ਨਾਥ ਤੇ ਵਿਜਯੋਭੂਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਰਣਮਂਡਲੇ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਾਜ੍ਞਾ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਹਯਰਕ੍ਸ਼ਾ ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍
'ਸਵਾਮੀ, ਤੂੰ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰੇਂ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਘੋੜੇ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।'
ਸ੍ਮਰਣੀਯਾ ਹਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸੇਵਿਕਾ ਤ੍ਵਤ੍ਪਦਾਨੁਗਾ । ਕਦਾਪਿ ਮਾਨਸਂ ਨਾਥ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਤਿ
'ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸੇਵਕਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੀ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਮਨ, ਸਵਾਮੀ, ਕਦੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।'
ਪਰਮਾਯੋਧਨੇ ਕਾਂਤ ਸ੍ਮਰ੍ਤਵ੍ਯਾਹਂ ਨ ਜਾਤੁਚਿਤ੍ । ਸਤ੍ਯਾਂ ਮਯਿ ਤਵ ਸ੍ਵਾਂਤੇ ਯੁਦ੍ਧੇ 3ਵਿਜਯਸਂਸ਼ਯਃ
'ਪਿਆਰੇ, ਵੱਡੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਹਾਂ। ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸੱਚੀ ਹਾਂ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।'
ਪਦ੍ਮਨੇਤ੍ਰ ਤਥਾ ਕਾਰ੍ਯਮੂਰ੍ਮਿਲਾਦ੍ਯਾ ਯਥਾ ਮਮ । ਹਾਸ੍ਯਂ ਨੈਵ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਮਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਰਤਾਡਨੈਃ
'ਕਮਲ-ਅੱਖੀਏ, ਉਰਮੀਲਾ ਤੇ ਹੋਰ ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਨਾ ਹੱਸਦੀਆਂ, ਨਾ ਹੀ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਾਰਦੀਆਂ।'
ਇਯਂ ਪਤ੍ਨੀ ਮਹਾਭੀਰੋਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਪ੍ਰਪਲਾਯਿਤੁਃ । ਕਾਤਰਾ ਯਰ੍ਹਿ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਂਤਿ ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਸਮਯਃ ਕੁਤਃ
'ਇਹ ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਭੱਜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਡਰਪੋਕ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਲੜਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀਰਾਂ ਲਈ ਸਮਾਂ ਕਿੱਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ?'
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਨ ਹਸਂਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਰ੍ਯਥਾ ਮੇ ਦੇਵਰਾਂਗਨਾਃ । ਤਥਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਰਾਮਸ੍ਯ ਹਯਰਕ੍ਸ਼ਣੇ
'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੱਸਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਰਾਜ-ਘਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਰਾਮ ਦੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਰਾਖੀ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ, ਇੰਝ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।'
ਯੋਦ੍ਧਾ ਤ੍ਵਮਾਦੌ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪਰੇ ਯੇ ਤਵ ਪृष੍ਠਤਃ । ਧਨੁष੍ਟਂਕਾਰਬਧਿਰਾਃ ਕ੍ਰਿਯਂਤਾਂ ਬਲਿਨਃ ਪਰੇ
'ਤੂੰ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਪਹਿਲਾਂ ਲੜਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਂ, ਤੇ ਜੋ ਹੋਰ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਧਨੁ ਦੀ ਤਣਕ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਬਲ ਦੇ ਲੋਕ ਬਹਿਰੇ ਹੋ ਜਾਣ।'
ਤਵਪ੍ਰੋਦ੍ਯਤ੍ਕਰਾਂਭੋਜ ਕਰਵਾਲਭਿਯਾ ਬਲਮ੍ । ਪਰੇषਾਂ ਭਵਤਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯ ਭਯਵ੍ਯਾਕੁਲਮ੍
'ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਉੱਠਿਆ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹੱਥ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਜਲਦੀ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਵੇ।'
ਕੁਲਂ ਮਹਦਲਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪਰਾਨ੍ਵਿਜਯਤਾ ਤ੍ਵਯਾ । ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਤਵ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਭਵਤ੍ਵਿਹ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਵੱਡਾ ਵੰਸ਼ ਬਣਾਉਣਾ ਹੈ। ਚੱਲੋ, ਮਹਾਬਾਹੂ ਸਵਾਮੀ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਇਥੇ ਹੋਵੇ।
ਇਦਂ ਧਨੁਰ੍ਗृਹਾਣਾਸ਼ੁ ਮਹਦ੍ਗੁਣਵਿਭੂषਿਤਮ੍ । ਯਸ੍ਯ ਗਰ੍ਜਿਤਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵੈਰਿਵृਂਦਂ ਭਯਾਤੁਰਮ੍
ਇਹ ਵਧੀਆ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਧਨੁਸ਼ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੁੱਕੋ; ਇਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਇਮੌ ਤੇ ਤ੍ਵਿषੁਧੀ ਵੀਰ ਬਧ੍ਯੇਤਾਂ ਸ਼ਂ ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍ । ਵੈਰਿਕੋਟਿਵਿਨਿष੍ਪੇष ਬਾਣਕੋਟਿ ਸੁਪੂਰਿਤੌ
ਹੇ ਵੀਰ, ਇਹ ਦੋ ਤੀਰ-ਭੰਡ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਨ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਸੈਨਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ।
ਕਵਚਂ ਤ੍ਵਿਦਮਾਧੇਹਿ ਸ਼ਰੀਰੇ ਕਾਮਸੁਂਦਰੇ । ਵਜ੍ਰਪ੍ਰਭਾ ਮਹਾਦੀਪ੍ਤਿ ਹਤਸਂਤਮਸਂਦृਢਮ੍
ਇਹ ਕਵਚ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਪਾ ਲਓ; ਇਹ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣਂ ਨਿਜੋਤ੍ਤਂਸੇ ਕੁਰੁ ਕਾਂਤ ਮਨੋਰਮਮ੍ । ਇਮੇਵ ਤਂਸੇ ਵਿਸ਼ਦੇ ਮਣਿਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤੇ
ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਮਨੋਹਰ ਮਕੁਟ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਸਜਾਓ; ਇਹ ਚਮਕਦਾਰ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸੁਵਿਮਲਵਾਚਂ ਵੀਰਪੁਤ੍ਰੀਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ । ਨਯਨਕਮਲਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਤਂਦਂਗਮ੍ । ਅਧਿਗਤਪਰਿਮੋਦੋ ਭਾਰਤਿਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜੇਤਾ । ਰਣਕਰਣਸਮਰ੍ਥਸ੍ਤਾਂ ਜਗਾਦਾਤਿਧੀਰਃ
ਵੀਰ ਪੁਤਰੀ ਦੀ ਸੁਚੱਜੀ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਦਿਆਂ, ਭਾਰਤ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁष੍ਕਲ ਉਵਾਚ। ਕਾਂਤੇ ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਦਸਿ ਮਾਂ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਂ ਚਰਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਵੀਰਪਤ੍ਨੀ ਭਵੇਤ੍ਕੀਰ੍ਤਿਸ੍ਤਵ ਕਾਂਤਿਮਤੀਪ੍ਸਿਤਾ
ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪ੍ਰੀਤਮ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਖਦੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਤੇਰੀ ਵੀਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕੀਰਤੀ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ।
ਇਤਿ ਕਾਂਤਿਮਤੀਦਤ੍ਤਂ ਕਵਚਂ ਮੁਕੁਟਂ ਵਰਮ੍ । ਧਨੁਰ੍ਮਹੇषੁਧੀਖਡ੍ਗਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਂਤਿਮਤੀ ਨੇ ਕਵਚ, ਮਕੁਟ, ਧਨੁਸ਼, ਵੱਡਾ ਤੀਰ-ਭੰਡ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਦਿੱਤੀ; ਵੀਰ ਨੇ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਪਰਿਧਾਯ ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਬਹੁਸ਼ੋ ਭਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇऽਤੀਵ ਸੁਭਟਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦਃ
ਇਹ ਸਭ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਮਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯਂ ਵੀਰਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਮ੍ । ਕੁਂਕੁਮਾਗੁਰੁਕਸ੍ਤੂਰੀ ਚਂਦਨਾਦਿਕਚਰ੍ਚਿਤਮ੍
ਉਹ ਵੀਰ, ਜੋ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤਰ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੁੰਕੁਮ, ਅਗਰ, ਕਸਤੂਰੀ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਹੋਰ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ।
ਨਾਨਾਕੁਸੁਮਮਾਲਾਭਿਰਾਜਾਨੁਪਰਿਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਨੀਰਾਜਯਾਮਾਸ ਮੁਹੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਾਂਤਿਮਤੀ ਸਤੀ
ਉਸ ਦੇ ਘੁੱਟਿਆਂ 'ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾਈਆਂ ਗਈਆਂ; ਉਥੇ, ਸਤੀ ਕਾਂਤਿਮਤੀ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨੀਰਾਜਨ ਕੀਤਾ।
ਨੀਰਾਜਯਿਤ੍ਵਾ ਬਹੁਸ਼ਃ ਕਿਰਂਤੀ ਮੌਕ੍ਤਿਕੈਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਗਲਦਸ਼੍ਰੁਚਲਨ੍ਨੇਤ੍ਰਾ ਪਰਿਰੇਭੇ ਪਤਿਂ ਨਿਜਮ੍
ਕਈ ਵਾਰ ਨੀਰਾਜਨ ਕਰ ਕੇ, ਮੁਕਤਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਛਿੜਕਦਿਆਂ, ਅੱਖਾਂ 'ਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਦੇ ਤੇ ਕੰਬਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਦृਢਂ ਸਪਰਿਰਭ੍ਯੈਤਾਂ ਚਿਰਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਤ੍ਤਦਾ । ਵੀਰਪਤ੍ਨਿ ਕਾਂਤਿਮਤਿ ਵਿਰਹਂ ਮਾ ਕृਥਾ ਮਮ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਆਖਿਆ: 'ਵੀਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕਾਂਤਿਮਤੀ, ਮੇਰੇ ਵਿਰਹ ਲਈ ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ।'
ਏष ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਸਵਿਧੇ ਤਵ ਭਾਮੇ ਪਤਿਵ੍ਰਤੇ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਨਿਜਾਂ ਪਤ੍ਨੀਂ ਰਥਮਾਰੁਰੁਹੇ ਵਰਮ੍
'ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪਤਿਵਰਤਾ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਂ ਪ੍ਰਯਾਂਤਂ ਪਤਿਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਨਯਨੈਰ੍ਨਿਮਿषੋਜ੍ਝਿਤੈਃ । ਵਿਲੋਕਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾ
ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਵਧੀਆ ਪਤੀ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਪਤਿਵਰਤਾ ਪਤਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਮਿਟਕਾਏ ਬਿਨਾ ਤੱਕਿਆ।
ਸ ਯਯੌ ਜਨਕਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਜਨਨੀਂ ਪ੍ਰੇਮਵਿਹ੍ਵਲਾਮ੍ । ਗਤ੍ਵਾ ਪਿਤਰਮਂਬਾਂ ਚ ਵਵਂਦੇ ਸ਼ਿਰਸਾ ਮੁਦਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਿਆ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ; ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ।
ਮਾਤਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਸ੍ਵਾਂਕਮਾਰੋਪਯਤ੍ਤਦਾ । ਮੁਂਚਂਤੀ ਬਾष੍ਪਨਿਚਯਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਜਗਾਦ ਸਾ
ਮਾਂ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਆਪਣੀ ਗੋਦ 'ਚ ਬਿਠਾਇਆ, ਹੰਝੂਆਂ ਦੀ ਧਾਰ ਵਗਾਈ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।'
ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਭਰਤਂ ਰਾਮੋ ਯਜ੍ਞਕਰਃ ਪਰਃ । ਪਾਲਨੀਯੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਭਵਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।'
ਆਜ੍ਞਪ੍ਤੋऽਸੌ ਜਨਨ੍ਯਾ ਚ ਪਿਤ੍ਰਾ ਹृषਿਤਯਾ ਗਿਰਾ । ਯਯੌ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਕਟਕਂ ਮਹਾਵੀਰਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਸ਼ਿਵਿਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਰਥਿਭਿਃ ਪਤ੍ਤਿਭਿਰ੍ਵੀਰੈਃ ਸਦਸ਼੍ਵੈਃ ਸਾਦਿਭਿਰ੍ਵृਤਃ । ਯਯੌ ਮੁਦਾ ਰਘੂਤ੍ਤਂਸ ਮਹਾਯਜ੍ਞਹਯਾਗ੍ਰਣੀਃ
ਰਥਾਂ, ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਘੋੜਸਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਗਹਨਾ ਤੇ ਮਹਾ ਯਜਨ ਦੇ ਆਗੂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਗਚ੍ਛਨ੍ਪਾਂਚਾਲਦੇਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਕੁਰੂਂਸ਼੍ਚੈਵੋਤ੍ਤਰਾਨ੍ਕੁਰੂਨ੍ । ਦਸ਼ਾਰ੍ਣਾਞ੍ਛ੍ਰੀਵਿਸ਼ਾਲਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋਭਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਪਾਂਚਾਲ, ਕੁਰੂ, ਉੱਤਰੀ ਕੁਰੂ, ਦਸ਼ਾਰਣ ਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰੋਪਸ਼ृਣ੍ਵਾਨੋ ਰਘੁਵੀਰਯਸ਼ੋऽਖਿਲਮ੍ । ਰਾਵਣਾਸੁਰਘਾਤੇਨ ਭਕ੍ਤਰਕ੍ਸ਼ਾਵਿਧਾਯਕਮ੍
ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਗਿਆ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੀਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।