ਕਟਾਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਨੂਪੁਰਾਰਾਵੈਃ ਪਰਿਰਂਭੈਰ੍ਵਿਲੋਕਨੈਃ । ਨ ਤਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਤਂ ਵਿਭ੍ਰਾਂਤਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਵਰਾਂਗਨਾਃ
ਕਿਨਾਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਗਲੇ ਲਗਣ ਅਤੇ ਮੋਹਣੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ।
ਗਤ੍ਵਾ ਯਥਾਗਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਜਗਦੁਰ੍ਧੀਰਧੀਰ੍ਨृਪਃ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਘਵਾ ਭੀਤਃ ਸੇਵਾਮਾਰਭਤਾਤ੍ਮਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਘਵਨ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਅਥ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਪਾਦਪਦ੍ਮੇ ਸ੍ਵਕੇਂऽਬਿਕਾ । ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਂ ਮਹਾਰਾਜਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਭੂਤ੍ਸੁਤੋषਿਤਾ
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਸਦੀਕ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਰਾਜਾ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ।
ਪਂਚਾਸ੍ਯਪृष੍ਠਲਲਿਤਾ ਪਾਸ਼ਾਂਕੁਸ਼ਧਰਾਵਰਾ । ਧਨੁਰ੍ਬਾਣਧਰਾ ਮਾਤਾ ਜਗਤ੍ਪਾਵਨਪਾਵਨੀ
ਪੰਜ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਸੋਹਣੀ, ਫੰਨ, ਅੰਕੁਸ਼, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਤਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਾਤਰਂ ਧੀਮਾਨ੍ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਸਮਪ੍ਰਭਾਮ੍ । ਧਨੁਰ੍ਬਾਣਸृਣੀਪਾਸ਼ਾਨ੍ਦਧਾਨਾਂ ਹਰ੍षਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਉਹ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦੀ, ਧਨੁਸ਼, ਤੀਰ, ਰੱਸੀ ਤੇ ਫੰਨ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿਰਸਾ ਬਹੁਸ਼ੋ ਨਤ੍ਵਾ ਮਾਤਰਂ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਿਤਾਮ੍ । ਹਸਂਤੀਂ ਨਿਜਦੇਹੇषੁ ਸ੍ਪृਸ਼ਂਤੀਂ ਪਾਣਿਨਾ ਮੁਹੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ, ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਹੁ ਵਾਰੀ ਸਿਰ ਨਮਾਇਆ; ਮਾਤਾ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹਦੀ ਸੀ।
ਤੁष੍ਟਾਵ ਭਕ੍ਤ੍ਯੁਤ੍ਕਲਿਤਚਿਤ੍ਤਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਮਹਾਮਤਿਃ । ਗਦ੍ਗਦਸ੍ਵਰਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਕਂਟਕਾਂਗੋਪਸ਼ੋਭਿਤਃ
ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ; ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰੁਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਰੋਮਾਂ ਵਾਲੀ ਥਰ-ਥਰ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਜਯ ਦੇਵਿ ਮਹਾਦੇਵਿ ਭਕ੍ਤਵृਂਦੈਕਸੇਵਿਤੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੁਦ੍ਰਾਦਿਦੇਵੇਂਦ੍ਰ ਸੇਵਿਤਾਂਘ੍ਰਿਯੁਗੇऽਨਘੇ
ਜੈ ਹੋ, ਦੇਵੀ! ਜੈ ਹੋ, ਮਹਾਦੇਵੀ! ਭਕਤਾਂ ਦੀ ਇਕੱਲੀ ਆਸਰਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਮਾਤਾ!
ਮਾਤਸ੍ਤਵ ਕਲਾਵਿਦ੍ਧਮੇਤਦ੍ਭਾਤਿ ਚਰਾਚਰਮ੍ । ਤ੍ਵਦृਤੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਂ ਤਨ੍ਮਾਤਰ੍ਭਦ੍ਰੇ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਮਾਤਾ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ ਜਗਤ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਭਾਗਵਤੀ ਮਾਤਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਹੀ ਤ੍ਵਯਾऽਧਾਰਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਚਲਤੀਹ ਨ । ਸਪਰ੍ਵਤਵਨੋਦ੍ਯਾਨ ਦਿਗ੍ਗਜੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਾ
ਤੇਰੀ ਆਧਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਹਿਲਦੀ ਨਹੀਂ; ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਤਪਤਿ ਖੇ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰਂਸ਼ੁਭਿਃ ਪ੍ਰਤਪਨ੍ਮਹੀਮ੍ । ਤ੍ਵਚ੍ਛਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਸੁਧਾਸਂਸ੍ਥਂ ਰਸਂ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਵਿਮੁਂਚਤਿ
ਸੂਰਜ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਰਸ ਚੁੱਕਦਾ ਤੇ ਛੱਡਦਾ ਹੈ।
ਅਂਤਰ੍ਬਹਿਃ ਸ੍ਥਿਤੋ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਲੋਕਾਨਾਂ ਪ੍ਰਕਰੋਤੁ ਸ਼ਮ੍ । ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਤਾਪਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵਿ ਸੁਰਾਸੁਰਨਮਸ੍ਕृਤੇ
ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ, ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਮਹਾਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵ ਤੇ ਦੈਤ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਂ ਵਿਦ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਮਾਯਾ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਲੋਕੈਕਪਾਲਿਨਃ । ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸृਜਸੀਦਂ ਤ੍ਵਂ ਪਾਲਯਸ੍ਯਪਿ ਮੋਹਿਨਿ
ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਹਾ ਮਾਇਆ ਹੈਂ, ਜਗਤ ਦੀ ਇਕੱਲੀ ਰੱਖਵਾਲੀ; ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੂੰ ਇਹ ਜਗਤ ਬਣਾਉਂਦੀ ਤੇ ਪਾਲਦੀ ਹੈਂ, ਮੋਹਣੀ।
ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਸੁਖਮਯਂਤਿ ਵੈ । ਮਾਂ ਪਾਲਯ ਕृਪਾਨਾਥੇ ਵਂਦਿਤੇ ਭਕ੍ਤਵਲ੍ਲਭੇ
ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਸਫਲਤਾ ਤੇ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ, ਦਇਆਵਾਨ ਮਾਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਭ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਕਤਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ।
ਰਕ੍ਸ਼ ਮਾਂ ਸੇਵਕਂ ਮਾਤਸ੍ਤ੍ਵਦੀਯਚਰਣਾਰਣਮ੍ । ਕੁਰੁ ਮੇ ਵਾਂਛਿਤਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਮਹਾਪੁਰੁषਪੂਰ੍ਵਜੇ
ਮਾਤਾ, ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਨੂੰ ਬਚਾ; ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸਫਲਤਾ ਦੇ, ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜੀ ਹੋਈ ਪੁਰਾਤਨ।
ਸੁਮਤਿਰੁਵਾਚ। ਏਵਂ ਤੁष੍ਟਾ ਜਗਨ੍ਮਾਤਾ ਵृਣੀष੍ਵ ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਉਵਾਚ ਭਕ੍ਤਂ ਸੁਮਦਂ ਤਪਸਾ ਕृਸ਼ਦੇਹਿਨਮ੍
ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਤਪ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਭਕਤ ਸੁਮਦਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਉੱਚਾ ਵਰ ਮੰਗੋ।'
ਇਤ੍ਯੇਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਸੁਮਦੋ ਨृਪਃ । ਵਵ੍ਰੇ ਨਿਜਂ ਹृਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਹਤਦੁਰ੍ਜਨਕਂਟਕਮ੍
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਮਦਾ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਖੋਇਆ ਹੋਇਆ ਰਾਜ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਮਾੜੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਮੁਕ ਗਈ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦੀ ਅਰਜ਼ੀ ਕੀਤੀ।
ਮਹੇਸ਼ੀਚਰਣਦ੍ਵਂਦ੍ਵੇ ਭਕ੍ਤਿਮਵ੍ਯਭਿਚਾਰਿਣੀਮ੍ । ਪ੍ਰਾਂਤੇ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਤੁ ਸਂਸਾਰਵਾਰਿਧੇਸ੍ਤਾਰਿਣੀਂ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਅਟੱਲ ਭਕਤੀ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ, ਆਖਰਲੇ ਵੇਲੇ, ਵੀ ਮੰਗੀ।
ਕਾਮਾਕ੍ਸ਼ੋਵਾਚ। ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਹਿ ਸੁਮਦ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਹਤਕਂਟਕਮ੍ । ਮਹਿਲਾਰਤ੍ਨਸਂਜੁष੍ਟਪਾਦਪਦ੍ਮਦ੍ਵਯੋ ਭਵ
ਕਾਮਾਕਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਸੁਮਦਾ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ; ਤੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਰਤਨ ਸਜਾਉਣ।'
ਤਤਵੈਰਿਪਰਾਭੂਤਿਰ੍ਮਾਭੂਯਾਤ੍ਸੁਮਦਾਭਿਧ । ਯਦਾ ਤੁ ਰਾਵਣਂ ਹਤ੍ਵਾ ਰਘੁਨਾਥੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਸੁਮਦਾ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਹਾਰ ਨਾ ਆਵੇ; ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਰਘੁਨਾਥ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ,
ਕਰਿष੍ਯਤ੍ਯਸ਼੍ਵਮੇਧਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵਸਂਭਾਰਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤਾ ਮਹਾਵੀਰਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰੇਗਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੋਣਗੀਆਂ; ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ,
ਪਾਲਯਨ੍ਹਯਮਾਯਾਸ੍ਯਤ੍ਯਤ੍ਰ ਵੀਰਾਦਿਭਿਰ੍ਵृਤਃ । ਤਸ੍ਮੈ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਰ੍ਪ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਰਾਜ੍ਯਮृਦ੍ਧਂ ਧਨਾਦਿਕਮ੍
ਹੇਰਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਯਜਨ ਦੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਿਆਂ ਇੱਥੇ ਆਵੇਗਾ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਤੇ ਧਨ ਆਦਿ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੀਂ।
ਪਾਲਯਿष੍ਯਸਿ ਯੋਧੈਃ ਸ੍ਵੈਰ੍ਧਨੁਰ੍ਧਾਰਿਭਿਰੁਦ੍ਭਟੈਃ । ਤਤਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਭ੍ਰਮਿष੍ਯਸਿ ਮਹਾਮਤੇ
ਫਿਰ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰੇਂਗਾ; ਤੇ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਘੁੰਮੇਂਗਾ।
ਤਤੋ ਰਾਮਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਂਦ੍ਰੇਸ਼ਾਦਿਸੇਵਿਤਮ੍ । ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪਾਂ ਯੋਗਿਭਿਰ੍ਯਮਸਾਧਨੈਃ
ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵਿਤ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਹੀ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਮਿਹਸ੍ਥਾਸ੍ਯੇ ਯਾਵਦ੍ਰਾਮਹਯਾਗਮਃ । ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਤੁ ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਗਂਤਾਸ੍ਮਿ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਰਹਾਂਗੀ ਜਦ ਤੱਕ ਰਾਮ ਦਾ ਘੋੜਾ ਨਹੀਂ ਆ ਜਾਂਦਾ; ਫਿਰ, ਤੈਨੂੰ ਉੱਥੋਂ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉੱਚੇ ਪਦ ਤੇ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਂਤਰ੍ਦਧੇ ਦੇਵੀ ਸੁਰਾਸੁਰਨਮਸ੍ਕृਤਾ । ਸੁਮਦੋऽਪ੍ਯਹਿਚ੍ਛਤ੍ਰਾਯਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਨृਪੋऽਭਵਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ; ਤੇ ਸੁਮਦਾ ਨੇ ਅਹਿਚੱਤਰ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਏष ਰਾਜਾ ਸਮਰ੍ਥੋऽਪਿ ਬਲਵਾਹਨਸਂਯੁਤਃ । ਨ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਤਿ ਤੇ ਵਾਹਂ ਮਹਾਮਾਯਾਸੁਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਇਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਮਰਥ ਤੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਸਵਾਰੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਫੜੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਹਾ ਮਾਇਆ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪੁਰੀ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਹਯਮੇਧਹਯੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮਹਾਰਾਜੈਃ ਸੇਵਿਤਾਂਘ੍ਰਿਂ ਮਹਾਮਤਿਮ੍
ਜਦੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਯਜਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਘੋੜਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ, ਵੱਡੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵਿਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ,
ਸਰ੍ਵਂ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਰਾਜਾ ਸੁਮਦਨਾਮਧृਕ੍ । ਅਧੁਨਾਤਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰ ਪ੍ਰਤਾਪਤਃ
ਸਭ ਕੁਝ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਸੁਮਦਾ ਤੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ; ਹੁਣ ਲਈ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਵृਤ੍ਤਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸੁਮਦਸ੍ਯ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ । ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਚੋਵਾਚ ਜਹਰ੍ष ਮਤਿਮਾਨ੍ਬਲੀ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਮਦਾ ਦੇ ਇਹ ਹਾਲਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!' ਕਹਿ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।