ਕਦਾਚਿਨ੍ਮਨੁਰੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਸਕੁਟੁਂਬੋ ਯਯੌ ਰੇਵਾਂ ਮਹਾਬਲਸਮਾਵृਤਃ
ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਨੁ ਨੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰੇਵਾ ਨਦੀ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਨਦ੍ਯਾਂ ਸਂਤਰ੍ਪ੍ਯ ਪਿਤृਦੇਵਤਾਃ । ਦਾਨਾਨਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਤੁष੍ਟਯੇ
ਉੱਥੇ, ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਕਨ੍ਯਾ ਵਿਚਰਂਤੀ ਸਾ ਵਨਮਧ੍ਯੇ ਇਤਸ੍ਤਤਃ । ਸਖੀਭਿਃ ਸਹਿਤਾ ਰਮ੍ਯਾ ਤਪ੍ਤਹਾਟਕਭੂषਣਾ
ਉੱਥੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਧੀ, ਚਮਕਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਇधर-ਉਧਰ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਥ ਵਲ੍ਮੀਕਂ ਮਹਾਤਰੁਸੁਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਨਿਮੇषੋਨ੍ਮੇषਰਹਿਤਂ ਤੇਜਃ ਕਿਂਚਿਦ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਾ
ਉੱਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵਲਮੀਕ (ਚੀਟੀ ਦਾ ਟਿਲਾ) ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਚਮਕਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਤੇਜ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਨਾ ਟਿਮਟਿਮਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨਾ ਝਪਕਦਾ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਲਾਕਾਭਿਰਤੁਦਦ੍ਰੁਧਿਰਂ ਸ੍ਰਵਤ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞਾਂਗਜਾ ਖੇਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਤ੍ਯਤਿਦੁਃਖਿਤਾ
ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਲੱਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਟਿਲੇ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਲਹੂ ਵਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ।
ਨ ਜਨਨ੍ਯੈ ਤਥਾ ਪਿਤ੍ਰੇ ਸ਼ਸ਼ਂਸਾਘੇਨ ਵਿਪ੍ਲੁਤਾ । ਸ੍ਵਯਮੇਵਾਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਾ ਸ਼ੁਸ਼ੋਚ ਭਯਾਤੁਰਾ
ਪਾਪ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮਾਂ ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕੀ; ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੀ, ਇਕੱਲੀ, ਦੁਖੀ ਹੋਈ।
ਤਦਾ ਭੂਸ਼੍ਚਲਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਦਿਵਸ਼੍ਚੋਲ੍ਕਾ ਪਪਾਤ ਹ । ਧੂਮ੍ਰਾ ਦਿਸ਼ੋ ਭਵਨ੍ਸਰ੍ਵਾਃ ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪਰਿਵੇषਿਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਇਕ ਤਾਰਾ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਧੂੰਏਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਚਕਰ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਰਾਜ੍ਞੋ ਹਯਾ ਨष੍ਟਾ ਹਸ੍ਤਿਨੋ ਬਹਵੋ ਮृਤਾਃ । ਧਨਂ ਨष੍ਟਂ ਰਤ੍ਨਯੁਤਂ ਕਲਹੋਭੂਨ੍ਮਿਥਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਘੋੜੇ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਾਥੀ ਮਰ ਗਏ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਧਨ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਝਗੜੇ ਪੈ ਗਏ।
ਤਦਾਲੋਕ੍ਯ ਨृਪੋ ਭੀਤਃ ਕਿਂਚਿਦੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਮਾਨਸਃ । ਜਨਾਨਪृਚ੍ਛਤ੍ਕੇਨਾਪਿ ਮੁਨਯੇ ਤ੍ਵਪਰਾਧਿਤਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਡਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਵੀ ਉਲਝਣ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕਿਹੜੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਾਰਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪਾਰਂਪਰ੍ਯੇਣ ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਪਰਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਯਯੌ ਸੁਦੁਃਖਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮृਦ੍ਧਬਲਵਾਹਨਃ
ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤਵਰ ਫੌਜ ਨਾਲ ਉਥੇ ਗਿਆ।
ਤਂ ਵੈ ਤਪੋਨਿਧਿਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਹਤਾ ਤਪਸਾਯੁਤਮ੍ । ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸਾਦਯਾਮਾਸ ਮੁਨਿਵਰ੍ਯ ਦਯਾਂ ਕੁਰੁ
ਉਹ ਤਪ ਦੇ ਖਜਾਨੇ ਨੂੰ, ਵੱਡੇ ਤਪ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਲਾਹੀ ਤੇ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗਾ: 'ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਜੀ, ਦਇਆ ਕਰੋ।'
ਤਸ੍ਮੈ ਤੁष੍ਟੋ ਜਗਾਦਾਯਂ ਮੁਨਿਵਰ੍ਯੋ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਤਵਾਤ੍ਮਜਾਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਮੁਤ੍ਪਾਤਾਦ੍ਯਮਵੇਹਿ ਤਤ੍
ਉਸ ਮਹਾਤਪ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਪਦਰਵ ਤੇਰੇ ਧੀ ਦੇ ਕਰਮ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ।'
ਤਵ ਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾ ਮਹਾਰਾਜ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿਸ੍ਫੋਟਨਂ ਕृਤਮ੍ । ਬਹੁਸੁਸ੍ਰਾਵ ਰੁਧਿਰਂ ਜਾਨਤੀ ਤ੍ਵਾਮੁਵਾਚ ਨ
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੀ ਧੀ ਨੇ ਅੱਖ ਨੂੰ ਚੋਟ ਪਾਈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਖੂਨ ਵਹਿ ਗਿਆ; ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ।
ਤਸ੍ਮਾਦਿਯਂ ਮਹਾਭੂਪ ਮਹ੍ਯਂ ਦੇਯਾ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਤਤਸ਼੍ਚੋਤ੍ਪਾਤਸ਼ਮਨਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ। ਫਿਰ ਇਹ ਉਪਦਰਵ ਨਿਸਚਿਤ ਰੂਪ ਵਿਚ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੁਃਖਿਤੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਚਾਕ੍ਸ਼ੁष ਆਤ੍ਮਜਾਮ੍ । ਦਦੌ ਕੁਲਵਯੋਰੂਪ ਸ਼ੀਲਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਾਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ, ਜੋ ਪਰਿਵਾਰ, ਸੋਭਾ, ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਵ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਦਤ੍ਤਾ ਯਦਾ ਨृਪੇਣੇਯਂ ਕਨ੍ਯਾ ਕਮਲਲੋਚਨਾ । ਤਦੋਤ੍ਪਾਤਾਃ ਸ਼ਮਂ ਯਾਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਨਿਰੁषੋਦ੍ਗਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਉਪਦਰਵ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਵੀ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਜਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ਮਜਾਂ ਤਸ੍ਮੈ ਮੁਨਯੇ ਤਪਸਾਂਨਿਧੇ । ਪ੍ਰਾਪ ਸ੍ਵਾਂ ਨਗਰੀਂ ਭੂਯੋ ਦੁਃਖਿਤੋऽਯਂ ਦਯਾਯੁਤਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਉਸ ਤਪ ਦੇ ਖਜਾਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਉਹ ਹਾਲੇ ਵੀ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਪਰ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸੁਮਤਿਰੁਵਾਚ। ਅਥਰ੍षਿਃ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਮਾਨਵ੍ਯਾ ਸਹ ਭਾਰ੍ਯਯਾ । ਮੁਦਂ ਪ੍ਰਾਪ ਹਤਾਸ਼ੇष ਪਾਤਕੋ ਯੋਗਯੁਕ੍ਤਯਾ
ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਮਾਨਵੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਯੋਗ ਸadhna ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਸਾ ਮਾਨਵੀ ਤਂ ਵਰਮਾਤ੍ਮਨਃ ਪਤਿਂ । ਨੇਤ੍ਰੇਣਹੀਨਂ ਜਰਸਾ ਗਤੌਜਸਮ੍ । ਸਿषੇਵ ਏਨਂ ਹਰਿਮੇਧਸੋਤ੍ਤਮਂ । ਨਿਜੇष੍ਟਦਾਤ੍ਰੀਂ ਕੁਲਦੇਵਤਾਂ ਯਥਾ
ਮਾਨਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਤੇ ਬੁਢਾਪੇ ਕਰਕੇ ਨਿਰਜੀਵ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ੂਸ਼੍ਰੂषਤੀ ਸ੍ਵਂ ਪਤਿਮਿਂਗਿਤਜ੍ਞਾ । ਮਹਾਨੁਭਾਵਂ ਤਪਸਾਂ ਨਿਧਿਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਪਰਾਂ ਮੁਦਂ ਪ੍ਰਾਪ ਸਤੀ ਮਨੋਹਰਾ । ਸ਼ਚੀ ਯਥਾ ਸ਼ਕ੍ਰਨਿषੇਵਣੋਦ੍ਯਤਾ
ਉਹ ਸਤਕਾਰੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਇਸਤਰੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਤਪ ਵਾਲੇ, ਪਿਆਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਸ਼ਚੀ ਵਾਂਗ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਉੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
ਚਰਣੌ ਸੇਵਤੇ ਤਨ੍ਵੀ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਲਕ੍ਸ਼ਿਤਾ । ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀ ਸੁਂਦਰਾਂਗੀ ਫਲਮੂਲੋਦਕਾਸ਼ਨਾ
ਉਹ ਪਤਲੀ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜ ਹਨ, ਸੋਹਣੀ ਦੇਹ ਵਾਲੀ, ਫਲ, ਜੜ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਕਰਣੇ ਤਤ੍ਪਰਾ ਪੂਜਨੇ ਰਤਾ । ਕਾਲਕ੍ਸ਼ੇਪਂ ਪ੍ਰਕੁਰੁਤੇ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇ ਰਤਾ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਮੰਨਣ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ, ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੀ, ਸਮਾਂ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਗੁਜ਼ਾਰਦੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੀ।
ਵਿਸृਜ੍ਯ ਕਾਮਂ ਦਂਭਂ ਚ ਦ੍ਵੇषਂ ਲੋਭਮਘਂ ਮਦਮ੍ । ਅਪ੍ਰਮਤ੍ਤੋਦ੍ਯਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚ੍ਯਵਨਂ ਸਮਤੋषਯਤ੍
ਉਹ ਨੇ ਇੱਛਾ, ਦਿਖਾਵਾ, ਵੈਰ, ਲਾਲਚ, ਪਾਪ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਵਧਾਨ ਤੇ ਤਿਆਰ ਰਹੀ, ਚਯਵਨ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਏਵਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣਾ ਸੇਵਾਂ ਵਾਕ੍ਕਾਯਕਰ੍ਮਭਿਃ । ਸਹਸ੍ਰਾਬ੍ਦਂ ਮਹਾਰਾਜ ਸਾ ਚ ਕਾਮਂ ਮਨਸ੍ਯਧਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਵਚਨ, ਦੇਹ ਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੀਆਂ ਰਹੀ।
ਕਦਾਚਿਦ੍ਦੇਵਭਿषਜਾਵਾਗਤਾਵਾਸ਼੍ਰਮੇ ਮੁਨੇਃ । ਸ੍ਵਾਗਤੇਨ ਸੁਸਂਭਾਵ੍ਯ ਤਯੋਃ ਪੂਜਾਂ ਚਕਾਰ ਸਾ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਦੋਵਾਂ ਦੇਵਤਾਈ ਡਾਕਟਰ ਮুনি ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਏ; ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਇਜ਼ਤਦਾਰੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਕਨ੍ਯਾਕृਤਪੂਜਨਾਰ੍ਘ-। ਪਾਦ੍ਯਾਦਿਨਾ ਤੋषਿਤਚਿਤ੍ਤਵृਤ੍ਤੀ । ਤਾਵੂਚਤੁਃ ਸ੍ਨੇਹਵਸ਼ੇਨ ਸੁਂਦਰੌ । ਵਰਂ ਵृਣੁष੍ਵੇਤਿ ਮਨੋਹਰਾਂਗੀਮ੍
ਸ਼ਰਿਆਤੀ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ। ਦੋ ਸੋਹਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਸੋਹਣੀਏ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ।'
ਤੁष੍ਟੌ ਤੌ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਿषਜੌ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਰਯਾਚਨੇ । ਮਤਿਂ ਚਕਾਰ ਨृਪਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰੀ ਮਤਿਮਤਾਂ ਵਰਾ
ਦੋਵਾਂ ਦੇਵਤਾਈ ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਵਰ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਧੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਮੰਗੇ।
ਪਤ੍ਯਭਿਪ੍ਰਾਯਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਾਚਮੂਚੇ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਾ । ਦਤ੍ਤਂ ਮੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ ਪਤ੍ਯੁਰ੍ਯਦਿ ਤੁष੍ਟੌ ਯੁਵਾਂ ਸੁਰੌ
ਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਦੋ।'
ਇਤ੍ਯੇਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਕਨ੍ਯਾ ਯਾ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਸਤੀਤ੍ਵਂ ਚ ਵਿਲੋਕ੍ਯੇਦਮੂਚਤੁਰ੍ਭਿषਜਾਂ ਵਰੌ
ਸੁਕਨਿਆ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤੀ-ਨਿਸ਼ਠਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪਤਿਰ੍ਯਦਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਭਾਗਂ ਯਜ੍ਞੇ ਦਧਾਤ੍ਯਸੌ । ਆਵਯੋਰਧੁਨਾ ਕੁਰ੍ਵਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁषੋਃ ਸ੍ਫੁਟਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
'ਜੇ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਚੜ੍ਹਾ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਹੁਣੇ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਸਾਫ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਦਿਆਂਗੇ।'