ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਮਬਲਾਖਿਲਯੋਗਮਾਯਾ । ਵਿਦ੍ਯਾਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗਤਾਧਿਰਾਸੀਤ੍ । ਸਂਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯਪ੍ਰਣਯਵਿਹ੍ਵਲਯਾ ਗਿਰੇषਦ੍ । ਵ੍ਰੀਡਾਵਿਲੋਕਵਿਲਸਦ੍ਧਸਿਤਾਨਨਾਹ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਔਰਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਜੋਗ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਮਹਾਰਤ ਵੇਖੀ ਤੇ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਨਿਮਰਤਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸੁਕਨ੍ਯੋਵਾਚ। ਰਾਦ੍ਧਂ ਬਤ ਦ੍ਵਿਜਵृषੈਤਦਮੋਘਯੋਗ-। ਮਾਯਾਧਿਪੇ ਤ੍ਵਯਿ ਵਿਭੋ ਤਦਵੈਮਿ ਭਰ੍ਤਃ । ਯਸ੍ਤੇऽਭ੍ਯਧਾਯਿ ਸਮਯਃ ਸਕृਦਂਗਸਂਗੋ । ਭੂਯਾਦ੍ਗਰੀਯਸਿ ਗੁਣਃ ਪ੍ਰਸਵਃ ਸਤੀਨਾਮ੍
ਸੁਕਨਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਸੱਚਮੁੱਚ, ਦੁਜਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੇਰੀ ਜੋਗ ਤੇ ਮਾਇਆ ਦੀ ਅਡੋਲ ਮਹਾਰਤ ਸਾਬਤ ਹੋ ਗਈ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਹ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ। ਜੋ ਵਚਨ ਤੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਰੀਰਕ ਮਿਲਾਪ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਤੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਣ ਪੈਦਾ ਕਰੇ।'
ਤਤ੍ਰੇਤਿ ਕृਤ੍ਯਮੁਪਸ਼ਿਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯਥੋਪਦੇਸ਼ਂ । ਯੇਨੈष ਕਰ੍ਸ਼ਿਤਤਮੋਤਿ ਰਿਰਂਸਯਾਤ੍ਮਾ । ਸਿਧ੍ਯੇਤ ਤੇ ਕृਤਮਨੋਭਵ ਧਰ੍षਿਤਾਯਾ । ਦੀਨਸ੍ਤਦੀਸ਼ਭਵਨਂ ਸਦृਸ਼ਂ ਵਿਚਕ੍ਸ਼੍ਵ
ਉਥੇ, ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿੱਖ ਲੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਸ ਨਾਲ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਥੱਕ ਚੁੱਕੀ ਇਹ ਆਤਮਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਸਕੇ। ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਹਾਰ ਗਿਆ ਤੇ ਜੋ ਮਾਲੀਕ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਆ ਕੇ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਲਈ ਕੀ ਕਰਨਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ, ਸੋਚ ਲੈ।
ਸੁਮਤਿਰੁਵਾਚ। ਪ੍ਰਿਯਾਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਂਸ਼੍ਚ੍ਯਵਨੋ ਯੋਗਮਾਸ੍ਥਿਤਃ । ਵਿਮਾਨਂ ਕਾਮਗਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤਰ੍ਹ੍ਯੇਵਾਵਿਰਚੀਕਰਤ੍
ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਲਈ ਪਿਆਰ ਦੀ ਚਾਹ ਰੱਖ ਕੇ, ਚ੍ਯਵਨ ਨੇ ਯੋਗ ਵਿਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਉਡਣ ਵਾਲਾ ਮਹਲ ਬਣਾਇਆ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਦੁਘਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥੋਪਚਯੋਦਰ੍ਕਂ ਮਣਿਸ੍ਤਂਭੈਰੁਪਸ੍ਕृਤਮ੍
ਉਹ ਮਹਲ ਸੁਹਣਾ ਸੀ, ਹਰ ਚਾਹ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ, ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਮਕਸਦ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਥੰਮਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ।
ਦਿਵ੍ਯੋਪਸ੍ਤਰਣੋਪੇਤਂ ਸਰ੍ਵਕਾਲਸੁਖਾਵਹਮ੍ । ਪਟ੍ਟਿਕਾਭਿਃ ਪਤਾਕਾਭਿਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਭਿਰਲਂਕृਤਮ੍
ਉਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਵਿਛੋਣੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਆਰਾਮ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਕਪੜਿਆਂ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸ੍ਰਗ੍ਭਿਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰਮਾਲਾਭਿਰ੍ਮਂਜੁਸਿਂਜਤ੍षਡਂਘ੍ਰਿਭਿਃ । ਦੁਕੂਲਕ੍ਸ਼ੌਮਕੌਸ਼ੇਯੈਰ੍ਨਾਨਾਵਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਗੂੰਜ, ਸੁਤੀਆਂ, ਰੇਸ਼ਮੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਉਪਰ੍ਯੁਪਰਿ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਨਿਲਯੇषੁ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍ । ਕॢਪ੍ਤੈਃ ਕਸ਼ਿਪੁਭਿਃ ਕਾਂਤਂ ਪਰ੍ਯਂਕਵ੍ਯਜਨਾਦਿਭਿਃ
ਹਰ ਮੰਜ਼ਿਲ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਂ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ, ਪਿਆਰੇ ਵਿਛੋਣੇ, ਪੱਖੇ ਤੇ ਹੋਰ ਸੁਹਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ ਨਾਨਾਸ਼ਿਲ੍ਪੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਮਹਾਮਰਕਤਸ੍ਥਲ੍ਯਾ ਜੁष੍ਟਂ ਵਿਦ੍ਰੁਮਵੇਦਿਭਿਃ
ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਕਲਾ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੰਮ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਥਾਂ ਸੋਹਣੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਪਨ੍ਹੇਰੀ ਦੀ ਫਰਸ਼ ਤੇ ਲਾਲ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਚਬੂਤਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਦ੍ਵਾਃਸੁ ਵਿਦ੍ਰੁਮਦੇਹਲ੍ਯਾ ਭਾਤਂ ਵਜ੍ਰਕਪਾਟਕਮ੍ । ਸ਼ਿਖਰੇष੍ਵਿਂਦ੍ਰਨੀਲੇषੁ ਹੇਮਕੁਂਭੈਰਧਿਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਲਾਲ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਚੌਕਟ, ਹੀਰੇ ਦੇ ਪੱਟਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਨੀਲ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਮਿਨਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁष੍ਮਤ੍ਪਦ੍ਮਰਾਗਾਗ੍ਰ੍ਯੈਰ੍ਵਜ੍ਰਭਿਤ੍ਤਿषੁ ਨਿਰ੍ਮਿਤੈਃ । ਜੁष੍ਟਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੈਤਾਨੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਹਾਰਾਵਲਂਬਿਤੈਃ
ਉਹ ਮਹਲ ਚਮਕਦੇ ਰੂਬੀ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਕੰਧਾਂ, ਅਜੋਕੇ ਛੱਜੇ, ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਹਂਸਪਾਰਾਵਤਵ੍ਰਾਤੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਨਿਕੂਜਿਤਮ੍ । ਕृਤ੍ਰਿਮਾਨ੍ਮਨ੍ਯਮਾਨੈਸ੍ਤਾਨਧਿਰੁਹ੍ਯਾਧਿਰੁਹ੍ਯ ਚ
ਹੰਸ ਤੇ ਕਬੂਤਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਉੱਡਦੇ ਤੇ ਉਤਰਦੇ, ਕ੍ਰਿਤ੍ਰਿਮ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਕੇ।
ਵਿਹਾਰਸ੍ਥਾਨਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਸਂਵੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਂਗਣਾਜਿਰੈਃ । ਯਥੋਪਜੋषਂ ਰਚਿਤੈਰ੍ਵਿਸ੍ਮਾਪਨਮਿਵਾਤ੍ਮਨਃ
ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਦੀਆਂ ਥਾਵਾਂ, ਵਿਛੋਣੇ, ਸੌਣ ਦੀਆਂ ਥਾਵਾਂ, ਅੰਗਣੇ ਤੇ ਹਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਏਵਂ ਗृਹਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਂਤੀਂ ਨਾਤਿਪ੍ਰੀਤੇਨ ਚੇਤਸਾ । ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਸ਼ਯਾਭਿਜ੍ਞਃ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਘਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਖੁਦ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨਿਮਜ੍ਜ੍ਯਾਸ੍ਮਿਨ੍ਹ੍ਰਦੇ ਭੀਰੁ ਵਿਮਾਨਮਿਦਮਾਰੁਹ । ਸੁਭ੍ਰੂਰ੍ਭਰ੍ਤੁਃ ਸਮਾਦਾਯ ਵਚਃ ਕੁਵਲਯੇਕ੍ਸ਼ਣਾ
‘ਹੇ ਡਰਪੋਕ, ਇਸ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾ ਤੇ ਇਸ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾ; ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮੰਨ।’
ਸਰਜੋ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਵਾਸੋ ਵੇਣੀਭੂਤਾਂਸ਼੍ਚ ਮੂਰ੍ਦ੍ਧਜਾਨ੍ । ਅਂਗਂ ਚ ਮਲਪਂਕੇਨ ਸਂਛਨ੍ਨਂ ਸ਼ਬਲਸ੍ਤਨਮ੍
ਮਿੱਟੀ ਵਾਲਾ ਕਪੜਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਵਾਲ ਚੁਟੀ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਸਰੀਰ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਛਾਤੀ ਚਿੱਟੀ-ਕਾਲੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਅੰਦਰ ਗਈ।
ਆਵਿਵੇਸ਼ ਸਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮੁਦਾ ਸ਼ਿਵਜਲਾਸ਼ਯਮ੍ । ਸਾਂਤਃਸਰਸਿ ਵੇਸ਼੍ਮਸ੍ਥਾਃ ਸ਼ਤਾਨਿ ਦਸ਼ਕਨ੍ਯਕਾਃ
ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਗਈ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਝੀਲ ਵਿੱਚ, ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਦਸ-ਸੌ ਕੁੜੀਆਂ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵਾਃ ਕਿਸ਼ੋਰਵਯਸੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ੋਤ੍ਪਲਗਂਧਯਃ । ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੁਤ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਪ੍ਰਾਂਜਲਯਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਸਭ ਕੁੜੀਆਂ ਨੌਜਵਾਨ ਸੀ, ਕਮਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੀਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਜਲਦੀ ਉਠੀਆਂ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਿਆ।
ਵਯਂ ਕਰ੍ਮਕਰੀਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਸ਼ਾਧਿ ਨਃ ਕਰਵਾਮ ਕਿਮ੍ । ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਤਾ ਮਹਾਰ੍ਹੇਣ ਸ੍ਨਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
‘ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਹੁਕਮ ਕਰ, ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ?’ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਮਨ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾ ਕੇ, ਸਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦੁਕੂਲੇ ਨਿਰ੍ਮਲੇ ਨੂਤ੍ਨੇ ਦਦੁਰਸ੍ਯੈ ਚ ਮਾਨਦ । ਭੂषਣਾਨਿ ਪਰਾਰ੍ਘ੍ਯਾਨਿ ਵਰੀਯਾਂਸਿ ਦ੍ਯੁਮਂਤਿ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਵਾਂ, ਸਾਫ਼, ਸੁਤਿਆ ਕਪੜਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਗਹਿਣੇ ਦਿੱਤੇ।
ਅਨ੍ਨਂ ਸਰ੍ਵਗੁਣੋਪੇਤਂ ਪਾਨਂ ਚੈਵਾਮृਤਾਸਵਮ੍ । ਅਥਾਦਰ੍ਸ਼ੇ ਸ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ੍ਰਗ੍ਵਿਣਂ ਵਿਰਜੋਂਬਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਆਇਨੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਤਾਭਿਃ ਕृਤਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਂ ਕਨ੍ਯਾਭਿਰ੍ਬਹੁਮਾਨਿਤਮ੍ । ਹਾਰੇਣ ਚ ਮਹਾਰ੍ਹੇਣ ਰੁਚਕੇਨ ਚ ਭੂषਿਤਮ੍
ਕਨਿਆਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਰਸਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਿੰਗਾ ਹਾਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਗਹਨਾ ਪਹਿਨਾਇਆ ਗਿਆ।
ਨਿष੍ਕਗ੍ਰੀਵਂ ਵਲਯਿਨਂ ਕ੍ਵਣਤ੍ਕਾਂਚਨਨੂਪੁਰਮ੍ । ਸ਼੍ਰੋਣ੍ਯੋਰਧ੍ਯਸ੍ਤਯਾ ਕਾਂਚ੍ਯਾ ਕਾਂਚਨ੍ਯਾ ਬਹੁਰਤ੍ਨਯਾ
ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਹਾਰ, ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਚੂੜੀਆਂ, ਤੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੁੰਘਰੂ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ 'ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜਿਆ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਰਬੰਦ ਸੀ।
ਸੁਭ੍ਰੁਵਾ ਸੁਦਤਾ ਸ਼ੁਕ੍ਲਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾਪਾਂਗੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ । ਪਦ੍ਮਕੋਸ਼ਸ੍ਪृਧਾ ਨੀਲੈਰਲਕੈਸ਼੍ਚ ਲਸਨ੍ਮੁਖਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਭੌਂਹਾਂ ਸੁੰਦਰ, ਦੰਦ ਚੰਗੇ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਨਰਮ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲ। ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਨੀਲੇ ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਕਮਲ ਦੇ ਕੋਸ਼ਾ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਯਦਾ ਸਸ੍ਮਾਰ ਦਯਿਤਮृषੀਣਾਂ ਵਲ੍ਲਭਂ ਪਤਿਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਚਾਸ੍ਤੇ ਸਹਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਸ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਉਥੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਵੇਖਦੀ ਹੈ।
ਭਰ੍ਤੁਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਸ੍ਰਵृਤਂ ਤਦਾ । ਨਿਸ਼ਾਮ੍ਯ ਤਦ੍ਯੋਗਗਤਿਂ ਸਂਸ਼ਯਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਯੋਗ ਦੀ ਉਹ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਹ ਆ ਗਿਆ।
ਸਤਾਂ ਕृਤ ਮਲਸ੍ਨਾਨਾਂ ਵਿਭ੍ਰਾਜਂਤੀਮਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ । ਆਤ੍ਮਨੋ ਬਿਭ੍ਰਤੀਂ ਰੂਪਂ ਸਂਵੀਤਰੁਚਿਰਸ੍ਤਨੀਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਨਵੇਂ ਨ੍ਹਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਤਨ ਚਮਕਦਾਰ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੀ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸੇਵ੍ਯਮਾਨਾਂ ਸੁਵਾਸਸਮ੍ । ਜਾਤਭਾਵੋ ਵਿਮਾਨਂ ਤਦਾਰੋਹਯਦਮਿਤ੍ਰਹਨ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਵਿਦਿਆਧਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ। ਪਿਆਰੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ, ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਲੁਪ੍ਤਮਹਿਮਾ ਪ੍ਰਿਯਯਾਨੁषਕ੍ਤੋ । ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੀਭਿਰੁਪਚੀਰ੍ਣਵਪੁਰ੍ਵਿਮਾਨੇ । ਬਭ੍ਰਾਜ ਉਤ੍ਕਚਕੁਮੁਦ੍ਗਣਵਾਨਪੀਚ੍ਯ । ਸ੍ਤਾਰਾਭਿਰਾਵृਤ ਇਵੋਡੁਪਤਿਰ੍ਨਭਃਸ੍ਥਃ
ਉਥੇ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਪਿਆਰੀ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਦਿਆਧਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੰਦ, ਤਾਰਿਆਂ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤੇਨਾष੍ਟਲੋਕਪਵਿਹਾਰਕੁਲਾਚਲੇਂਦ੍ਰ -। ਦ੍ਰੋਣੀष੍ਵਨਂਗਸਖਮਾਰੁਤਸੌਭਗਾਸੁ । ਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ਨੁਤੋਦ੍ਯੁਧੁਨਿਪਾਤਸ਼ਿਵਸ੍ਵਨਾਸੁ । ਰੇਮੇ ਚਿਰਂ ਧਨਦਵਲ੍ਲਲਨਾਵਰੂਥੀ
ਉਹ ਵਿਦਿਆਧਰੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਉਹ ਅੱਠ ਦਿਵਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਘਾਟੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਹਵਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਰਮ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਦਿਵਿਆ ਡੋਲ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਆ।