ਪਿਬਾਮृਤਂ ਮਾਮਕਵਕ੍ਤ੍ਰਨਿਰ੍ਗਤਂ । ਵਿਮਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਵਰਂ ਮਯਾ ਸਹ । ਸੁਮੇਰੁਸ਼ृਂਗਂ ਬਹੁਪੁਣ੍ਯਸੇਵਿਤਂ । ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭੋਗਂ ਕੁਰੁ ਸਤ੍ਤਪਃ ਫਲਮ੍
ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਬਹੁਤ ਤਪ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਸੁਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਤਪ ਦਾ ਫਲ ਰਸ ਲੈ।
ਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾ ਯੌਵਨਰੂਪਸ਼ੋਭਿਤਾ । ਗृਹ੍ਣਾਤੁ ਤੇ ਮੂਰ੍ਧਨਿ ਤਾਪਵਾਰਣਮ੍ । ਸੁਚਾਮਰੌ ਸਂਤਤਧਾਰਯਾਂਕਿਤੌ । ਗਂਗਾਪ੍ਰਵਾਹਾਵਿਵ ਸੁਂਦਰੋਤ੍ਤਮ
ਤਿਲੋਤਮਾ, ਜੋ ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਠੰਡੀ ਚਾਦਰ ਰੱਖੇ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦੋ ਸੁਚੱਜੇ ਪੱਖੇ ਲਗਾਤਾਰ ਹਿਲ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ।
ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਭੋਃ ਕਾਮਕਥਾਂ ਮਨੋਹਰਾਂ । ਪਿਬਾਮृਤਂ ਦੇਵਗਣਾਦਿਵਾਂਛਿਤਮ੍ । ਉਦ੍ਯਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਚ ਨਂਦਨਾਭਿਧਂ । ਵਰਾਂਗਨਾਭਿਰ੍ਵਿਹਰਂ ਕੁਰੁ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਿਆਰ ਦੀਆਂ ਮੋਹਕ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣ; ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਨੰਦਨ ਨਾਮ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਵਧੀਆ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮਹਾਮਤਿਰ੍ਨृਪੋ । ਵਿਚਾਰਯਾਮਾਸ ਕੁਤੋ ਹ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਮਯਾ ਸੁਸृष੍ਟਾਸ੍ਤਪਸਾ ਸੁਰਾਂਗਨਾਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਹ ਏਵਾਤ੍ਰ ਵਿਧੇਯਮੇष ਕਿਮ੍
ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਾਜਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ: 'ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਤਪ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਹਨ, ਕਿੱਥੋਂ ਆਈਆਂ ਹਨ? ਮੈਂ ਇਸ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਇਤਿ ਚਿਂਤਾਤੁਰੋ ਰਾਜਾ ਸ੍ਵਾਂਤੇ ਸਂਚਿਂਤਯਨ੍ਸੁਧੀਃ । ਜਗਾਦ ਮਤਿਮਾਨ੍ਵੀਰਃ ਸੁਮਦੋ ਦੇਵਤਾਙ੍ਗਨਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੁਮਦ ਨੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਯੂਯਂ ਤੁ ਮਮਚਿਤ੍ਤਸ੍ਥਾ ਜਗਨ੍ਮਾਤृਸ੍ਵਰੂਪਕਾਃ । ਮਯਾ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯਤੇ ਯਾ ਹਿ ਸਾਪਿ ਤ੍ਵਦ੍ਰੂਪਿਣੀ ਮਤਾ
ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ; ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਦਂ ਤੁਚ੍ਛਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸੁਖਂ ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਂ ਸਵਿਕਲ੍ਪਕਮ੍ । ਮਤ੍ਸ੍ਵਾਮਿਨੀ ਮਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸੇਵਿਤਾ ਦਾਸ੍ਯਤੇ ਵਰਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਸਵਰਗ ਦਾ ਸੁਖ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਹ ਨਿਕੰਮਾ ਤੇ ਅਸਥਿਰ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਮਾਲਕਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੈਂ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਵੇਗੀ।
ਯਤ੍ਕृਪਾਤੋ ਵਿਧਿਃ ਸਤ੍ਯਲੋਕਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਹਾਨਭੂਤ੍ । ਸਾ ਮੇ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਸਰ੍ਵਂ ਹਿ ਭਕ੍ਤਦੁਃਖਾਂਤਕਾਰਿਣੀ
ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਤ੍ਯ ਲੋਕ ਤੇ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਪਾਈ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਵੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਦੁਖਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਕਿਂ ਨਂਦਨਂ ਕਿਂ ਤੁ ਗਿਰਿਃ ਕਨਕੇਨ ਸੁਮਣ੍ਡਿਤਃ । ਕਿਂ ਸੁਧਾ ਸ੍ਵਲ੍ਪਪੁਣ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾ ਦਾਨਵਦੁਃਖਦਾ
ਨੰਦਨ ਵਨ ਕੀ ਹੈ? ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਪਹਾੜ ਕੀ ਹੈ? ਥੋੜ੍ਹੀ ਭਲਾਈ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੀ, ਜੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਕੀ ਹੈ?
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਕਾਮਸ੍ਤੁ ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਪ੍ਰਾਹਰਨ੍ਨਰਦੇਵਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤੁਂ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨ ਵੈ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਮ ਨੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਰਹਿਆ।
ਕਟਾਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਨੂਪੁਰਾਰਾਵੈਃ ਪਰਿਰਂਭੈਰ੍ਵਿਲੋਕਨੈਃ । ਨ ਤਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਤਂ ਵਿਭ੍ਰਾਂਤਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਵਰਾਂਗਨਾਃ
ਕਿਨਾਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਗਲੇ ਲਗਣ ਅਤੇ ਮੋਹਣੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ।
ਗਤ੍ਵਾ ਯਥਾਗਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਜਗਦੁਰ੍ਧੀਰਧੀਰ੍ਨृਪਃ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਘਵਾ ਭੀਤਃ ਸੇਵਾਮਾਰਭਤਾਤ੍ਮਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਘਵਨ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਅਥ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਪਾਦਪਦ੍ਮੇ ਸ੍ਵਕੇਂऽਬਿਕਾ । ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਂ ਮਹਾਰਾਜਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਭੂਤ੍ਸੁਤੋषਿਤਾ
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਸਦੀਕ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਰਾਜਾ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ।
ਪਂਚਾਸ੍ਯਪृष੍ਠਲਲਿਤਾ ਪਾਸ਼ਾਂਕੁਸ਼ਧਰਾਵਰਾ । ਧਨੁਰ੍ਬਾਣਧਰਾ ਮਾਤਾ ਜਗਤ੍ਪਾਵਨਪਾਵਨੀ
ਪੰਜ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਸੋਹਣੀ, ਫੰਨ, ਅੰਕੁਸ਼, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਤਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਾਤਰਂ ਧੀਮਾਨ੍ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਸਮਪ੍ਰਭਾਮ੍ । ਧਨੁਰ੍ਬਾਣਸृਣੀਪਾਸ਼ਾਨ੍ਦਧਾਨਾਂ ਹਰ੍षਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਉਹ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦੀ, ਧਨੁਸ਼, ਤੀਰ, ਰੱਸੀ ਤੇ ਫੰਨ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿਰਸਾ ਬਹੁਸ਼ੋ ਨਤ੍ਵਾ ਮਾਤਰਂ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਿਤਾਮ੍ । ਹਸਂਤੀਂ ਨਿਜਦੇਹੇषੁ ਸ੍ਪृਸ਼ਂਤੀਂ ਪਾਣਿਨਾ ਮੁਹੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ, ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਹੁ ਵਾਰੀ ਸਿਰ ਨਮਾਇਆ; ਮਾਤਾ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹਦੀ ਸੀ।
ਤੁष੍ਟਾਵ ਭਕ੍ਤ੍ਯੁਤ੍ਕਲਿਤਚਿਤ੍ਤਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਮਹਾਮਤਿਃ । ਗਦ੍ਗਦਸ੍ਵਰਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਕਂਟਕਾਂਗੋਪਸ਼ੋਭਿਤਃ
ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ; ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰੁਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਰੋਮਾਂ ਵਾਲੀ ਥਰ-ਥਰ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਜਯ ਦੇਵਿ ਮਹਾਦੇਵਿ ਭਕ੍ਤਵृਂਦੈਕਸੇਵਿਤੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੁਦ੍ਰਾਦਿਦੇਵੇਂਦ੍ਰ ਸੇਵਿਤਾਂਘ੍ਰਿਯੁਗੇऽਨਘੇ
ਜੈ ਹੋ, ਦੇਵੀ! ਜੈ ਹੋ, ਮਹਾਦੇਵੀ! ਭਕਤਾਂ ਦੀ ਇਕੱਲੀ ਆਸਰਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਮਾਤਾ!
ਮਾਤਸ੍ਤਵ ਕਲਾਵਿਦ੍ਧਮੇਤਦ੍ਭਾਤਿ ਚਰਾਚਰਮ੍ । ਤ੍ਵਦृਤੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਂ ਤਨ੍ਮਾਤਰ੍ਭਦ੍ਰੇ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਮਾਤਾ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ ਜਗਤ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਭਾਗਵਤੀ ਮਾਤਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਹੀ ਤ੍ਵਯਾऽਧਾਰਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਚਲਤੀਹ ਨ । ਸਪਰ੍ਵਤਵਨੋਦ੍ਯਾਨ ਦਿਗ੍ਗਜੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਾ
ਤੇਰੀ ਆਧਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਹਿਲਦੀ ਨਹੀਂ; ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਤਪਤਿ ਖੇ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰਂਸ਼ੁਭਿਃ ਪ੍ਰਤਪਨ੍ਮਹੀਮ੍ । ਤ੍ਵਚ੍ਛਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਸੁਧਾਸਂਸ੍ਥਂ ਰਸਂ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਵਿਮੁਂਚਤਿ
ਸੂਰਜ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਰਸ ਚੁੱਕਦਾ ਤੇ ਛੱਡਦਾ ਹੈ।
ਅਂਤਰ੍ਬਹਿਃ ਸ੍ਥਿਤੋ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਲੋਕਾਨਾਂ ਪ੍ਰਕਰੋਤੁ ਸ਼ਮ੍ । ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਤਾਪਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵਿ ਸੁਰਾਸੁਰਨਮਸ੍ਕृਤੇ
ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ, ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਮਹਾਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵ ਤੇ ਦੈਤ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਂ ਵਿਦ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਮਾਯਾ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਲੋਕੈਕਪਾਲਿਨਃ । ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸृਜਸੀਦਂ ਤ੍ਵਂ ਪਾਲਯਸ੍ਯਪਿ ਮੋਹਿਨਿ
ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਹਾ ਮਾਇਆ ਹੈਂ, ਜਗਤ ਦੀ ਇਕੱਲੀ ਰੱਖਵਾਲੀ; ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੂੰ ਇਹ ਜਗਤ ਬਣਾਉਂਦੀ ਤੇ ਪਾਲਦੀ ਹੈਂ, ਮੋਹਣੀ।
ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਸੁਖਮਯਂਤਿ ਵੈ । ਮਾਂ ਪਾਲਯ ਕृਪਾਨਾਥੇ ਵਂਦਿਤੇ ਭਕ੍ਤਵਲ੍ਲਭੇ
ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਸਫਲਤਾ ਤੇ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ, ਦਇਆਵਾਨ ਮਾਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਭ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਕਤਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ।
ਰਕ੍ਸ਼ ਮਾਂ ਸੇਵਕਂ ਮਾਤਸ੍ਤ੍ਵਦੀਯਚਰਣਾਰਣਮ੍ । ਕੁਰੁ ਮੇ ਵਾਂਛਿਤਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਮਹਾਪੁਰੁषਪੂਰ੍ਵਜੇ
ਮਾਤਾ, ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਨੂੰ ਬਚਾ; ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸਫਲਤਾ ਦੇ, ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜੀ ਹੋਈ ਪੁਰਾਤਨ।
ਸੁਮਤਿਰੁਵਾਚ। ਏਵਂ ਤੁष੍ਟਾ ਜਗਨ੍ਮਾਤਾ ਵृਣੀष੍ਵ ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਉਵਾਚ ਭਕ੍ਤਂ ਸੁਮਦਂ ਤਪਸਾ ਕृਸ਼ਦੇਹਿਨਮ੍
ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਤਪ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਭਕਤ ਸੁਮਦਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਉੱਚਾ ਵਰ ਮੰਗੋ।'
ਇਤ੍ਯੇਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਸੁਮਦੋ ਨृਪਃ । ਵਵ੍ਰੇ ਨਿਜਂ ਹृਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਹਤਦੁਰ੍ਜਨਕਂਟਕਮ੍
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਮਦਾ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਖੋਇਆ ਹੋਇਆ ਰਾਜ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਮਾੜੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਮੁਕ ਗਈ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦੀ ਅਰਜ਼ੀ ਕੀਤੀ।
ਮਹੇਸ਼ੀਚਰਣਦ੍ਵਂਦ੍ਵੇ ਭਕ੍ਤਿਮਵ੍ਯਭਿਚਾਰਿਣੀਮ੍ । ਪ੍ਰਾਂਤੇ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਤੁ ਸਂਸਾਰਵਾਰਿਧੇਸ੍ਤਾਰਿਣੀਂ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਅਟੱਲ ਭਕਤੀ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ, ਆਖਰਲੇ ਵੇਲੇ, ਵੀ ਮੰਗੀ।
ਕਾਮਾਕ੍ਸ਼ੋਵਾਚ। ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਹਿ ਸੁਮਦ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਹਤਕਂਟਕਮ੍ । ਮਹਿਲਾਰਤ੍ਨਸਂਜੁष੍ਟਪਾਦਪਦ੍ਮਦ੍ਵਯੋ ਭਵ
ਕਾਮਾਕਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਸੁਮਦਾ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ; ਤੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਰਤਨ ਸਜਾਉਣ।'
ਤਤਵੈਰਿਪਰਾਭੂਤਿਰ੍ਮਾਭੂਯਾਤ੍ਸੁਮਦਾਭਿਧ । ਯਦਾ ਤੁ ਰਾਵਣਂ ਹਤ੍ਵਾ ਰਘੁਨਾਥੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਸੁਮਦਾ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਹਾਰ ਨਾ ਆਵੇ; ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਰਘੁਨਾਥ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ,