ਯਤ੍ਰ ਰਂਭਾ ਤਿਰਸ੍ਕਾਰਕਾਰਿਣ੍ਯਃ ਕਮਲਾਨਨਾਃ । ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਸਰ੍ਵਹਰ੍ਮ੍ਯੇषੁ ਲਲਨਾ ਲੀਲਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਜਿੱਥੇ ਰੰਭਾ ਤੇ ਹੋਰ ਕਮਲ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਆਂ, ਜੋ ਈਰਖਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਹਰ ਮਹਲ ਵਿਚ ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ ਮਸਤ ਦਿਸਦੀਆਂ।
ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਵਾਚਾਰਲਲਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਭੋਗੈਕਭੋਗਿਨਃ । ਧਨਦਾਨੁਚਰਾਯਦ੍ਵਤ੍ਤਥਾ ਲੀਲਾਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਸੁਖਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਸੁੰਦਰ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਸਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ।
ਯਤ੍ਰ ਵੀਰਾ ਧਨੁਰ੍ਹਸ੍ਤਾਃਸ਼ਰਸਂਧਾਨਕੋਵਿਦਾਃ । ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਾਨਂ ਸੁਹृष੍ਟਂ ਸੁਮਦਾਭਿਧਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਵੀਰ, ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿਚ, ਤੀਰ ਜੋੜਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਥੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਮਦਾ ਹੈ, ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ।
ਏਵਂਵਿਧਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਸੌ ਨਗਰਂ ਦੂਰਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮੁਦ੍ਯਾਨਂ ਸ਼ੋਭਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਪਾਸੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪੁਨ੍ਨਾਗੈਰ੍ਨਾਗਚਂਪੈਸ਼੍ਚ ਤਿਲਕੈਰ੍ਦੇਵਦਾਰੁਭਿਃ । ਅਸ਼ੋਕੈਃ ਪਾਟਲੈਸ਼੍ਚੂਤੈਰ੍ਮਂਦਾਰੈਃਕੋਵਿਦਾਰਕੈਃ
ਉਥੇ ਪੁੰਨਾਗ, ਨਾਗਚੰਪਾ, ਤਿਲਕ ਅਤੇ ਦੇਵਦਾਰੂ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਅਸ਼ੋਕ, ਪਾਟਲ, ਆਮ, ਮੰਦਾਰ ਤੇ ਕੋਵਿਦਾਰਾ ਦੇ ਰੁੱਖ ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਆਮ੍ਰਜਂਬੁਕਦਂਬੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਾਲਪਨਸੈਸ੍ਤਥਾ । ਸ਼ਾਲੈਸ੍ਤਾਲੈਸ੍ਤਮਾਲੈਸ਼੍ਚ ਮਲ੍ਲਿਕਾਜਾਤਿਯੂਥਿਭਿਃ
ਆਮ, ਜਾਮੁਨ, ਕਦੰਬ, ਪ੍ਰਿਆਲ ਤੇ ਪਨਸ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਸਨ। ਸਾਲ, ਤਾਲ, ਤਮਾਲ ਅਤੇ ਮੱਲਿਕਾ, ਜਾਤੀ, ਯੂਥੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹ ਥਾਂ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਨੀਪੈਃ ਕਦਂਬੈਰ੍ਬਕੁਲੈਸ਼੍ਚਂਪਕੈਰ੍ਮਦਨਾਦਿਭਿਃ । ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਸਦਦਰ੍ਸ਼ਾਥਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃਪਰਵੀਰਹਾ
ਨੀਪ, ਕਦੰਬ, ਬਕੁਲ, ਚੰਪਕ ਅਤੇ ਮਦਨ ਆਦਿ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਥਾਂ ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਹਯੋਗਤਸ੍ਤਦ੍ਵਨਮਧ੍ਯਦੇਸ਼ੇ । ਤਮਾਲਤਾਲਾਦਿ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤੇ ਵੈ । ਯਯੌ ਤਤਃ ਪृष੍ਠਤ ਏਵ ਵੀਰੋ । ਧਨੁਰ੍ਧਰੈਃ ਸੇਵਿਤਪਾਦਪਦ੍ਮਃ
ਘੋੜੇ ਦੀ ਚਾਲ ਨਾਲ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਜਿੱਥੇ ਤਮਾਲ ਤੇ ਤਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਸੋਹਣੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੀਰ ਪਿੱਛੇ ਪੈਦਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸੇਵਕ ਸਦਾ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤ ਰਚਿਤਂ ਦੇਵਾਯਤਨਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਇਂਦ੍ਰਨੀਲੈਸ਼੍ਚ ਵੈਡੂਰ੍ਯੈਸ੍ਤਥਾ ਮਾਰਕਤੈਰਪਿ
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਅਜੋਬਾ ਦੇਵ ਮੰਦਰ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਇੰਦਰਨੀਲ, ਵਿਡੂਰ ਅਤੇ ਮਾਰਕਟ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਸੁਰਸੇਵਾਰ੍ਹਂ ਕੈਲਾਸਪ੍ਰਸ੍ਥਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ । ਜਾਤਰੂਪਮਯੈਃ ਸ੍ਤਂਭੈਃਸ਼ੋਭਿਤਂ ਸਦ੍ਮਨਾਂ ਵਰਮ੍
ਉਹ ਮੰਦਰ ਸੋਹਣਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਯੋਗ, ਕੈਲਾਸ ਪਰਬਤ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਖੰਭਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਘਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਤਦ੍ਰਘੁਨਾਥਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤਾ ਦੇਵਾਲਯਂ ਵਰਮ੍ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸੁਮਤਿਂ ਸ੍ਵੀਯਂ ਮਂਤ੍ਰਿਣਂ ਵਦਤਾਂਵਰਮ੍
ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਭਰਾ ਦਾ ਉਹ ਵਧੀਆ ਮੰਦਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਮਝਦਾਰ ਮੰਤਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਉਵਾਚ। ਵਦਾਮਾਤ੍ਯ ਵਰੇਦਂ ਕਿਂ ਕਸ੍ਯਦੇਵਸ੍ਯ ਕੇਤਨਮ੍ । ਕਾ ਦੇਵਤਾ ਪੂਜ੍ਯਤੇऽਤ੍ਰ ਕਸ੍ਯ ਹੇਤੋਃ ਸ੍ਥਿਤਾਨਘ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੰਤਰੀ ਜੀ, ਦੱਸੋ ਇਹ ਕਿਹੜੇ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਮੰਦਰ ਹੈ? ਇੱਥੇ ਕਿਹੜੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਇਹ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?
ਏਵਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਯਥਾਵਦਿਹਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੀ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ—
ਕਾਮਾਕ੍ਸ਼ਾਯਾਃ ਪਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਵਿਸ਼੍ਵੈਕਸ਼ਰ੍ਮਦਮ੍ । ਯਸ੍ਯਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇ
ਇਹ ਕਾਮਾਕਸ਼ਾ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਥਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਰੀਆਂ ਸਿਧੀਆਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦੇਵਾਸੁਰਾਸ੍ਤੁ ਯਾਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਨਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਖਿਲਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍ । ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮੋਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਦਾਤ੍ਰੀ ਭਕ੍ਤਾਨੁਕਂਪਿਨੀ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੀ ਸ਼੍ਰੀ ਮਿਲ ਗਈ। ਉਹ ਧਰਮ, ਧਨ, ਕਾਮ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਯਾਚਿਤਾ ਸੁਮਦੇਨਾਤ੍ਰਾਹਿਚ੍ਛਤ੍ਰਾ ਪਤਿਨਾ ਪੁਰਾ । ਸ੍ਥਿਤਾ ਕਰੋਤਿ ਸਕਲਂ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਦੁਃਖਹਾਰਿਣੀ
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਅਹਿਚੱਤਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਮਦਾ ਦੀ ਮੰਗ ਤੇ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਟਿਕ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ ਭਗਤਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਤਾਂ ਨਮਸ੍ਕੁਰੁ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਸਰ੍ਵਵੀਰ ਸ਼ਿਰੋਮਣੇ । ਨਤ੍ਵਾਸ਼ੁ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋषਿ ਸਸੁਰਾਸੁਰਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਾਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ, ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਸਾਰੇ ਵੀਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ। ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਉਹ ਸਿਧੀ ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਥ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਪਨਃ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸਕਲਾਂ ਵਾਰ੍ਤਾਂ ਭਵਾਨ੍ਯਾਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਸੀ, ਨੇ ਭਵਾਨੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਥਾ ਪੁੱਛੀ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਉਵਾਚ। ਕੋऽਹਿਚ੍ਛਤ੍ਰਾਪਤੀ ਰਾਜਾ ਸੁਮਦਃ ਕਿਂ ਤਪਃ ਕृਤਮ੍ । ਯੇਨੇਯਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਮਾਤਾ ਤੁष੍ਟਾਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਹਿਚੱਤਰ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੁਮਦਾ ਕੌਣ ਹੈ? ਉਸ ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਟਿਕ ਗਈ?
ਵਦ ਸਰ੍ਵਂ ਮਹਾਮਾਤ੍ਯ ਨਾਨਾਰ੍ਥਪਰਿਬृਂਹਿਤਮ੍ । ਯਥਾਵਤ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਜਾਨਾਸਿ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਦ ਮਹਾਮਤੇ
ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਮੰਤਰੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ। ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ।
ਸੁਮਤਿਰੁਵਾਚ। ਹੇਮਕੂਟੋ ਗਿਰਿਃ ਪੂਤਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵੋਪਸ਼ੋਭਿਤਃ । ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਤੀਰ੍ਥਂ ਵਿਮਲਮृषਿਵृਂਦਸੁਸੇਵਿਤਮ੍
ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਥੇ ਹੇਮਕੂਟ ਪਰਬਤ ਹੈ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਥੇ ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਸਦਾ ਸੋਹਣਾ ਹੈ।
ਸੁਮਦੋ ਹਿ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਹਤਮਾਤृਪਿਤृਪ੍ਰਜਃ । ਅਰਿਭਿਃ ਸਰ੍ਵਸਾਮਂਤੈਰ੍ਜਗਾਮ ਤਪਸੇ ਹਿ ਤਮ੍
ਸੁਮਦਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਪੁੱਤ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਨੇ ਉਥੇ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਵੈਰੀਆਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਤਪ ਕਰਨ ਲਈ ਉਥੇ ਗਿਆ।
ਵਰ੍षਾਣਿ ਤ੍ਰੀਣਿ ਸਪਦਾ ਤ੍ਵੇਕੇਨ ਮਨਸਾ ਸ੍ਮਰਨ੍ । ਜਗਤਾਂ ਮਾਤਰਂ ਦਧ੍ਯੌ ਨਾਸਾਗ੍ਰਸ੍ਤਿਮਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਤੇ ਚੌਥਾਈ, ਇੱਕ ਟਕ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨੱਕ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਟਿਕਾਈ ਰੱਖੀ।
ਵਰ੍षਾਣਿ ਤ੍ਰੀਣਿ ਸ਼ੁष੍ਕਾਣਾਂ ਪਰ੍ਣਾਨਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚਰਨ੍ । ਚਕਾਰ ਪਰਮੁਗ੍ਰਂ ਸ ਤਪਃ ਪਰਮਦੁਸ਼੍ਚਰਮ੍
ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਸੁੱਕੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠਿਨ ਤੇ ਉੱਚੀ ਤਪस्या ਕੀਤੀ।
ਅਬ੍ਦਾਨਿ ਤ੍ਰੀਣਿ ਸਲਿਲੇ ਸ਼ੀਤਕਾਲੇ ਮਮਜ੍ਜ ਸਃ । ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ਚਚਾਰ ਪਂਚਾਗ੍ਨੀਨ੍ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਸੁ ਜਲਦੋਨ੍ਮੁਖਃ
ਤਿੰਨ ਸਾਲ, ਠੰਢੀ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਰਿਹਾ; ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਦੀ ਤਪस्या ਕੀਤੀ, ਤੇ ਸਾਵਣ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲਾਂ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਤ੍ਰੀਣਿ ਵਰ੍षਾਣਿ ਪਵਨਂ ਸਂਰੁਧ੍ਯ ਸ੍ਵਾਂਤਗੋਚਰਮ੍ । ਭਵਾਨੀਂ ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍ਧੀਰੋ ਨ ਚ ਕਿਂਚਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਆਪਣੀ ਸਾਹ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਰੋਕ ਕੇ, ਉਹ ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ ਭਵਾਨੀ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਵਰ੍षੇ ਤੁ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੇऽਤੀਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਤਤ੍ਪਰਮਂ ਤਪਃ । ਵਿਭਾਵ੍ਯ ਮਨਸਾਤੀਵ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪਸ੍ਪਰ੍ਧ ਤਂ ਭਯਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਬਾਰ੍ਹਵਾਂ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਿਆ ਤੇ ਇਹ ਉੱਚੀ ਤਪस्या ਵੇਖੀ ਗਈ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਡਰ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚੀ।
ਆਦਿਦੇਸ਼ ਸਕਾਮਂ ਤੁ ਪਰਿਵਾਰਪਰੀਵृਤਮ੍ । ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਸੁਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਂਦ੍ਰਾਦਿਜਯੋਦ੍ਯਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਾਮ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਟੋਲੀ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ।
ਗਚ੍ਛ ਕਾਮਸਖੇ ਮਹ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯਮਾਚਰ ਮੋਹਨ । ਸੁਮਦਸ੍ਯ ਤਪੋਵਿਘ੍ਨਂ ਸਮਾਚਰ ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍
ਜਾ, ਕਾਮ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਜੋ ਮਨ ਭਾਵੇ ਤੇ ਮੋਹਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ; ਸੁਮਦਾ ਦੀ ਤਪस्या ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਭੰਗ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤੁਰਾਸਾਹਃ ਸ੍ਵਯਂਪ੍ਰਭੁਃ । ਉਵਾਚ ਵਿਸ਼੍ਵਵਿਜਯੇ ਪ੍ਰੌਢਗਰ੍ਵੋ ਰਘੂਦ੍ਵਹ
ਇਹ ਵੱਡਾ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੁਰਾਸਾਹਾ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਸਰਤਾਜ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਵ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਮਾਣ ਨਾਲ, ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਬੋਲਿਆ।