ਦृਢਂ ਸਪਰਿਰਭ੍ਯੈਤਾਂ ਚਿਰਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਤ੍ਤਦਾ । ਵੀਰਪਤ੍ਨਿ ਕਾਂਤਿਮਤਿ ਵਿਰਹਂ ਮਾ ਕृਥਾ ਮਮ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਆਖਿਆ: 'ਵੀਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕਾਂਤਿਮਤੀ, ਮੇਰੇ ਵਿਰਹ ਲਈ ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ।'
ਏष ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਸਵਿਧੇ ਤਵ ਭਾਮੇ ਪਤਿਵ੍ਰਤੇ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਨਿਜਾਂ ਪਤ੍ਨੀਂ ਰਥਮਾਰੁਰੁਹੇ ਵਰਮ੍
'ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪਤਿਵਰਤਾ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਂ ਪ੍ਰਯਾਂਤਂ ਪਤਿਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਨਯਨੈਰ੍ਨਿਮਿषੋਜ੍ਝਿਤੈਃ । ਵਿਲੋਕਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾ
ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਵਧੀਆ ਪਤੀ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਪਤਿਵਰਤਾ ਪਤਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਮਿਟਕਾਏ ਬਿਨਾ ਤੱਕਿਆ।
ਸ ਯਯੌ ਜਨਕਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਜਨਨੀਂ ਪ੍ਰੇਮਵਿਹ੍ਵਲਾਮ੍ । ਗਤ੍ਵਾ ਪਿਤਰਮਂਬਾਂ ਚ ਵਵਂਦੇ ਸ਼ਿਰਸਾ ਮੁਦਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਿਆ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ; ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ।
ਮਾਤਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਸ੍ਵਾਂਕਮਾਰੋਪਯਤ੍ਤਦਾ । ਮੁਂਚਂਤੀ ਬਾष੍ਪਨਿਚਯਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਜਗਾਦ ਸਾ
ਮਾਂ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਆਪਣੀ ਗੋਦ 'ਚ ਬਿਠਾਇਆ, ਹੰਝੂਆਂ ਦੀ ਧਾਰ ਵਗਾਈ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।'
ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਭਰਤਂ ਰਾਮੋ ਯਜ੍ਞਕਰਃ ਪਰਃ । ਪਾਲਨੀਯੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਭਵਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।'
ਆਜ੍ਞਪ੍ਤੋऽਸੌ ਜਨਨ੍ਯਾ ਚ ਪਿਤ੍ਰਾ ਹृषਿਤਯਾ ਗਿਰਾ । ਯਯੌ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਕਟਕਂ ਮਹਾਵੀਰਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਸ਼ਿਵਿਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਰਥਿਭਿਃ ਪਤ੍ਤਿਭਿਰ੍ਵੀਰੈਃ ਸਦਸ਼੍ਵੈਃ ਸਾਦਿਭਿਰ੍ਵृਤਃ । ਯਯੌ ਮੁਦਾ ਰਘੂਤ੍ਤਂਸ ਮਹਾਯਜ੍ਞਹਯਾਗ੍ਰਣੀਃ
ਰਥਾਂ, ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਘੋੜਸਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਗਹਨਾ ਤੇ ਮਹਾ ਯਜਨ ਦੇ ਆਗੂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਗਚ੍ਛਨ੍ਪਾਂਚਾਲਦੇਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਕੁਰੂਂਸ਼੍ਚੈਵੋਤ੍ਤਰਾਨ੍ਕੁਰੂਨ੍ । ਦਸ਼ਾਰ੍ਣਾਞ੍ਛ੍ਰੀਵਿਸ਼ਾਲਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋਭਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਪਾਂਚਾਲ, ਕੁਰੂ, ਉੱਤਰੀ ਕੁਰੂ, ਦਸ਼ਾਰਣ ਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰੋਪਸ਼ृਣ੍ਵਾਨੋ ਰਘੁਵੀਰਯਸ਼ੋऽਖਿਲਮ੍ । ਰਾਵਣਾਸੁਰਘਾਤੇਨ ਭਕ੍ਤਰਕ੍ਸ਼ਾਵਿਧਾਯਕਮ੍
ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਗਿਆ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੀਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਹਯਮੇਧਾਦਿ ਕਾਰ੍ਯਮਾਰਭ੍ਯ ਪਾਵਨਮ੍ । ਯਸ਼ੋ ਵਿਤਨ੍ਵਨ੍ਭੁਵਨੇ ਲੋਕਾਨ੍ਰਾਮੋऽਵਿਤਾ ਭਯਾਤ੍
ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਹਯਮੈਧ ਯਜਨ ਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਫੈਲਾਈ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ।
ਤੇਭ੍ਯਸ੍ਤੁष੍ਟੋ ਦਦੌ ਹਾਰਾਨ੍ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । ਮਹਾਧਨਾਨਿ ਵਾਸਾਂਸਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਪ੍ਰਵਰੋ ਮਹਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਹਾਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨ, ਵੱਡਾ ਧਨ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸੁਮਤਿਰ੍ਨਾਮ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਰਘੁਨਾਥਸ੍ਯ ਸਚਿਵਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਾਨੁਚਰੋ ਵਰਃ
ਸੁਮਤੀ ਨਾਮ ਦਾ ਤੇਜਸਵੀ ਤੇ ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਰਘੁਨਾਥ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦਾ ਵਧੀਆ ਸਹਾਇਕ ਸੀ।
ਯਯੌ ਤੇਨ ਮਹਾਵੀਰੋ ਗ੍ਰਾਮਾਞ੍ਜਨਪਦਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ । ਰਘੁਨਾਥਪ੍ਰਤਾਪੇਨ ਨ ਕੋਪਿ ਹृਤਵਾਨ੍ਹਯਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਂ ਵੀਰ ਨੇ ਕਈ ਪਿੰਡਾਂ ਤੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ; ਰਘੁਨਾਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਕੇ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਘੋੜਾ ਨਹੀਂ ਲਿਆ।
ਦੇਸ਼ਾਧਿਪਾਯੇ ਬਹਵੋ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ । ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਪਾਦਾਤ ਚਤੁਰਂਗਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਕਈ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ, ਚੌਕਸ ਸੈਨਾ ਸਮੇਤ ਆਏ।
ਸਂਪਦੋ ਬਹੁਸ਼ੋ ਨੀਤ੍ਵਾ ਮੁਕ੍ਤਾਮਾਣਿਕ੍ਯਸਂਯੁਤਾਃ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਹਯਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮਾਗਤਂ ਪ੍ਰਣਤਾ ਮੁਹੁਃ
ਮੁਕਤਾਂ ਤੇ ਮਾਣਕਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਹੁਤ ਖਜਾਨਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਇਆ ਸੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ।
ਇਦਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਧਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਪੁਤ੍ਰਪਸ਼ੁਬਾਂਧਵਮ੍ । ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਹਿ ਨ ਮਦੀਯਂ ਰਘੂਦ੍ਵਹ
ਇਹ ਰਾਜ, ਇਹ ਧਨ, ਪੁੱਤਰ, ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਦੇ ਹੈ; ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਨਹੀਂ।
ਏਵਂ ਤਦੁਕ੍ਤਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਆਜ੍ਞਾਂ ਸ੍ਵਾਂ ਤਤ੍ਰ ਸਂਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਯਯੌ ਤੈਃ ਸਹਿਤਃ ਪਥਿ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਆਪਣਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਏਵਂ ਕ੍ਰਮੇਣ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਹਯਸਂਯੁਤਃ । ਅਹਿਚ੍ਛਤ੍ਰਾਂ ਪੁਰੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਾਨਾਜਨਸਮਾਕੁਲਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਘੋੜੇ ਸਮੇਤ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਅਹਿੱਚਤ੍ਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਅਣਗਿਣਤ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਦ੍ਵਿਜਸਮਾਕੀਰ੍ਣਾਂ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍ । ਸੌਵਰ੍ਣੈਃ ਸ੍ਫਾਟਿਕੈਰ੍ਹਰ੍ਮ੍ਯੈਰ੍ਗੋਪੁਰੈਃ ਸਮਲਂਕृਤਾਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਤੇ ਮੀਨਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਸੀ।
ਯਤ੍ਰ ਰਂਭਾ ਤਿਰਸ੍ਕਾਰਕਾਰਿਣ੍ਯਃ ਕਮਲਾਨਨਾਃ । ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਸਰ੍ਵਹਰ੍ਮ੍ਯੇषੁ ਲਲਨਾ ਲੀਲਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਜਿੱਥੇ ਰੰਭਾ ਤੇ ਹੋਰ ਕਮਲ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਆਂ, ਜੋ ਈਰਖਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਹਰ ਮਹਲ ਵਿਚ ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ ਮਸਤ ਦਿਸਦੀਆਂ।
ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਵਾਚਾਰਲਲਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਭੋਗੈਕਭੋਗਿਨਃ । ਧਨਦਾਨੁਚਰਾਯਦ੍ਵਤ੍ਤਥਾ ਲੀਲਾਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਸੁਖਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਸੁੰਦਰ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਸਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ।
ਯਤ੍ਰ ਵੀਰਾ ਧਨੁਰ੍ਹਸ੍ਤਾਃਸ਼ਰਸਂਧਾਨਕੋਵਿਦਾਃ । ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਾਨਂ ਸੁਹृष੍ਟਂ ਸੁਮਦਾਭਿਧਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਵੀਰ, ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿਚ, ਤੀਰ ਜੋੜਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਥੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਮਦਾ ਹੈ, ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ।
ਏਵਂਵਿਧਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਸੌ ਨਗਰਂ ਦੂਰਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮੁਦ੍ਯਾਨਂ ਸ਼ੋਭਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਪਾਸੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪੁਨ੍ਨਾਗੈਰ੍ਨਾਗਚਂਪੈਸ਼੍ਚ ਤਿਲਕੈਰ੍ਦੇਵਦਾਰੁਭਿਃ । ਅਸ਼ੋਕੈਃ ਪਾਟਲੈਸ਼੍ਚੂਤੈਰ੍ਮਂਦਾਰੈਃਕੋਵਿਦਾਰਕੈਃ
ਉਥੇ ਪੁੰਨਾਗ, ਨਾਗਚੰਪਾ, ਤਿਲਕ ਅਤੇ ਦੇਵਦਾਰੂ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਅਸ਼ੋਕ, ਪਾਟਲ, ਆਮ, ਮੰਦਾਰ ਤੇ ਕੋਵਿਦਾਰਾ ਦੇ ਰੁੱਖ ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਆਮ੍ਰਜਂਬੁਕਦਂਬੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਾਲਪਨਸੈਸ੍ਤਥਾ । ਸ਼ਾਲੈਸ੍ਤਾਲੈਸ੍ਤਮਾਲੈਸ਼੍ਚ ਮਲ੍ਲਿਕਾਜਾਤਿਯੂਥਿਭਿਃ
ਆਮ, ਜਾਮੁਨ, ਕਦੰਬ, ਪ੍ਰਿਆਲ ਤੇ ਪਨਸ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਸਨ। ਸਾਲ, ਤਾਲ, ਤਮਾਲ ਅਤੇ ਮੱਲਿਕਾ, ਜਾਤੀ, ਯੂਥੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹ ਥਾਂ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਨੀਪੈਃ ਕਦਂਬੈਰ੍ਬਕੁਲੈਸ਼੍ਚਂਪਕੈਰ੍ਮਦਨਾਦਿਭਿਃ । ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਸਦਦਰ੍ਸ਼ਾਥਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃਪਰਵੀਰਹਾ
ਨੀਪ, ਕਦੰਬ, ਬਕੁਲ, ਚੰਪਕ ਅਤੇ ਮਦਨ ਆਦਿ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਥਾਂ ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਹਯੋਗਤਸ੍ਤਦ੍ਵਨਮਧ੍ਯਦੇਸ਼ੇ । ਤਮਾਲਤਾਲਾਦਿ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤੇ ਵੈ । ਯਯੌ ਤਤਃ ਪृष੍ਠਤ ਏਵ ਵੀਰੋ । ਧਨੁਰ੍ਧਰੈਃ ਸੇਵਿਤਪਾਦਪਦ੍ਮਃ
ਘੋੜੇ ਦੀ ਚਾਲ ਨਾਲ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਜਿੱਥੇ ਤਮਾਲ ਤੇ ਤਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਸੋਹਣੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੀਰ ਪਿੱਛੇ ਪੈਦਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸੇਵਕ ਸਦਾ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤ ਰਚਿਤਂ ਦੇਵਾਯਤਨਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਇਂਦ੍ਰਨੀਲੈਸ਼੍ਚ ਵੈਡੂਰ੍ਯੈਸ੍ਤਥਾ ਮਾਰਕਤੈਰਪਿ
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਅਜੋਬਾ ਦੇਵ ਮੰਦਰ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਇੰਦਰਨੀਲ, ਵਿਡੂਰ ਅਤੇ ਮਾਰਕਟ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਸੁਰਸੇਵਾਰ੍ਹਂ ਕੈਲਾਸਪ੍ਰਸ੍ਥਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ । ਜਾਤਰੂਪਮਯੈਃ ਸ੍ਤਂਭੈਃਸ਼ੋਭਿਤਂ ਸਦ੍ਮਨਾਂ ਵਰਮ੍
ਉਹ ਮੰਦਰ ਸੋਹਣਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਯੋਗ, ਕੈਲਾਸ ਪਰਬਤ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਖੰਭਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਘਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।