂਸ਼ਯਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਯੋਗ ਦੀ ਉਹ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਹ ਆ ਗਿਆ।
ਸਤਾਂ ਕृਤ ਮਲਸ੍ਨਾਨਾਂ ਵਿਭ੍ਰਾਜਂਤੀਮਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ । ਆਤ੍ਮਨੋ ਬਿਭ੍ਰਤੀਂ ਰੂਪਂ ਸਂਵੀਤਰੁਚਿਰਸ੍ਤਨੀਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਨਵੇਂ ਨ੍ਹਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਤਨ ਚਮਕਦਾਰ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੀ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸੇਵ੍ਯਮਾਨਾਂ ਸੁਵਾਸਸਮ੍ । ਜਾਤਭਾਵੋ ਵਿਮਾਨਂ ਤਦਾਰੋਹਯਦਮਿਤ੍ਰਹਨ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਵਿਦਿਆਧਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ। ਪਿਆਰੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ, ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਲੁਪ੍ਤਮਹਿਮਾ ਪ੍ਰਿਯਯਾਨੁषਕ੍ਤੋ । ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੀਭਿਰੁਪਚੀਰ੍ਣਵਪੁਰ੍ਵਿਮਾਨੇ । ਬਭ੍ਰਾਜ ਉਤ੍ਕਚਕੁਮੁਦ੍ਗਣਵਾਨਪੀਚ੍ਯ । ਸ੍ਤਾਰਾਭਿਰਾਵृਤ ਇਵੋਡੁਪਤਿਰ੍ਨਭਃਸ੍ਥਃ
ਉਥੇ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਪਿਆਰੀ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਦਿਆਧਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੰਦ, ਤਾਰਿਆਂ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤੇਨਾष੍ਟਲੋਕਪਵਿਹਾਰਕੁਲਾਚਲੇਂਦ੍ਰ -। ਦ੍ਰੋਣੀष੍ਵਨਂਗਸਖਮਾਰੁਤਸੌਭਗਾਸੁ । ਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ਨੁਤੋਦ੍ਯੁਧੁਨਿਪਾਤਸ਼ਿਵਸ੍ਵਨਾਸੁ । ਰੇਮੇ ਚਿਰਂ ਧਨਦਵਲ੍ਲਲਨਾਵਰੂਥੀ
ਉਹ ਵਿਦਿਆਧਰੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਉਹ ਅੱਠ ਦਿਵਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਘਾਟੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਹਵਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਰਮ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਦਿਵਿਆ ਡੋਲ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਆ।
ਵੈਸ਼੍ਰਂਭਕੇ ਸੁਰਵਨੇ ਨਂਦਨੇ ਪੁष੍ਪਭਦ੍ਰਕੇ । ਮਾਨਸੇ ਚੈਤ੍ਰਰਥ੍ਯੇ ਚ ਸਰੇ ਮੇ ਰਾਮਯਾ ਰਤਃ
ਵੈਸ਼੍ਰੰਭਕ ਦੇਵਵਨ, ਨੰਦਨ, ਪੁਸ਼ਪਭਦਰਕ, ਮਾਨਸ ਤੇ ਚੈਤਰਰਥ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਰਾਮਾ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਤੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਸੀ।
ਸੁਮਤਿਰੁਵਾਚ। ਏਵਂ ਤਯਾ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਧਰਣੀਤਲੇ । ਨਾਬੁਧ੍ਯਤ ਗਤਾਨਬ੍ਦਾਞ੍ਛਤਸਂਖ੍ਯਾ ਪਰੀਮਿਤਾਨ੍
ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਹਰ ਥਾਂ ਖੇਡਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਸਾਲ ਲੰਘ ਜਾਣ ਦਾ ਪਤਾ ਹੀ ਨਾ ਲੱਗਾ।
ਤਤੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾਥਵ ਤਦ੍ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ੍ਵਕਾਲਪਰਿਵਰ੍ਤਿਨੀਮ੍ । ਮਨੋਰਥੈਸ਼੍ਚ ਸਂਪੂਰ੍ਣਾਂ ਸ੍ਵਸ੍ਯਪ੍ਰਿਯਤਮਾਂ ਵਰਾਮ੍
ਫਿਰ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸਮਾਂ ਬਦਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ।
ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤਾਸ਼੍ਰਮਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪਯੋष੍ਣੀਤੀਰਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਨਿਰ੍ਵੈਰਜਂ ਤੁ ਜਨਤਾਸਂਕੁਲਂ ਮृਗਸੇਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਆਸ਼ਰਮ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਜੋ ਪਯੋਸ਼ਣੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਵੈਰ ਨਹੀਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਤੇ ਮਿਰਗ ਵੀ ਆਉਂਦੇ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰਾਵਸਤ੍ਸ ਸੁਤਪਾਃ ਸ਼ਿष੍ਯੈਰ੍ਵੇਦਸਮਨ੍ਵਿਤੈਃ । ਸੇਵਿਤਾਂਘ੍ਰਿਯੁਗੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਤਾਪ ਪਰਮਂ ਤਪਃ
ਉਥੇ, ਉਹ ਤਪਸਵੀ ਆਪਣੇ ਵਿਦਵਾਨ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲੈਂਦਾ, ਤੇ ਉੱਚ ਤਪ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਕਦਾਚਿਦਥ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਰ੍ਯष੍ਟੁਮੈਚ੍ਛਤ ਦੇਵਤਾਃ । ਤਦਾ ਚ੍ਯਵਨਮਾਨੇਤੁਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸੇਵਕਾਨ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸ਼ਰਯਾਤੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਚਯਵਨ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਨੌਕਰ ਭੇਜੇ।
ਤੈਰਾਹੂਤੋ ਦ੍ਵਿਜਵਰਸ੍ਤਤ੍ਰਾਗਚ੍ਛਨ੍ਮਹਾਤਪਾਃ । ਸੁਕਨ੍ਯਯਾ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਸ੍ਵਾਚਾਰ ਪਰਿਨਿष੍ਠਯਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੁਲਾਏ ਤੇ, ਵੱਡਾ ਤਪਸਵੀ, ਜੋ ਤਪ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਸੀ, ਸੁਕਨਿਆ, ਆਪਣੀ ਧਰਮਪਤਨੀ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਨਾਲ ਆਇਆ।
ਆਗਤਂ ਤਂ ਮੁਨਿਵਰਂ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਦੁਹਿਤੁਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਪੁਰੁषਂ ਸੂਰ੍ਯਵਰ੍ਚਸਮ੍
ਉੱਚੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਧੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਧੀ ਦੇ ਪਾਸ, ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਪੁਰਖਾ ਵੀ ਵੇਖਿਆ।
ਰਾਜਾ ਦੁਹਿਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕृਤਪਾਦਾਭਿਵਂਦਨਾਮ੍ । ਆਸ਼ਿषੋ ਨ ਪ੍ਰਯੁਂਜਾਨੋ ਨਾਤਿਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਇਵ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਅਸੀਸ ਨਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਲੱਗਿਆ।
ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਂ ਤੇ ਕਿਮਿਦਂ ਪਤਿਸ੍ਤ੍ਵਯਾ । ਪ੍ਰਲਂਭਿਤੋ ਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤੋ ਮੁਨਿਃ । ਤ੍ਵਯਾ ਜਰਾਗ੍ਰਸ੍ਤਮਸਂਮਤਂ ਪਤਿਂ । ਵਿਹਾਯ ਜਾਰਂ ਭਜਸੇऽਮੁਮਧ੍ਵਗਮ੍
ਤੂੰ ਪਤੀ ਦੀ ਚਾਹ ਕਰਕੇ ਇਹ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਤੂੰ ਸੰਤ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੋਕ ਸਤਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਠੱਗ ਲਿਆ। ਵੱਡਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਤੇ ਬੁੱਢੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੂੰ ਇਹ ਜਾਰ, ਇਹ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਚੁਣ ਲਿਆ।
ਕਥਂ ਮਤਿਸ੍ਤੇऽਵਗਤਾਨ੍ਯਥਾਸਤਾਂ ਕੁਲਪ੍ਰਸੂਤੇਃ ਕੁਲਦੂषਣਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍ । ਬਿਭਰ੍षਿ ਜਾਰਂ ਯਦਪਤ੍ਰਪਾਕੁਲਂ ਪਿਤੁਃ ਸ੍ਵਭਰ੍ਤੁਸ਼੍ਚ ਨਯਸ੍ਯਧਸ੍ਤਮਾਮ੍
ਤੂੰ ਉੱਚ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਇਹ ਨਾਕਾਖ਼ੀ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਲਈ? ਜਾਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੇਸ਼ਰਮ ਤੇ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਚੁਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਪਤੀ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਘਟਾ ਰਹੀ ਹੈਂ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਪਿਤਰਂ ਸ੍ਮਯਮਾਨਾ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ । ਉਵਾਚ ਤਾਤ ਜਾਮਾਤਾ ਤਵੈष ਭृਗੁਨਂਦਨਃ
ਪਿਤਾ ਦੇ ਇਹ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਸੁਚਿੱਤ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਧੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਪਿਤਾ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਤੇਰਾ ਜਮਾਈ ਹੈ।'
ਸ਼ਸ਼ਂਸ ਪਿਤ੍ਰੇ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਯੋਰੂਪਾਭਿਲਂਭਨਮ੍ । ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤਨਯਾਂ ਪਰਿषਸ੍ਵਜੇ
ਉਸ ਨੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਉਮਰ ਤੇ ਰੂਪ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਦੀ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਪਿਤਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਸੋਮੇਨਾਯਾਜਯਦ੍ਵੀਰਂ ਗ੍ਰਹਂ ਸੋਮਸ੍ਯ ਚਾਗ੍ਰਹੀਤ੍ । ਅਸੋਮਪੋਰਪ੍ਯਸ਼੍ਵਿਨੋਸ਼੍ਚ੍ਯਵਨਃ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ
ਸੋਮ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਵੀਰ ਨੇ ਯਜਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸੋਮ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ; ਪਰ ਚਯਵਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ।
ਗ੍ਰਹਂ ਤੁ ਗ੍ਰਾਹਯਾਮਾਸ ਤਪੋਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਵਜ੍ਰਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤੁ ਹਂਤੁਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਚਯਵਨ ਨੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਹਿੱਸਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਵਜਰ ਫੜ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।
ਅਪਂਕ੍ਤਿਪਾਵਨੌ ਦੇਵੌ ਕੁਰ੍ਵਾਣਂ ਪਂਕ੍ਤਿਗੋਚਰੌ । ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਵਜ੍ਰਧਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਨਿਃ ਸ੍ਵਹਨਨੋਦ੍ਯਤਮ੍
ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਯਜਨ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਵਜਰ ਫੜ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਚੁੱਕਦੇ ਵੇਖ ਕੇ—
ਹੁਂਕਾਰਮਕਰੋਦ੍ਧੀਮਾਨ੍ਸ੍ਤਂਭਯਾਮਾਸ ਤਦ੍ਭੁਜਮ੍ । ਇਂਦ੍ਰਃ ਸ੍ਤਬ੍ਧਭੁਜਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟਃ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਮਾਨਵੈਃ
ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮੁਨੀ ਨੇ 'ਹੁੰ' ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਹੱਥ ਅਟਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਹੱਥ ਅਟਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਵੇਖਿਆ।
ਕੋਪੇਨ ਸ਼੍ਵਸਮਾਨੋऽਹਿਰ੍ਯਥਾ ਮਂਤ੍ਰਨਿਯਂਤ੍ਰਿਤਃ । ਤੁष੍ਟਾਵ ਸ ਮੁਨਿਂ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸ੍ਤਬ੍ਧਬਾਹੁਸ੍ਤਪੋਨਿਧਿਮ੍
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੱਪ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ, ਅਟਕੇ ਹੋਏ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਤਪ ਦੇ ਖਜਾਨੇ ਮੁਨੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਅਸ਼੍ਵਿਭ੍ਯਾਂ ਭਾਗਦਾਨਂ ਚ ਕੁਰ੍ਵਂਤਂ ਨਿਰ੍ਭਯਾਂਤਰਮ੍ । ਕਥਯਾਮਾਸ ਭੋਃ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਦੀਯਤਾਮਸ਼੍ਵਿਨੋਰ੍ਬਲਿ
ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮਾਲਕ, ਭੇਟ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।'
ਮਯਾ ਨ ਵਾਰ੍ਯਤੇ ਤਾਤ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵਾਘਂ ਮਹਤ੍ਕृਤਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਮੁਨਿਃ ਕੋਪਂ ਜਹੌ ਤੂਰ੍ਣਂ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ
'ਮੈਂ ਰੋਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਪਿਤਾ; ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੋਇਆ, ਮਾਫ ਕਰ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਇਆਲੁ ਮੁਨੀ ਨੇ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।