ਚ੍ਯਵਨੋऽਪ੍ਯੋਮਿਤਿ ਪ੍ਰਾਹ ਭਾਗਦਾਨੇ ਵਰੌਜਸੋਃ । ਤਦਾ ਹृष੍ਟਾਵਸ਼੍ਵਿਨੌ ਤਮੂਚਤੁਸ੍ਤਪਤਾਂ ਵਰਮ੍
ਚਯਵਨ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ' ਕਹਿ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਿੱਸਾ ਦੇਣ ਲਈ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ; ਫਿਰ ਆਸ਼ਵਿਨ ਦੋਵਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਤਪਸਵੀ ਚਯਵਨ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਨਿਮਜ੍ਜਤਾਂ ਭਵਾਨਸ੍ਮਿਨ੍ਹ੍ਰਦੇ ਸਿਦ੍ਧਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤੇ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਜਰਯਾਗ੍ਰਸ੍ਤ ਦੇਹੋ ਧਮਨਿਸਂਤਤਃ
'ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਨ੍ਹਾਓ, ਜੋ ਸਿਧਾਂ ਨੇ ਬਣਾਈ ਹੈ,' ਆਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ; ਚਯਵਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਬੁਢਾਪੇ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਨਸਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਹ੍ਰਦਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਿਤੋऽਸ਼੍ਵਿਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਯਂ ਚਾਮਜ੍ਜਤਾਂ ਹ੍ਰਦੇ । ਪੁਰੁषਾਸ੍ਤ੍ਰਯ ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰਪੀਚ੍ਯਾ ਵਨਿਤਾਪ੍ਰਿਯਾਃ
ਚਯਵਨ ਆਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਨ੍ਹਾਏ, ਤਿੰਨ ਆਦਮੀ ਬਾਹਰ ਆਏ, ਜੋ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸੀ।
ਰੁਕ੍ਮਸ੍ਰਜਃ ਕੁਂਡਲਿਨਸ੍ਤੁਲ੍ਯਰੂਪਾਃ ਸੁਵਾਸਸਃ । ਤਾਨ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਰਾਰੋਹਾ ਸੁਰੂਪਾਨ੍ਸੂਰ੍ਯਵਰ੍ਚਸਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਕੰਡੇ ਤੇ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਰੂਪ, ਚੰਗੇ ਕਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ; ਸੋਹਣੀ ਔਰਤ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਆਦਮੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਜਾਨਤੀ ਪਤਿਂ ਸਾਧ੍ਵੀ ਹ੍ਯਸ਼੍ਵਿਨੌ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੌ । ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਪਤਿਂ ਤਸ੍ਯੈ ਪਾਤਿਵ੍ਰਤ੍ਯੇਨ ਤੋषਿਤੌ
ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਾ ਪਛਾਣ ਸਕੀ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਔਰਤ ਆਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਵਿੱਚ ਗਈ; ਆਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤੀ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪਤੀ-ਨਿਸ਼ਠਾ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।
ऋषਿਮਾਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਯਯਤੁਰ੍ਵਿਮਾਨੇਨ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍ । ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੇ ਕ੍ਰਤੌ ਸ੍ਵੀਯਭਾਗਕਾਰ੍ਯਾਸ਼ਯਾਯੁਤੌ
ਆਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਅਲਵਿਦਾ ਕਿਹਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ 'ਚ ਵਾਪਸ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਕਾਲੇਨ ਭੂਯਸਾ ਕ੍ਸ਼ਾਮਾਂ ਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਂ ਵ੍ਰਤਚਰ੍ਯਯਾ । ਪ੍ਰੇਮਗਦ੍ਗਦਯਾ ਵਾਚਾ ਪੀਡਿਤਃ ਕृਪਯਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਵ੍ਰਤ ਦੇ ਚਲਣ ਕਰਕੇ ਉਹ ਔਰਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਸੁੱਕ ਗਈ; ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕੰਪਦੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਪਤੀ ਨੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਤੁष੍ਟੋऽਹਮਦ੍ਯ ਤਵ ਭਾਮਿਨਿ ਮਾਨਦਾਯਾਃ । ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਯਾ ਪਰਮਯਾ ਹृਦਿ ਚੈਕਭਕ੍ਤ੍ਯਾ । ਯੋ ਦੇਹਿਨਾਮਯਮਤੀਵ ਸੁਹृਤ੍ਸ੍ਵਦੇਹੋ । ਨਾਵੇਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਸਮੁਚਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ਪਿਤੁਂ ਮਦਰ੍ਥੇ
'ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਸੋਹਣੀਏ, ਜੋ ਮਾਣ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਪੂਰੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਤੇ ਸੇਵਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿੱਤਰ, ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਹੈ। ਹੋਰ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੰਨੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।'
ਯੇ ਮੇ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਨਿਰਤਸ੍ਯ ਤਪਃ ਸਮਾਧਿ-। ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਮਯੋਗਵਿਜਿਤਾ ਭਗਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਃ । ਤਾਨੇਵ ਤੇ ਮਦਨੁਸੇਵਨਯਾऽਵਿਰੁਦ੍ਧਾਨ੍ । ਦृष੍ਟਿਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯ ਵਿਤਰਾਮ੍ਯਭਯਾਨਸ਼ੋਕਾਨ੍
'ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ, ਤਪ, ਸਮਾਧੀ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਜੋਗ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਜੋ ਵਰ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਨਿਡਰਤਾ ਤੇ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਜੀਵਨ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਅਨ੍ਯੇ ਪੁਨਰ੍ਭਗਵਤੋ ਭ੍ਰੁਵ ਉਦ੍ਵਿਜृਂਭ-। ਵਿਸ੍ਰਂਸਿਤਾਰ੍ਥਰਚਨਾਃ ਕਿਮੁਰੁਕ੍ਰਮਸ੍ਯ । ਸਿਦ੍ਧਾਸਿ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਵਿਭਵਾਨ੍ਨਿਜਧਰ੍ਮਦੋਹਾਨ੍ । ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਨਰੈਰ੍ਦੁਰਧਿਗਾਨ੍ਨृਪਵਿਕ੍ਰਿਯਾਭਿਃ
'ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭੌਂਹ ਚੁੱਕਣ ਨਾਲ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਤੂੰ ਸਫਲ ਹੋਈ ਹੈਂ; ਆਪਣੀ ਧਰਮ ਦੀ ਕਮਾਈ ਤੇ ਰਾਜ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਭੋਜਨ ਖਾ ਜੋ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਅਣਪਹੁੰਚ ਹੈ।'
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਮਬਲਾਖਿਲਯੋਗਮਾਯਾ । ਵਿਦ੍ਯਾਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗਤਾਧਿਰਾਸੀਤ੍ । ਸਂਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯਪ੍ਰਣਯਵਿਹ੍ਵਲਯਾ ਗਿਰੇषਦ੍ । ਵ੍ਰੀਡਾਵਿਲੋਕਵਿਲਸਦ੍ਧਸਿਤਾਨਨਾਹ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਔਰਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਜੋਗ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਮਹਾਰਤ ਵੇਖੀ ਤੇ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਨਿਮਰਤਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸੁਕਨ੍ਯੋਵਾਚ। ਰਾਦ੍ਧਂ ਬਤ ਦ੍ਵਿਜਵृषੈਤਦਮੋਘਯੋਗ-। ਮਾਯਾਧਿਪੇ ਤ੍ਵਯਿ ਵਿਭੋ ਤਦਵੈਮਿ ਭਰ੍ਤਃ । ਯਸ੍ਤੇऽਭ੍ਯਧਾਯਿ ਸਮਯਃ ਸਕृਦਂਗਸਂਗੋ । ਭੂਯਾਦ੍ਗਰੀਯਸਿ ਗੁਣਃ ਪ੍ਰਸਵਃ ਸਤੀਨਾਮ੍
ਸੁਕਨਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਸੱਚਮੁੱਚ, ਦੁਜਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੇਰੀ ਜੋਗ ਤੇ ਮਾਇਆ ਦੀ ਅਡੋਲ ਮਹਾਰਤ ਸਾਬਤ ਹੋ ਗਈ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਹ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ। ਜੋ ਵਚਨ ਤੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਰੀਰਕ ਮਿਲਾਪ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਤੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਣ ਪੈਦਾ ਕਰੇ।'
ਤਤ੍ਰੇਤਿ ਕृਤ੍ਯਮੁਪਸ਼ਿਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯਥੋਪਦੇਸ਼ਂ । ਯੇਨੈष ਕਰ੍ਸ਼ਿਤਤਮੋਤਿ ਰਿਰਂਸਯਾਤ੍ਮਾ । ਸਿਧ੍ਯੇਤ ਤੇ ਕृਤਮਨੋਭਵ ਧਰ੍षਿਤਾਯਾ । ਦੀਨਸ੍ਤਦੀਸ਼ਭਵਨਂ ਸਦृਸ਼ਂ ਵਿਚਕ੍ਸ਼੍ਵ
ਉਥੇ, ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿੱਖ ਲੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਸ ਨਾਲ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਥੱਕ ਚੁੱਕੀ ਇਹ ਆਤਮਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਸਕੇ। ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਹਾਰ ਗਿਆ ਤੇ ਜੋ ਮਾਲੀਕ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਆ ਕੇ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਲਈ ਕੀ ਕਰਨਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ, ਸੋਚ ਲੈ।
ਸੁਮਤਿਰੁਵਾਚ। ਪ੍ਰਿਯਾਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਂਸ਼੍ਚ੍ਯਵਨੋ ਯੋਗਮਾਸ੍ਥਿਤਃ । ਵਿਮਾਨਂ ਕਾਮਗਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤਰ੍ਹ੍ਯੇਵਾਵਿਰਚੀਕਰਤ੍
ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਲਈ ਪਿਆਰ ਦੀ ਚਾਹ ਰੱਖ ਕੇ, ਚ੍ਯਵਨ ਨੇ ਯੋਗ ਵਿਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਉਡਣ ਵਾਲਾ ਮਹਲ ਬਣਾਇਆ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਦੁਘਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥੋਪਚਯੋਦਰ੍ਕਂ ਮਣਿਸ੍ਤਂਭੈਰੁਪਸ੍ਕृਤਮ੍
ਉਹ ਮਹਲ ਸੁਹਣਾ ਸੀ, ਹਰ ਚਾਹ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ, ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਮਕਸਦ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਥੰਮਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ।
ਦਿਵ੍ਯੋਪਸ੍ਤਰਣੋਪੇਤਂ ਸਰ੍ਵਕਾਲਸੁਖਾਵਹਮ੍ । ਪਟ੍ਟਿਕਾਭਿਃ ਪਤਾਕਾਭਿਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਭਿਰਲਂਕृਤਮ੍
ਉਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਵਿਛੋਣੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਆਰਾਮ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਕਪੜਿਆਂ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸ੍ਰਗ੍ਭਿਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰਮਾਲਾਭਿਰ੍ਮਂਜੁਸਿਂਜਤ੍षਡਂਘ੍ਰਿਭਿਃ । ਦੁਕੂਲਕ੍ਸ਼ੌਮਕੌਸ਼ੇਯੈਰ੍ਨਾਨਾਵਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਗੂੰਜ, ਸੁਤੀਆਂ, ਰੇਸ਼ਮੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਉਪਰ੍ਯੁਪਰਿ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਨਿਲਯੇषੁ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍ । ਕॢਪ੍ਤੈਃ ਕਸ਼ਿਪੁਭਿਃ ਕਾਂਤਂ ਪਰ੍ਯਂਕਵ੍ਯਜਨਾਦਿਭਿਃ
ਹਰ ਮੰਜ਼ਿਲ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਂ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ, ਪਿਆਰੇ ਵਿਛੋਣੇ, ਪੱਖੇ ਤੇ ਹੋਰ ਸੁਹਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ ਨਾਨਾਸ਼ਿਲ੍ਪੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਮਹਾਮਰਕਤਸ੍ਥਲ੍ਯਾ ਜੁष੍ਟਂ ਵਿਦ੍ਰੁਮਵੇਦਿਭਿਃ
ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਕਲਾ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੰਮ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਥਾਂ ਸੋਹਣੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਪਨ੍ਹੇਰੀ ਦੀ ਫਰਸ਼ ਤੇ ਲਾਲ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਚਬੂਤਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਦ੍ਵਾਃਸੁ ਵਿਦ੍ਰੁਮਦੇਹਲ੍ਯਾ ਭਾਤਂ ਵਜ੍ਰਕਪਾਟਕਮ੍ । ਸ਼ਿਖਰੇष੍ਵਿਂਦ੍ਰਨੀਲੇषੁ ਹੇਮਕੁਂਭੈਰਧਿਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਲਾਲ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਚੌਕਟ, ਹੀਰੇ ਦੇ ਪੱਟਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਨੀਲ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਮਿਨਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁष੍ਮਤ੍ਪਦ੍ਮਰਾਗਾਗ੍ਰ੍ਯੈਰ੍ਵਜ੍ਰਭਿਤ੍ਤਿषੁ ਨਿਰ੍ਮਿਤੈਃ । ਜੁष੍ਟਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੈਤਾਨੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਹਾਰਾਵਲਂਬਿਤੈਃ
ਉਹ ਮਹਲ ਚਮਕਦੇ ਰੂਬੀ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਕੰਧਾਂ, ਅਜੋਕੇ ਛੱਜੇ, ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਹਂਸਪਾਰਾਵਤਵ੍ਰਾਤੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਨਿਕੂਜਿਤਮ੍ । ਕृਤ੍ਰਿਮਾਨ੍ਮਨ੍ਯਮਾਨੈਸ੍ਤਾਨਧਿਰੁਹ੍ਯਾਧਿਰੁਹ੍ਯ ਚ
ਹੰਸ ਤੇ ਕਬੂਤਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਉੱਡਦੇ ਤੇ ਉਤਰਦੇ, ਕ੍ਰਿਤ੍ਰਿਮ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਕੇ।
ਵਿਹਾਰਸ੍ਥਾਨਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਸਂਵੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਂਗਣਾਜਿਰੈਃ । ਯਥੋਪਜੋषਂ ਰਚਿਤੈਰ੍ਵਿਸ੍ਮਾਪਨਮਿਵਾਤ੍ਮਨਃ
ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਦੀਆਂ ਥਾਵਾਂ, ਵਿਛੋਣੇ, ਸੌਣ ਦੀਆਂ ਥਾਵਾਂ, ਅੰਗਣੇ ਤੇ ਹਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਏਵਂ ਗृਹਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਂਤੀਂ ਨਾਤਿਪ੍ਰੀਤੇਨ ਚੇਤਸਾ । ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਸ਼ਯਾਭਿਜ੍ਞਃ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਘਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਖੁਦ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨਿਮਜ੍ਜ੍ਯਾਸ੍ਮਿਨ੍ਹ੍ਰਦੇ ਭੀਰੁ ਵਿਮਾਨਮਿਦਮਾਰੁਹ । ਸੁਭ੍ਰੂਰ੍ਭਰ੍ਤੁਃ ਸਮਾਦਾਯ ਵਚਃ ਕੁਵਲਯੇਕ੍ਸ਼ਣਾ
‘ਹੇ ਡਰਪੋਕ, ਇਸ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾ ਤੇ ਇਸ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾ; ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮੰਨ।’
ਸਰਜੋ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਵਾਸੋ ਵੇਣੀਭੂਤਾਂਸ਼੍ਚ ਮੂਰ੍ਦ੍ਧਜਾਨ੍ । ਅਂਗਂ ਚ ਮਲਪਂਕੇਨ ਸਂਛਨ੍ਨਂ ਸ਼ਬਲਸ੍ਤਨਮ੍
ਮਿੱਟੀ ਵਾਲਾ ਕਪੜਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਵਾਲ ਚੁਟੀ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਸਰੀਰ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਛਾਤੀ ਚਿੱਟੀ-ਕਾਲੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਅੰਦਰ ਗਈ।
ਆਵਿਵੇਸ਼ ਸਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮੁਦਾ ਸ਼ਿਵਜਲਾਸ਼ਯਮ੍ । ਸਾਂਤਃਸਰਸਿ ਵੇਸ਼੍ਮਸ੍ਥਾਃ ਸ਼ਤਾਨਿ ਦਸ਼ਕਨ੍ਯਕਾਃ
ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਗਈ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਝੀਲ ਵਿੱਚ, ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਦਸ-ਸੌ ਕੁੜੀਆਂ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵਾਃ ਕਿਸ਼ੋਰਵਯਸੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ੋਤ੍ਪਲਗਂਧਯਃ । ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੁਤ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਪ੍ਰਾਂਜਲਯਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਸਭ ਕੁੜੀਆਂ ਨੌਜਵਾਨ ਸੀ, ਕਮਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੀਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਜਲਦੀ ਉਠੀਆਂ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਿਆ।
ਵਯਂ ਕਰ੍ਮਕਰੀਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਸ਼ਾਧਿ ਨਃ ਕਰਵਾਮ ਕਿਮ੍ । ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਤਾ ਮਹਾਰ੍ਹੇਣ ਸ੍ਨਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
‘ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਹੁਕਮ ਕਰ, ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ?’ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਮਨ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾ ਕੇ, ਸਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦੁਕੂਲੇ ਨਿਰ੍ਮਲੇ ਨੂਤ੍ਨੇ ਦਦੁਰਸ੍ਯੈ ਚ ਮਾਨਦ । ਭੂषਣਾਨਿ ਪਰਾਰ੍ਘ੍ਯਾਨਿ ਵਰੀਯਾਂਸਿ ਦ੍ਯੁਮਂਤਿ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਵਾਂ, ਸਾਫ਼, ਸੁਤਿਆ ਕਪੜਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਗਹਿਣੇ ਦਿੱਤੇ।