ਤਂ ਵੈ ਤਪੋਨਿਧਿਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਹਤਾ ਤਪਸਾਯੁਤਮ੍ । ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸਾਦਯਾਮਾਸ ਮੁਨਿਵਰ੍ਯ ਦਯਾਂ ਕੁਰੁ
ਉਹ ਤਪ ਦੇ ਖਜਾਨੇ ਨੂੰ, ਵੱਡੇ ਤਪ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਲਾਹੀ ਤੇ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗਾ: 'ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਜੀ, ਦਇਆ ਕਰੋ।'
ਤਸ੍ਮੈ ਤੁष੍ਟੋ ਜਗਾਦਾਯਂ ਮੁਨਿਵਰ੍ਯੋ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਤਵਾਤ੍ਮਜਾਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਮੁਤ੍ਪਾਤਾਦ੍ਯਮਵੇਹਿ ਤਤ੍
ਉਸ ਮਹਾਤਪ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਪਦਰਵ ਤੇਰੇ ਧੀ ਦੇ ਕਰਮ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ।'
ਤਵ ਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾ ਮਹਾਰਾਜ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿਸ੍ਫੋਟਨਂ ਕृਤਮ੍ । ਬਹੁਸੁਸ੍ਰਾਵ ਰੁਧਿਰਂ ਜਾਨਤੀ ਤ੍ਵਾਮੁਵਾਚ ਨ
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੀ ਧੀ ਨੇ ਅੱਖ ਨੂੰ ਚੋਟ ਪਾਈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਖੂਨ ਵਹਿ ਗਿਆ; ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ।
ਤਸ੍ਮਾਦਿਯਂ ਮਹਾਭੂਪ ਮਹ੍ਯਂ ਦੇਯਾ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਤਤਸ਼੍ਚੋਤ੍ਪਾਤਸ਼ਮਨਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ। ਫਿਰ ਇਹ ਉਪਦਰਵ ਨਿਸਚਿਤ ਰੂਪ ਵਿਚ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੁਃਖਿਤੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਚਾਕ੍ਸ਼ੁष ਆਤ੍ਮਜਾਮ੍ । ਦਦੌ ਕੁਲਵਯੋਰੂਪ ਸ਼ੀਲਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਾਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ, ਜੋ ਪਰਿਵਾਰ, ਸੋਭਾ, ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਵ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਦਤ੍ਤਾ ਯਦਾ ਨृਪੇਣੇਯਂ ਕਨ੍ਯਾ ਕਮਲਲੋਚਨਾ । ਤਦੋਤ੍ਪਾਤਾਃ ਸ਼ਮਂ ਯਾਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਨਿਰੁषੋਦ੍ਗਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਉਪਦਰਵ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਵੀ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਜਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ਮਜਾਂ ਤਸ੍ਮੈ ਮੁਨਯੇ ਤਪਸਾਂਨਿਧੇ । ਪ੍ਰਾਪ ਸ੍ਵਾਂ ਨਗਰੀਂ ਭੂਯੋ ਦੁਃਖਿਤੋऽਯਂ ਦਯਾਯੁਤਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਉਸ ਤਪ ਦੇ ਖਜਾਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਉਹ ਹਾਲੇ ਵੀ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਪਰ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸੁਮਤਿਰੁਵਾਚ। ਅਥਰ੍षਿਃ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਮਾਨਵ੍ਯਾ ਸਹ ਭਾਰ੍ਯਯਾ । ਮੁਦਂ ਪ੍ਰਾਪ ਹਤਾਸ਼ੇष ਪਾਤਕੋ ਯੋਗਯੁਕ੍ਤਯਾ
ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਮਾਨਵੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਯੋਗ ਸadhna ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਸਾ ਮਾਨਵੀ ਤਂ ਵਰਮਾਤ੍ਮਨਃ ਪਤਿਂ । ਨੇਤ੍ਰੇਣਹੀਨਂ ਜਰਸਾ ਗਤੌਜਸਮ੍ । ਸਿषੇਵ ਏਨਂ ਹਰਿਮੇਧਸੋਤ੍ਤਮਂ । ਨਿਜੇष੍ਟਦਾਤ੍ਰੀਂ ਕੁਲਦੇਵਤਾਂ ਯਥਾ
ਮਾਨਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਤੇ ਬੁਢਾਪੇ ਕਰਕੇ ਨਿਰਜੀਵ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ੂਸ਼੍ਰੂषਤੀ ਸ੍ਵਂ ਪਤਿਮਿਂਗਿਤਜ੍ਞਾ । ਮਹਾਨੁਭਾਵਂ ਤਪਸਾਂ ਨਿਧਿਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਪਰਾਂ ਮੁਦਂ ਪ੍ਰਾਪ ਸਤੀ ਮਨੋਹਰਾ । ਸ਼ਚੀ ਯਥਾ ਸ਼ਕ੍ਰਨਿषੇਵਣੋਦ੍ਯਤਾ
ਉਹ ਸਤਕਾਰੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਇਸਤਰੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਤਪ ਵਾਲੇ, ਪਿਆਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਸ਼ਚੀ ਵਾਂਗ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਉੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
ਚਰਣੌ ਸੇਵਤੇ ਤਨ੍ਵੀ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਲਕ੍ਸ਼ਿਤਾ । ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀ ਸੁਂਦਰਾਂਗੀ ਫਲਮੂਲੋਦਕਾਸ਼ਨਾ
ਉਹ ਪਤਲੀ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜ ਹਨ, ਸੋਹਣੀ ਦੇਹ ਵਾਲੀ, ਫਲ, ਜੜ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਕਰਣੇ ਤਤ੍ਪਰਾ ਪੂਜਨੇ ਰਤਾ । ਕਾਲਕ੍ਸ਼ੇਪਂ ਪ੍ਰਕੁਰੁਤੇ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇ ਰਤਾ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਮੰਨਣ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ, ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੀ, ਸਮਾਂ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਗੁਜ਼ਾਰਦੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੀ।
ਵਿਸृਜ੍ਯ ਕਾਮਂ ਦਂਭਂ ਚ ਦ੍ਵੇषਂ ਲੋਭਮਘਂ ਮਦਮ੍ । ਅਪ੍ਰਮਤ੍ਤੋਦ੍ਯਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚ੍ਯਵਨਂ ਸਮਤੋषਯਤ੍
ਉਹ ਨੇ ਇੱਛਾ, ਦਿਖਾਵਾ, ਵੈਰ, ਲਾਲਚ, ਪਾਪ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਵਧਾਨ ਤੇ ਤਿਆਰ ਰਹੀ, ਚਯਵਨ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਏਵਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣਾ ਸੇਵਾਂ ਵਾਕ੍ਕਾਯਕਰ੍ਮਭਿਃ । ਸਹਸ੍ਰਾਬ੍ਦਂ ਮਹਾਰਾਜ ਸਾ ਚ ਕਾਮਂ ਮਨਸ੍ਯਧਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਵਚਨ, ਦੇਹ ਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੀਆਂ ਰਹੀ।
ਕਦਾਚਿਦ੍ਦੇਵਭਿषਜਾਵਾਗਤਾਵਾਸ਼੍ਰਮੇ ਮੁਨੇਃ । ਸ੍ਵਾਗਤੇਨ ਸੁਸਂਭਾਵ੍ਯ ਤਯੋਃ ਪੂਜਾਂ ਚਕਾਰ ਸਾ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਦੋਵਾਂ ਦੇਵਤਾਈ ਡਾਕਟਰ ਮুনি ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਏ; ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਇਜ਼ਤਦਾਰੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਕਨ੍ਯਾਕृਤਪੂਜਨਾਰ੍ਘ-। ਪਾਦ੍ਯਾਦਿਨਾ ਤੋषਿਤਚਿਤ੍ਤਵृਤ੍ਤੀ । ਤਾਵੂਚਤੁਃ ਸ੍ਨੇਹਵਸ਼ੇਨ ਸੁਂਦਰੌ । ਵਰਂ ਵृਣੁष੍ਵੇਤਿ ਮਨੋਹਰਾਂਗੀਮ੍
ਸ਼ਰਿਆਤੀ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ। ਦੋ ਸੋਹਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਸੋਹਣੀਏ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ।'
ਤੁष੍ਟੌ ਤੌ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਿषਜੌ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਰਯਾਚਨੇ । ਮਤਿਂ ਚਕਾਰ ਨृਪਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰੀ ਮਤਿਮਤਾਂ ਵਰਾ
ਦੋਵਾਂ ਦੇਵਤਾਈ ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਵਰ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਧੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਮੰਗੇ।
ਪਤ੍ਯਭਿਪ੍ਰਾਯਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਾਚਮੂਚੇ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਾ । ਦਤ੍ਤਂ ਮੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ ਪਤ੍ਯੁਰ੍ਯਦਿ ਤੁष੍ਟੌ ਯੁਵਾਂ ਸੁਰੌ
ਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਦੋ।'
ਇਤ੍ਯੇਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਕਨ੍ਯਾ ਯਾ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਸਤੀਤ੍ਵਂ ਚ ਵਿਲੋਕ੍ਯੇਦਮੂਚਤੁਰ੍ਭਿषਜਾਂ ਵਰੌ
ਸੁਕਨਿਆ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤੀ-ਨਿਸ਼ਠਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪਤਿਰ੍ਯਦਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਭਾਗਂ ਯਜ੍ਞੇ ਦਧਾਤ੍ਯਸੌ । ਆਵਯੋਰਧੁਨਾ ਕੁਰ੍ਵਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁषੋਃ ਸ੍ਫੁਟਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
'ਜੇ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਚੜ੍ਹਾ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਹੁਣੇ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਸਾਫ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਦਿਆਂਗੇ।'
ਚ੍ਯਵਨੋऽਪ੍ਯੋਮਿਤਿ ਪ੍ਰਾਹ ਭਾਗਦਾਨੇ ਵਰੌਜਸੋਃ । ਤਦਾ ਹृष੍ਟਾਵਸ਼੍ਵਿਨੌ ਤਮੂਚਤੁਸ੍ਤਪਤਾਂ ਵਰਮ੍
ਚਯਵਨ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ' ਕਹਿ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਿੱਸਾ ਦੇਣ ਲਈ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ; ਫਿਰ ਆਸ਼ਵਿਨ ਦੋਵਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਤਪਸਵੀ ਚਯਵਨ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਨਿਮਜ੍ਜਤਾਂ ਭਵਾਨਸ੍ਮਿਨ੍ਹ੍ਰਦੇ ਸਿਦ੍ਧਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤੇ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਜਰਯਾਗ੍ਰਸ੍ਤ ਦੇਹੋ ਧਮਨਿਸਂਤਤਃ
'ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਨ੍ਹਾਓ, ਜੋ ਸਿਧਾਂ ਨੇ ਬਣਾਈ ਹੈ,' ਆਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ; ਚਯਵਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਬੁਢਾਪੇ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਨਸਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਹ੍ਰਦਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਿਤੋऽਸ਼੍ਵਿਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਯਂ ਚਾਮਜ੍ਜਤਾਂ ਹ੍ਰਦੇ । ਪੁਰੁषਾਸ੍ਤ੍ਰਯ ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰਪੀਚ੍ਯਾ ਵਨਿਤਾਪ੍ਰਿਯਾਃ
ਚਯਵਨ ਆਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਨ੍ਹਾਏ, ਤਿੰਨ ਆਦਮੀ ਬਾਹਰ ਆਏ, ਜੋ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸੀ।
ਰੁਕ੍ਮਸ੍ਰਜਃ ਕੁਂਡਲਿਨਸ੍ਤੁਲ੍ਯਰੂਪਾਃ ਸੁਵਾਸਸਃ । ਤਾਨ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਰਾਰੋਹਾ ਸੁਰੂਪਾਨ੍ਸੂਰ੍ਯਵਰ੍ਚਸਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਕੰਡੇ ਤੇ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਰੂਪ, ਚੰਗੇ ਕਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ; ਸੋਹਣੀ ਔਰਤ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਆਦਮੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਜਾਨਤੀ ਪਤਿਂ ਸਾਧ੍ਵੀ ਹ੍ਯਸ਼੍ਵਿਨੌ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੌ । ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਪਤਿਂ ਤਸ੍ਯੈ ਪਾਤਿਵ੍ਰਤ੍ਯੇਨ ਤੋषਿਤੌ
ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਾ ਪਛਾਣ ਸਕੀ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਔਰਤ ਆਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਵਿੱਚ ਗਈ; ਆਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤੀ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪਤੀ-ਨਿਸ਼ਠਾ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।
ऋषਿਮਾਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਯਯਤੁਰ੍ਵਿਮਾਨੇਨ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍ । ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੇ ਕ੍ਰਤੌ ਸ੍ਵੀਯਭਾਗਕਾਰ੍ਯਾਸ਼ਯਾਯੁਤੌ
ਆਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਅਲਵਿਦਾ ਕਿਹਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ 'ਚ ਵਾਪਸ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਕਾਲੇਨ ਭੂਯਸਾ ਕ੍ਸ਼ਾਮਾਂ ਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਂ ਵ੍ਰਤਚਰ੍ਯਯਾ । ਪ੍ਰੇਮਗਦ੍ਗਦਯਾ ਵਾਚਾ ਪੀਡਿਤਃ ਕृਪਯਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਵ੍ਰਤ ਦੇ ਚਲਣ ਕਰਕੇ ਉਹ ਔਰਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਸੁੱਕ ਗਈ; ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕੰਪਦੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਪਤੀ ਨੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਤੁष੍ਟੋऽਹਮਦ੍ਯ ਤਵ ਭਾਮਿਨਿ ਮਾਨਦਾਯਾਃ । ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਯਾ ਪਰਮਯਾ ਹृਦਿ ਚੈਕਭਕ੍ਤ੍ਯਾ । ਯੋ ਦੇਹਿਨਾਮਯਮਤੀਵ ਸੁਹृਤ੍ਸ੍ਵਦੇਹੋ । ਨਾਵੇਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਸਮੁਚਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ਪਿਤੁਂ ਮਦਰ੍ਥੇ
'ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਸੋਹਣੀਏ, ਜੋ ਮਾਣ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਪੂਰੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਤੇ ਸੇਵਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿੱਤਰ, ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਹੈ। ਹੋਰ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੰਨੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।'
ਯੇ ਮੇ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਨਿਰਤਸ੍ਯ ਤਪਃ ਸਮਾਧਿ-। ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਮਯੋਗਵਿਜਿਤਾ ਭਗਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਃ । ਤਾਨੇਵ ਤੇ ਮਦਨੁਸੇਵਨਯਾऽਵਿਰੁਦ੍ਧਾਨ੍ । ਦृष੍ਟਿਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯ ਵਿਤਰਾਮ੍ਯਭਯਾਨਸ਼ੋਕਾਨ੍
'ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ, ਤਪ, ਸਮਾਧੀ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਜੋਗ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਜੋ ਵਰ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਨਿਡਰਤਾ ਤੇ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਜੀਵਨ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਅਨ੍ਯੇ ਪੁਨਰ੍ਭਗਵਤੋ ਭ੍ਰੁਵ ਉਦ੍ਵਿਜृਂਭ-। ਵਿਸ੍ਰਂਸਿਤਾਰ੍ਥਰਚਨਾਃ ਕਿਮੁਰੁਕ੍ਰਮਸ੍ਯ । ਸਿਦ੍ਧਾਸਿ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਵਿਭਵਾਨ੍ਨਿਜਧਰ੍ਮਦੋਹਾਨ੍ । ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਨਰੈਰ੍ਦੁਰਧਿਗਾਨ੍ਨृਪਵਿਕ੍ਰਿਯਾਭਿਃ
'ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭੌਂਹ ਚੁੱਕਣ ਨਾਲ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਤੂੰ ਸਫਲ ਹੋਈ ਹੈਂ; ਆਪਣੀ ਧਰਮ ਦੀ ਕਮਾਈ ਤੇ ਰਾਜ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਭੋਜਨ ਖਾ ਜੋ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਅਣਪਹੁੰਚ ਹੈ।'