ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਸੁਮਹਾਮਾਤ੍ਯੈਃ ਸੁਭਟੈਃ ਪੁष੍ਕਲਾਦਿਭਿਃ । ਸਂਯੁਤੋ ਭੂਪਤਿਂ ਵੀਰਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸੁਮਦਾਭਿਧਮ੍
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਮਹਾਨ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਵਧੀਆ ਯੋਧਿਆਂ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰ ਰਾਜਾ ਸੁਮਦਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਹਸ੍ਤਿਭਿਃ ਸਾਦਿਸਂਯੁਕ੍ਤੈਃ ਪਤ੍ਤਿਭਿਃ ਪਰਤਾਪਨੈਃ । ਵਾਜਿਭਿਰ੍ਭੂषਿਤੈਰ੍ਵੀਰੈਃ ਸਂਯੁਤਂ ਵੀਰਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਰਾਜਾ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਰਾਂ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਪੈਦਲ ਫੌਜ, ਤੇ ਸਜੇ ਹੋਏ ਘੋੜਿਆਂ 'ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਰਲੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਦਿਖਿਆ।
ਅਥਾਗਤ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਨਤਵਾਨ੍ਮੁਦਾ । ਧਨ੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਸਤ੍ਕृਤਂ ਚ ਕृਤਂ ਵਪੁਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਆ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਆਦਰ ਮਿਲਿਆ।'
ਇਦਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਗृਹਾਣਾਸ਼ੁ ਮਹਾਰਾਜੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਮਹਾਮਾਣਿਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਾਦਿ ਮਹਾਧਨਸੁਪੂਰਿਤਮ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਇਹ ਰਾਜ ਤੁਰੰਤ ਲੈ ਲੋ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਤਨਾਂ, ਮੋਤੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਮਿਂਸ਼੍ਚਿਰਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ੇऽਹਂ ਹਯਸ੍ਯਾਗਮਨਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਕਾਮਾਕ੍ਸ਼ਾਕਥਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਜਾਤਂ ਸਂਪ੍ਰਤਿ ਤਤ੍ਤਥਾ
ਮੈਂ, ਸਵਾਮੀ, ਘੋੜੇ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਲੰਮੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਜੋ ਕਾਮਾਕਸ਼ਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਸੱਚ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਲੋਕਯ ਪੁਰਂ ਮਹ੍ਯਂ ਕृਤਾਰ੍ਥਾਨ੍ਕੁਰੁ ਮਾਨਵਾਨ੍ । ਪਾਵਯਾਸ੍ਮਤ੍ਕੁਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਰਾਮਾਨੁਜ ਮਹੀਪਤੇ
ਮੇਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖੋ, ਮੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰੋ, ਤੇ ਸਾਡਾ ਸਾਰਾ ਵੰਸ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ, ਰਾਮ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਮਹਾਰਾਜ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਰੋਹਯਾਮਾਸ ਕੁਂਜਰਂ ਚਂਦ੍ਰਸੁਪ੍ਰਭਮ੍ । ਪੁष੍ਕਲਂ ਚ ਮਹਾਵੀਰਂ ਤਥਾ ਸ੍ਵਯਮਥਾਰੁਹਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹਾਥੀ ਲਿਆਇਆ, ਮਹਾਂ ਬਹਾਦਰ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਤੇ ਆਪ ਵੀ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਭੇਰੀਪਣਵਤੂਰ੍ਯਾਣਾਂ ਵੀਣਾਦੀਨਾਂ ਸ੍ਵਨਸ੍ਤਦਾ । ਵ੍ਯਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ੍ਮ ਮਹਾਰਾਜ ਸੁਮਦੇਨ ਪ੍ਰਣੋਦਿਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਡੋਲ, ਝੰਜ, ਤੂਰੀਆਂ, ਵੀਣਾ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਦਯਾਂ ਦੀ ਧੁਨ, ਮਹਾਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਮਹਾਰਾਜ ਸੁਮਦਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਨ੍ਯਾਃ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਮਹਾਨਰੇਂਦ੍ਰਂ -। ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਮਿਂਦ੍ਰਾਦਿਕਸੇਵਿਤਾਂਘ੍ਰਿਮ੍ । ਕਰਿਸ੍ਥਿਤਾ ਮੌਕ੍ਤਿਕਵृਂਦਸਂਘੈ-। ਰ੍ਵਰ੍ਧਾਪਯਾਮਾਸੁਰਿਨਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਃ
ਕੁੜੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਹਾਥੀਆਂ 'ਤੇ ਖੜੀਆਂ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ, ਇੰਦ੍ਰ ਆਦਿਕ ਦੇ ਸੇਵਿਤ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ, ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼ਨੈਃਸ਼ਨੈਃ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਪੁਰੀਮਧ੍ਯੇ ਜਨੈਰ੍ਮੁਦਾ । ਵਰ੍ਧਾਪਿਤੋ ਗृਹਂ ਪ੍ਰਾਪ ਤੋਰਣਾਦਿਕਭੂषਿਤਮ੍
ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਤੋਰਨ ਤੇ ਹੋਰ ਸਜਾਵਟਾਂ ਵਾਲੇ ਘਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਹਯਰਤ੍ਨੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਥਾ ਵੀਰੈਃ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤਃ । ਰਾਜ੍ਞਾ ਪੁਰਸ੍ਕृਤੋ ਰਾਜਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਪ੍ਰਾਪ ਮਂਦਿਰਮ੍
ਹੈਰਤਨ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਅਰ੍ਘਾਦਿਭਿਃ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਰਘੁਨਾਥਾਨੁਜਂ ਤਦਾ । ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਾਯ ਧੀਮਤੇ
ਫਿਰ, ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਦੀ ਅਰਘ ਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਵਿਦਵਾਨ ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਅਥ ਸ੍ਵਾਗਤਸਂਤੁष੍ਟਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਪ੍ਰਾਹ ਭੂਮਿਪਃ । ਰਘੁਨਾਥਕਥਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषੁਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਵਾਗਤ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਸੀ ਅਤੇ ਰਘੁਨਾਥ ਦੀਆਂ ਉੱਤਮ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸੁਮਦ ਉਵਾਚ। ਕਚ੍ਚਿਦਾਸ੍ਤੇ ਸੁਖਂ ਰਾਮਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ਼ਿਰੋਮਣਿਃ । ਭਕ੍ਤਰਕ੍ਸ਼ਾਵਤਾਰੋऽਯਂ ਮਮਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਰਕਃ
ਸੁਮਦਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕੀ ਰਾਮਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਤਾਰਾ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਹੈ? ਉਹ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਧਨ੍ਯਾ ਲੋਕਾ ਇਮੇ ਪੁਰ੍ਯਾਂ ਰਘੁਨਾਥਮੁਖਾਂਬੁਜਮ੍ । ਯੇ ਪਿਬਂਤ੍ਯਨਿਸ਼ਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਿਪੁਟਕੈਃ ਪਰਿਮੋਦਿਤਾਃ
ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਮੁੱਖ-ਕਮਲ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਵੇਲੇ ਪੀ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਰ੍ਥਜਾਤਂ ਮਦੀਯਂ ਚ ਨਿਤਰਾਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ । ਕृਤਾਰ੍ਥਂ ਕੁਲਭੂਮ੍ਯਾਦਿ ਵਸ੍ਤੁਜਾਤਂ ਮਹਾਮਤੇ
ਮੈਂ ਜੋ ਕੁਝ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਮਤ ਵਾਲੇ।
ਕਾਮਾਕ੍ਸ਼ਯਾ ਪ੍ਰਸਾਦੋ ਮੇ ਕृਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦਯਾਰ੍ਦ੍ਰਯਾ । ਰਘੁਨਾਥਮੁਖਾਂਭੋਜਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੇਦ੍ਯ ਸਕੁਟੁਂਬਕਃ
ਮੇਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਮੁਕ ਜਾਣ ਨਾਲ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਹੋਈ ਸੀ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਰਘੁਨਾਥ ਦਾ ਮੁੱਖ-ਕਮਲ ਦੇਖਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਵੀਰੇ ਤੁ ਸੁਮਦੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵੋਤ੍ਤਮੇ । ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਕਥਯਾਮਾਸ ਰਘੁਨਾਥਗੁਣੋਦਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ ਸੁਮਦਾ ਨੇ ਵਿਰਲੇ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵਧਾਈ ਦੀ ਸਭ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ।
ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਤਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਿਤ੍ਯ ਰਘੁਨਾਥਾਨੁਜਃ ਪਰਮ੍ । ਗਂਤੁਂ ਚਕਾਰ ਧਿषਣਾਂ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਹ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਰਹਿ ਕੇ, ਰਘੁਨਾਥ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ, ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਜਾਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸੁਮਦਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਰਾਜ੍ਯੇऽਭ੍ਯषੇਚਯਤ੍ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੇਨ ਮਹਾਰਾਜ੍ਞਾ ਪੁष੍ਕਲੇਨਾਨੁਮੋਦਿਤਃ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਸੁਮਦਾ ਨੇ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ।
ਵਾਸਾਂਸਿ ਬਹੁਰਤ੍ਨਾਨਿ ਧਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸੇਵਕੇਭ੍ਯੋऽਸੌ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤੋ ਗਮਨਮਾਰੇਭੇ ਮਂਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਹੁਵਿਤ੍ਤਮੈਃ । ਪਤ੍ਤਿਭਿਰ੍ਵਾਜਿਭਿਰ੍ਨਾਗੈਃ ਸਦਸ਼੍ਵੈਰਥ ਕੋਟਿਭਿਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਯਾਤਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੀ, ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਰਥਾਂ ਨਾਲ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਸਹਿਤਸ੍ਤੇਨ ਸੁਮਦੇਨ ਧਨੁਰ੍ਭृਤਾ । ਜਗਾਮ ਮਾਰ੍ਗੇ ਵਿਹਸਨ੍ਰਘੁਨਾਥਪ੍ਰਤਾਪਭृਤ੍
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਸੁਮਦਾ ਅਤੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸੂਰਮਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਘੁਨਾਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਲੈ ਕੇ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਪਯੋष੍ਣੀਤੀਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਜਗਾਮ ਸ ਹਯੋਤ੍ਤਮਃ । ਪृष੍ਠਤੋऽਨੁਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੋਧਾ ਵੈ ਹਯਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਪਯੋਸ਼ਣੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ; ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਿੱਛੋਂ ਚਲੇ।
ਆਸ਼੍ਰਮਾਨ੍ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨृषੀਣਾਂ ਸੁਤਪੋਭृਤਾਮ੍ । ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਵਿਸ਼ृਣ੍ਵਾਨੋ ਰਘੁਨਾਥਗੁਣੋਦਯਮ੍
ਉਹ ਉੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਵੱਡੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਥਾਂ ਰਘੁਨਾਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਗਿਆ।
ਏष ਧੀਮਾਨ੍ਹਰਿਰ੍ਯਾਤਿ ਹਰਿਣਾ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਹਰਿਭਿਰ੍ਹਰਿਭਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਹਰਿਵਰ੍ਯਾਨੁਗੈਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਇਹ ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਹਰੀ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਬਾਂਦਰਾਂ, ਬਾਂਦਰ ਭਗਤਾਂ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸਾਥ ਨਾਲ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼ृਣ੍ਵਞ੍ਛੁਭਾ ਵਾਚੋ ਮੁਨੀਨਾਂ ਪਰਿਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਤੁਤੋष ਭਕ੍ਤ੍ਯੁਤ੍ਕਲਿਤਚਿਤ੍ਤਵृਤ੍ਤਿਭृਤਾਂ ਮਹਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਏ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚਾਸ਼੍ਰਮਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਜਨਜਂਤੁਸਮਾਕੁਲਮ੍ । ਵੇਦਧ੍ਵਨਿਹਤਾਸ਼ੇषਾ ਮਂਗਲਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਨृਣਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉੱਥੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸਾਰੇ ਅਸ਼ੁਭ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਹਵਿਰ੍ਧੂਮ ਪਵਿਤ੍ਰਿਤਨਭੋਖਿਲਮ੍ । ਮੁਨਿਵਰ੍ਯਕृਤਾਨੇਕ ਯਾਗਯੂਪਸੁਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਅਗਨਿਹੋਤਰ ਦੀ ਹਵਨ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ; ਉੱਥੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਕਈ ਯਾਗਾਂ ਦੇ ਯੂਪਾਂ ਨਾਲ ਥਾਂ ਸੋਹਣੀ ਸੀ।
ਯਤ੍ਰ ਗਾਵਸ੍ਤੁ ਹਰਿਣਾ ਪਾਲ੍ਯਂਤੇ ਪਾਲਨੋਚਿਤਾਃ । ਮੂषਕਾ ਨ ਖਨਂਤ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਬਿਡਾਲਸ੍ਯ ਭਯਾਦ੍ਬਿਲਮ੍
ਉੱਥੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਥਾਂ ਤੇ ਚੂਹੇ ਬਿੱਲੀਆਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਬਿਲ ਨਹੀਂ ਖੋਦਦੇ।