ਏਕਾਪ੍ਸਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨृਪਸ੍ਯ ਪਾਦਯੋਃ । ਸਂਵਾਹਨਂ ਨਰ੍ਤਿਤਨੇਤ੍ਰਪਲ੍ਲਵਾ । ਚਕਾਰ ਚਾਨ੍ਯਾ ਤੁ ਕਟਾਕ੍ਸ਼ਮੋਕ੍ਸ਼ਣਂ । ਚਕਾਰ ਕਾਚਿਦ੍ਭृਸ਼ਮਂਗਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਇੱਕ ਅਪਸਰਾ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੈਰ ਮਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੱਸਦੀਆਂ ਤੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਨਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਦੂਜੀ ਨੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਾਰੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਇੱਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਮੋਹਕਤਾ ਨਾਲ ਹਿਲਾਇਆ।
ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਸ੍ਤਥਾਕੀਰ੍ਣਃ ਕਾਮਵਿਹ੍ਵਲਮਾਨਸਃ । ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਮਤਿਮਾਞ੍ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਸ਼ਿਰੋਮਣਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਰਾਜਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਏਤਾ ਮੇ ਤਪਸੋ ਵਿਘ੍ਨਕਾਰਿਣ੍ਯੋऽਪ੍ਸਰਸਾਂ ਵਰਾਃ । ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰੇषਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਕਰਿष੍ਯਂਤਿ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਮੇਰੇ ਤਪ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣੀਆਂ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਭੇਜਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਨਗੀਆਂ।
ਇਤਿ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਸੁਤਪਾਸ੍ਤਾ ਉਵਾਚ ਵਰਾਂਗਨਾਃ । ਕਾ ਯੂਯਂ ਕੁਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਾਃ ਕਿਂ ਭਵਤੀਨਾਂ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਤਪਸੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਈਆਂ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?'
ਅਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਜਾਤਮਹੋ ਯਦ੍ਭਵਤ੍ਯੋऽਕ੍ਸ਼ਿਗੋਚਰਾਃ । ਯਾਸ੍ਤਪੋਭਿਃ ਸੁਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਸ੍ਤਾ ਮੇ ਤਪਸ ਆਗਤਾਃ
ਵਾਹ, ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਅਜੀਬ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਤਪ ਨਾਲ ਵੀ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀਆਂ, ਮੇਰੇ ਤਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਆ ਗਈਆਂ ਹੋ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸੁਮਦਸ੍ਯ ਤਪੋਨਿਧੇਃ । ਜਗਦੁਃ ਕਾਮਸੇਨਾਸ੍ਤਂ ਰਂਭਾਦ੍ਯਪ੍ਸਰਸੋ ਮੁਦਾ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਮਦ ਦੇ ਤਪ ਦੇ ਖਜਾਨੇ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰੰਭਾ ਆਦਿ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਤ੍ਵਤ੍ਤਪੋਭਿਰ੍ਵਯਂ ਕਾਂਤ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਵਰਾਂਗਨਾਃ । ਤਾਸਾਂ ਯੌਵਨਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤ੍ਯਜ ਤਪਃਫਲਮ੍
ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਤੇਰੇ ਤਪ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸਭ ਵਧੀਆ ਔਰਤਾਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈਆਂ ਹਾਂ; ਸਾਡੀ ਜਵਾਨੀ ਦਾ ਰਸ ਲੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਤਪ ਦਾ ਫਲ ਛੱਡ ਦੇ।
ਇਯਂ ਘृਤਾਚੀ ਸੁਭਗਾ ਚਂਪਕਾਭਸ਼ਰੀਰਭृਤ੍ । ਕਰ੍ਪੂਰਗਂਧਲਲਿਤਂ ਭੁਨਕ੍ਤੁ ਤ੍ਵਨ੍ਮੁਖਾਮृਤਮ੍
ਇਹ ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚੰਪਾ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਕਪੂਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਮਹਿਕਦਾ। ਉਹ ਤੇਰੇ ਹੋਠਾਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਰਸ ਲੈਵੇ।
ਏਤਾਂ ਮਹਾਭਾਗ ਸੁਸ਼ੋਭਿਵਿਭ੍ਰਮਾਂ । ਮਨੋਹਰਾਂਗੀਂ ਘਨਪੀਨਸਤ੍ਕੁਚਾਮ੍ । ਕਾਂਤੋਪਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵਾਸ਼ੁ ਨਿਜੋਗ੍ਰਪੁਣ੍ਯਤਃ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਯਜ ਦੁਃਖਜਾਤਮ੍
ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਈ ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਚਾਲ ਵਾਲੀ, ਮੋਹਕ ਅੰਗਾਂ ਤੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਤਨ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਰਸ ਲੈ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਤਪ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ ਮਿਲੀ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਦੁਖ ਛੱਡ ਦੇ।
ਮਾਮਪ੍ਯਨਰ੍ਘ੍ਯਾਭਰਣੋਪਸ਼ੋਭਿਤਾਂ । ਮਂਦਾਰਮਾਲਾਪਰਿਸ਼ੋਭਿਵਕ੍ਸ਼ਸਮ੍ । ਨਾਨਾਰਤਾਖ੍ਯਾਨਵਿਚਾਰਚਂਚੁਰਾਂ । ਦृਢਂ ਯਥਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਰਿਰਂਭਣਂ ਕੁਰੁ
ਮੈਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਕੀਮਤੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਮੰਦਾਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਲਾਵਾਂ ਤੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਾਂ, ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਡੀ ਮਿਲਾਪ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ।
ਪਿਬਾਮृਤਂ ਮਾਮਕਵਕ੍ਤ੍ਰਨਿਰ੍ਗਤਂ । ਵਿਮਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਵਰਂ ਮਯਾ ਸਹ । ਸੁਮੇਰੁਸ਼ृਂਗਂ ਬਹੁਪੁਣ੍ਯਸੇਵਿਤਂ । ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭੋਗਂ ਕੁਰੁ ਸਤ੍ਤਪਃ ਫਲਮ੍
ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਬਹੁਤ ਤਪ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਸੁਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਤਪ ਦਾ ਫਲ ਰਸ ਲੈ।
ਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾ ਯੌਵਨਰੂਪਸ਼ੋਭਿਤਾ । ਗृਹ੍ਣਾਤੁ ਤੇ ਮੂਰ੍ਧਨਿ ਤਾਪਵਾਰਣਮ੍ । ਸੁਚਾਮਰੌ ਸਂਤਤਧਾਰਯਾਂਕਿਤੌ । ਗਂਗਾਪ੍ਰਵਾਹਾਵਿਵ ਸੁਂਦਰੋਤ੍ਤਮ
ਤਿਲੋਤਮਾ, ਜੋ ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਠੰਡੀ ਚਾਦਰ ਰੱਖੇ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦੋ ਸੁਚੱਜੇ ਪੱਖੇ ਲਗਾਤਾਰ ਹਿਲ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ।
ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਭੋਃ ਕਾਮਕਥਾਂ ਮਨੋਹਰਾਂ । ਪਿਬਾਮृਤਂ ਦੇਵਗਣਾਦਿਵਾਂਛਿਤਮ੍ । ਉਦ੍ਯਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਚ ਨਂਦਨਾਭਿਧਂ । ਵਰਾਂਗਨਾਭਿਰ੍ਵਿਹਰਂ ਕੁਰੁ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਿਆਰ ਦੀਆਂ ਮੋਹਕ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣ; ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਨੰਦਨ ਨਾਮ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਵਧੀਆ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮਹਾਮਤਿਰ੍ਨृਪੋ । ਵਿਚਾਰਯਾਮਾਸ ਕੁਤੋ ਹ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਮਯਾ ਸੁਸृष੍ਟਾਸ੍ਤਪਸਾ ਸੁਰਾਂਗਨਾਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਹ ਏਵਾਤ੍ਰ ਵਿਧੇਯਮੇष ਕਿਮ੍
ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਾਜਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ: 'ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਤਪ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਹਨ, ਕਿੱਥੋਂ ਆਈਆਂ ਹਨ? ਮੈਂ ਇਸ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਇਤਿ ਚਿਂਤਾਤੁਰੋ ਰਾਜਾ ਸ੍ਵਾਂਤੇ ਸਂਚਿਂਤਯਨ੍ਸੁਧੀਃ । ਜਗਾਦ ਮਤਿਮਾਨ੍ਵੀਰਃ ਸੁਮਦੋ ਦੇਵਤਾਙ੍ਗਨਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੁਮਦ ਨੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਯੂਯਂ ਤੁ ਮਮਚਿਤ੍ਤਸ੍ਥਾ ਜਗਨ੍ਮਾਤृਸ੍ਵਰੂਪਕਾਃ । ਮਯਾ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯਤੇ ਯਾ ਹਿ ਸਾਪਿ ਤ੍ਵਦ੍ਰੂਪਿਣੀ ਮਤਾ
ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ; ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਦਂ ਤੁਚ੍ਛਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸੁਖਂ ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਂ ਸਵਿਕਲ੍ਪਕਮ੍ । ਮਤ੍ਸ੍ਵਾਮਿਨੀ ਮਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸੇਵਿਤਾ ਦਾਸ੍ਯਤੇ ਵਰਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਸਵਰਗ ਦਾ ਸੁਖ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਹ ਨਿਕੰਮਾ ਤੇ ਅਸਥਿਰ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਮਾਲਕਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੈਂ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਵੇਗੀ।
ਯਤ੍ਕृਪਾਤੋ ਵਿਧਿਃ ਸਤ੍ਯਲੋਕਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਹਾਨਭੂਤ੍ । ਸਾ ਮੇ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਸਰ੍ਵਂ ਹਿ ਭਕ੍ਤਦੁਃਖਾਂਤਕਾਰਿਣੀ
ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਤ੍ਯ ਲੋਕ ਤੇ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਪਾਈ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਵੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਦੁਖਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਕਿਂ ਨਂਦਨਂ ਕਿਂ ਤੁ ਗਿਰਿਃ ਕਨਕੇਨ ਸੁਮਣ੍ਡਿਤਃ । ਕਿਂ ਸੁਧਾ ਸ੍ਵਲ੍ਪਪੁਣ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾ ਦਾਨਵਦੁਃਖਦਾ
ਨੰਦਨ ਵਨ ਕੀ ਹੈ? ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਪਹਾੜ ਕੀ ਹੈ? ਥੋੜ੍ਹੀ ਭਲਾਈ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੀ, ਜੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਕੀ ਹੈ?
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਕਾਮਸ੍ਤੁ ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਪ੍ਰਾਹਰਨ੍ਨਰਦੇਵਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤੁਂ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨ ਵੈ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਮ ਨੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਰਹਿਆ।
ਕਟਾਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਨੂਪੁਰਾਰਾਵੈਃ ਪਰਿਰਂਭੈਰ੍ਵਿਲੋਕਨੈਃ । ਨ ਤਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਤਂ ਵਿਭ੍ਰਾਂਤਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਵਰਾਂਗਨਾਃ
ਕਿਨਾਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਗਲੇ ਲਗਣ ਅਤੇ ਮੋਹਣੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ।
ਗਤ੍ਵਾ ਯਥਾਗਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਜਗਦੁਰ੍ਧੀਰਧੀਰ੍ਨृਪਃ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਘਵਾ ਭੀਤਃ ਸੇਵਾਮਾਰਭਤਾਤ੍ਮਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਘਵਨ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਅਥ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਪਾਦਪਦ੍ਮੇ ਸ੍ਵਕੇਂऽਬਿਕਾ । ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਂ ਮਹਾਰਾਜਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਭੂਤ੍ਸੁਤੋषਿਤਾ
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਸਦੀਕ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਰਾਜਾ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ।
ਪਂਚਾਸ੍ਯਪृष੍ਠਲਲਿਤਾ ਪਾਸ਼ਾਂਕੁਸ਼ਧਰਾਵਰਾ । ਧਨੁਰ੍ਬਾਣਧਰਾ ਮਾਤਾ ਜਗਤ੍ਪਾਵਨਪਾਵਨੀ
ਪੰਜ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਸੋਹਣੀ, ਫੰਨ, ਅੰਕੁਸ਼, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਤਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਾਤਰਂ ਧੀਮਾਨ੍ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਸਮਪ੍ਰਭਾਮ੍ । ਧਨੁਰ੍ਬਾਣਸृਣੀਪਾਸ਼ਾਨ੍ਦਧਾਨਾਂ ਹਰ੍षਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਉਹ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦੀ, ਧਨੁਸ਼, ਤੀਰ, ਰੱਸੀ ਤੇ ਫੰਨ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿਰਸਾ ਬਹੁਸ਼ੋ ਨਤ੍ਵਾ ਮਾਤਰਂ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਿਤਾਮ੍ । ਹਸਂਤੀਂ ਨਿਜਦੇਹੇषੁ ਸ੍ਪृਸ਼ਂਤੀਂ ਪਾਣਿਨਾ ਮੁਹੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ, ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਹੁ ਵਾਰੀ ਸਿਰ ਨਮਾਇਆ; ਮਾਤਾ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹਦੀ ਸੀ।
ਤੁष੍ਟਾਵ ਭਕ੍ਤ੍ਯੁਤ੍ਕਲਿਤਚਿਤ੍ਤਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਮਹਾਮਤਿਃ । ਗਦ੍ਗਦਸ੍ਵਰਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਕਂਟਕਾਂਗੋਪਸ਼ੋਭਿਤਃ
ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ; ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰੁਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਰੋਮਾਂ ਵਾਲੀ ਥਰ-ਥਰ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਜਯ ਦੇਵਿ ਮਹਾਦੇਵਿ ਭਕ੍ਤਵृਂਦੈਕਸੇਵਿਤੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੁਦ੍ਰਾਦਿਦੇਵੇਂਦ੍ਰ ਸੇਵਿਤਾਂਘ੍ਰਿਯੁਗੇऽਨਘੇ
ਜੈ ਹੋ, ਦੇਵੀ! ਜੈ ਹੋ, ਮਹਾਦੇਵੀ! ਭਕਤਾਂ ਦੀ ਇਕੱਲੀ ਆਸਰਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਮਾਤਾ!
ਮਾਤਸ੍ਤਵ ਕਲਾਵਿਦ੍ਧਮੇਤਦ੍ਭਾਤਿ ਚਰਾਚਰਮ੍ । ਤ੍ਵਦृਤੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਂ ਤਨ੍ਮਾਤਰ੍ਭਦ੍ਰੇ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਮਾਤਾ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ ਜਗਤ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਭਾਗਵਤੀ ਮਾਤਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਹੀ ਤ੍ਵਯਾऽਧਾਰਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਚਲਤੀਹ ਨ । ਸਪਰ੍ਵਤਵਨੋਦ੍ਯਾਨ ਦਿਗ੍ਗਜੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਾ
ਤੇਰੀ ਆਧਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਹਿਲਦੀ ਨਹੀਂ; ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ।