ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਹਯਮੇਧਾਦਿ ਕਾਰ੍ਯਮਾਰਭ੍ਯ ਪਾਵਨਮ੍ । ਯਸ਼ੋ ਵਿਤਨ੍ਵਨ੍ਭੁਵਨੇ ਲੋਕਾਨ੍ਰਾਮੋऽਵਿਤਾ ਭਯਾਤ੍
ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਹਯਮੈਧ ਯਜਨ ਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਫੈਲਾਈ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ।
ਤੇਭ੍ਯਸ੍ਤੁष੍ਟੋ ਦਦੌ ਹਾਰਾਨ੍ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । ਮਹਾਧਨਾਨਿ ਵਾਸਾਂਸਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਪ੍ਰਵਰੋ ਮਹਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਹਾਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨ, ਵੱਡਾ ਧਨ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸੁਮਤਿਰ੍ਨਾਮ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਰਘੁਨਾਥਸ੍ਯ ਸਚਿਵਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਾਨੁਚਰੋ ਵਰਃ
ਸੁਮਤੀ ਨਾਮ ਦਾ ਤੇਜਸਵੀ ਤੇ ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਰਘੁਨਾਥ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦਾ ਵਧੀਆ ਸਹਾਇਕ ਸੀ।
ਯਯੌ ਤੇਨ ਮਹਾਵੀਰੋ ਗ੍ਰਾਮਾਞ੍ਜਨਪਦਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ । ਰਘੁਨਾਥਪ੍ਰਤਾਪੇਨ ਨ ਕੋਪਿ ਹृਤਵਾਨ੍ਹਯਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਂ ਵੀਰ ਨੇ ਕਈ ਪਿੰਡਾਂ ਤੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ; ਰਘੁਨਾਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਕੇ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਘੋੜਾ ਨਹੀਂ ਲਿਆ।
ਦੇਸ਼ਾਧਿਪਾਯੇ ਬਹਵੋ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ । ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਪਾਦਾਤ ਚਤੁਰਂਗਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਕਈ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ, ਚੌਕਸ ਸੈਨਾ ਸਮੇਤ ਆਏ।
ਸਂਪਦੋ ਬਹੁਸ਼ੋ ਨੀਤ੍ਵਾ ਮੁਕ੍ਤਾਮਾਣਿਕ੍ਯਸਂਯੁਤਾਃ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਹਯਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮਾਗਤਂ ਪ੍ਰਣਤਾ ਮੁਹੁਃ
ਮੁਕਤਾਂ ਤੇ ਮਾਣਕਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਹੁਤ ਖਜਾਨਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਇਆ ਸੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ।
ਇਦਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਧਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਪੁਤ੍ਰਪਸ਼ੁਬਾਂਧਵਮ੍ । ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਹਿ ਨ ਮਦੀਯਂ ਰਘੂਦ੍ਵਹ
ਇਹ ਰਾਜ, ਇਹ ਧਨ, ਪੁੱਤਰ, ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਦੇ ਹੈ; ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਨਹੀਂ।
ਏਵਂ ਤਦੁਕ੍ਤਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਆਜ੍ਞਾਂ ਸ੍ਵਾਂ ਤਤ੍ਰ ਸਂਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਯਯੌ ਤੈਃ ਸਹਿਤਃ ਪਥਿ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਆਪਣਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਏਵਂ ਕ੍ਰਮੇਣ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਹਯਸਂਯੁਤਃ । ਅਹਿਚ੍ਛਤ੍ਰਾਂ ਪੁਰੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਾਨਾਜਨਸਮਾਕੁਲਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਘੋੜੇ ਸਮੇਤ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਅਹਿੱਚਤ੍ਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਅਣਗਿਣਤ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਦ੍ਵਿਜਸਮਾਕੀਰ੍ਣਾਂ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍ । ਸੌਵਰ੍ਣੈਃ ਸ੍ਫਾਟਿਕੈਰ੍ਹਰ੍ਮ੍ਯੈਰ੍ਗੋਪੁਰੈਃ ਸਮਲਂਕृਤਾਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਤੇ ਮੀਨਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਸੀ।
ਯਤ੍ਰ ਰਂਭਾ ਤਿਰਸ੍ਕਾਰਕਾਰਿਣ੍ਯਃ ਕਮਲਾਨਨਾਃ । ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਸਰ੍ਵਹਰ੍ਮ੍ਯੇषੁ ਲਲਨਾ ਲੀਲਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਜਿੱਥੇ ਰੰਭਾ ਤੇ ਹੋਰ ਕਮਲ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਆਂ, ਜੋ ਈਰਖਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਹਰ ਮਹਲ ਵਿਚ ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ ਮਸਤ ਦਿਸਦੀਆਂ।
ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਵਾਚਾਰਲਲਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਭੋਗੈਕਭੋਗਿਨਃ । ਧਨਦਾਨੁਚਰਾਯਦ੍ਵਤ੍ਤਥਾ ਲੀਲਾਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਸੁਖਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਸੁੰਦਰ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਸਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ।
ਯਤ੍ਰ ਵੀਰਾ ਧਨੁਰ੍ਹਸ੍ਤਾਃਸ਼ਰਸਂਧਾਨਕੋਵਿਦਾਃ । ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਾਨਂ ਸੁਹृष੍ਟਂ ਸੁਮਦਾਭਿਧਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਵੀਰ, ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿਚ, ਤੀਰ ਜੋੜਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਥੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਮਦਾ ਹੈ, ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ।
ਏਵਂਵਿਧਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਸੌ ਨਗਰਂ ਦੂਰਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮੁਦ੍ਯਾਨਂ ਸ਼ੋਭਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਪਾਸੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪੁਨ੍ਨਾਗੈਰ੍ਨਾਗਚਂਪੈਸ਼੍ਚ ਤਿਲਕੈਰ੍ਦੇਵਦਾਰੁਭਿਃ । ਅਸ਼ੋਕੈਃ ਪਾਟਲੈਸ਼੍ਚੂਤੈਰ੍ਮਂਦਾਰੈਃਕੋਵਿਦਾਰਕੈਃ
ਉਥੇ ਪੁੰਨਾਗ, ਨਾਗਚੰਪਾ, ਤਿਲਕ ਅਤੇ ਦੇਵਦਾਰੂ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਅਸ਼ੋਕ, ਪਾਟਲ, ਆਮ, ਮੰਦਾਰ ਤੇ ਕੋਵਿਦਾਰਾ ਦੇ ਰੁੱਖ ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਆਮ੍ਰਜਂਬੁਕਦਂਬੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਾਲਪਨਸੈਸ੍ਤਥਾ । ਸ਼ਾਲੈਸ੍ਤਾਲੈਸ੍ਤਮਾਲੈਸ਼੍ਚ ਮਲ੍ਲਿਕਾਜਾਤਿਯੂਥਿਭਿਃ
ਆਮ, ਜਾਮੁਨ, ਕਦੰਬ, ਪ੍ਰਿਆਲ ਤੇ ਪਨਸ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਸਨ। ਸਾਲ, ਤਾਲ, ਤਮਾਲ ਅਤੇ ਮੱਲਿਕਾ, ਜਾਤੀ, ਯੂਥੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹ ਥਾਂ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਨੀਪੈਃ ਕਦਂਬੈਰ੍ਬਕੁਲੈਸ਼੍ਚਂਪਕੈਰ੍ਮਦਨਾਦਿਭਿਃ । ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਸਦਦਰ੍ਸ਼ਾਥਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃਪਰਵੀਰਹਾ
ਨੀਪ, ਕਦੰਬ, ਬਕੁਲ, ਚੰਪਕ ਅਤੇ ਮਦਨ ਆਦਿ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਥਾਂ ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਹਯੋਗਤਸ੍ਤਦ੍ਵਨਮਧ੍ਯਦੇਸ਼ੇ । ਤਮਾਲਤਾਲਾਦਿ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤੇ ਵੈ । ਯਯੌ ਤਤਃ ਪृष੍ਠਤ ਏਵ ਵੀਰੋ । ਧਨੁਰ੍ਧਰੈਃ ਸੇਵਿਤਪਾਦਪਦ੍ਮਃ
ਘੋੜੇ ਦੀ ਚਾਲ ਨਾਲ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਜਿੱਥੇ ਤਮਾਲ ਤੇ ਤਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਸੋਹਣੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੀਰ ਪਿੱਛੇ ਪੈਦਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸੇਵਕ ਸਦਾ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤ ਰਚਿਤਂ ਦੇਵਾਯਤਨਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਇਂਦ੍ਰਨੀਲੈਸ਼੍ਚ ਵੈਡੂਰ੍ਯੈਸ੍ਤਥਾ ਮਾਰਕਤੈਰਪਿ
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਅਜੋਬਾ ਦੇਵ ਮੰਦਰ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਇੰਦਰਨੀਲ, ਵਿਡੂਰ ਅਤੇ ਮਾਰਕਟ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਸੁਰਸੇਵਾਰ੍ਹਂ ਕੈਲਾਸਪ੍ਰਸ੍ਥਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ । ਜਾਤਰੂਪਮਯੈਃ ਸ੍ਤਂਭੈਃਸ਼ੋਭਿਤਂ ਸਦ੍ਮਨਾਂ ਵਰਮ੍
ਉਹ ਮੰਦਰ ਸੋਹਣਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਯੋਗ, ਕੈਲਾਸ ਪਰਬਤ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਖੰਭਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਘਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਤਦ੍ਰਘੁਨਾਥਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤਾ ਦੇਵਾਲਯਂ ਵਰਮ੍ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸੁਮਤਿਂ ਸ੍ਵੀਯਂ ਮਂਤ੍ਰਿਣਂ ਵਦਤਾਂਵਰਮ੍
ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਭਰਾ ਦਾ ਉਹ ਵਧੀਆ ਮੰਦਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਮਝਦਾਰ ਮੰਤਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਉਵਾਚ। ਵਦਾਮਾਤ੍ਯ ਵਰੇਦਂ ਕਿਂ ਕਸ੍ਯਦੇਵਸ੍ਯ ਕੇਤਨਮ੍ । ਕਾ ਦੇਵਤਾ ਪੂਜ੍ਯਤੇऽਤ੍ਰ ਕਸ੍ਯ ਹੇਤੋਃ ਸ੍ਥਿਤਾਨਘ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੰਤਰੀ ਜੀ, ਦੱਸੋ ਇਹ ਕਿਹੜੇ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਮੰਦਰ ਹੈ? ਇੱਥੇ ਕਿਹੜੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਇਹ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?
ਏਵਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਯਥਾਵਦਿਹਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੀ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ—
ਕਾਮਾਕ੍ਸ਼ਾਯਾਃ ਪਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਵਿਸ਼੍ਵੈਕਸ਼ਰ੍ਮਦਮ੍ । ਯਸ੍ਯਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇ
ਇਹ ਕਾਮਾਕਸ਼ਾ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਥਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਰੀਆਂ ਸਿਧੀਆਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦੇਵਾਸੁਰਾਸ੍ਤੁ ਯਾਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਨਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਖਿਲਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍ । ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮੋਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਦਾਤ੍ਰੀ ਭਕ੍ਤਾਨੁਕਂਪਿਨੀ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੀ ਸ਼੍ਰੀ ਮਿਲ ਗਈ। ਉਹ ਧਰਮ, ਧਨ, ਕਾਮ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਯਾਚਿਤਾ ਸੁਮਦੇਨਾਤ੍ਰਾਹਿਚ੍ਛਤ੍ਰਾ ਪਤਿਨਾ ਪੁਰਾ । ਸ੍ਥਿਤਾ ਕਰੋਤਿ ਸਕਲਂ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਦੁਃਖਹਾਰਿਣੀ
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਅਹਿਚੱਤਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਮਦਾ ਦੀ ਮੰਗ ਤੇ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਟਿਕ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ ਭਗਤਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਤਾਂ ਨਮਸ੍ਕੁਰੁ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਸਰ੍ਵਵੀਰ ਸ਼ਿਰੋਮਣੇ । ਨਤ੍ਵਾਸ਼ੁ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋषਿ ਸਸੁਰਾਸੁਰਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਾਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ, ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਸਾਰੇ ਵੀਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ। ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਉਹ ਸਿਧੀ ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਥ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਪਨਃ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸਕਲਾਂ ਵਾਰ੍ਤਾਂ ਭਵਾਨ੍ਯਾਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਸੀ, ਨੇ ਭਵਾਨੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਥਾ ਪੁੱਛੀ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਉਵਾਚ। ਕੋऽਹਿਚ੍ਛਤ੍ਰਾਪਤੀ ਰਾਜਾ ਸੁਮਦਃ ਕਿਂ ਤਪਃ ਕृਤਮ੍ । ਯੇਨੇਯਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਮਾਤਾ ਤੁष੍ਟਾਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਹਿਚੱਤਰ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੁਮਦਾ ਕੌਣ ਹੈ? ਉਸ ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਟਿਕ ਗਈ?
ਵਦ ਸਰ੍ਵਂ ਮਹਾਮਾਤ੍ਯ ਨਾਨਾਰ੍ਥਪਰਿਬृਂਹਿਤਮ੍ । ਯਥਾਵਤ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਜਾਨਾਸਿ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਦ ਮਹਾਮਤੇ
ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਮੰਤਰੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ। ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ।