ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯੋ ਯੋ ਹ੍ਯਯਂ ਚ ਰਿਪੁਗਰ੍ਵਮਸ਼ਾਤਯਤ੍ । ਸਵ੍ਯਾਪਸਵ੍ਯਬਾਣਾਨਾਂ ਮੋਕ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ਤਮਃ
ਇਹ ਜੋ ਵਿਰਤਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਹੈ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਤੀਰ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਏषੋऽਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣਿਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਯਾਤੁ ਯਜ੍ਞਹਯਾਵਨੇ । ਸਨ੍ਨਦ੍ਧੋ ਰਿਪੁਨਾਸ਼ਾਯ ਯੁਵਾਕੋ ਦਂਡਦਂਡਭृਤ੍
ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਡੰਡਾ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਵੀਹ ਲਸ਼ਕਰਾਂ ਨਾਲ ਯਜਨ ਘੋੜੇ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵੱਲ ਜਾਵੇ।
ਤਥਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿਸ੍ਤ੍ਵੇष ਯਾਤੁ ਰਾਜਨ੍ਯਸਤ੍ਤਮਃ । ਯਸ੍ਤਪੋਭਿਃ ਸ਼ਤਧृਤਿਂ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚਾਭ੍ਯਸਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦੌਲਤ ਦਾ ਖਜਾਨਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਵੀ ਜਾਵੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਗਾਰੁਡਂ ਨਾਗਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍ । ਮਾਯੂਰਂ ਨਾਕੁਲਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਮੇਘਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ, ਗਰੁੜ ਅਸਤਰ, ਨਾਗ ਅਸਤਰ, ਮਯੂਰ, ਨਕੁਲ, ਰੌਦ੍ਰ, ਵੈਸ਼ਣਵ ਅਤੇ ਮੇਘ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਵਜ੍ਰਂ ਪਾਰ੍ਵਤਸਂਜ੍ਞਂ ਚ ਤਥਾ ਵਾਯਵ੍ਯਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍ । ਇਤ੍ਯਾਦਿਕਾਨਾਮਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਂਪ੍ਰਯੋਗਵਿਸਰ੍ਗਵਿਤ੍
ਉਹ ਵਜਰ ਅਸਤਰ, ਪਾਰਵਤ ਅਸਤਰ, ਵਾਯਵ ਅਸਤਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਤੇ ਛੱਡਣ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਸ ਏष ਨਿਜਸੈਨ੍ਯਾਨਾਮਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣ੍ਯੈਕਯਾ ਯੁਤਃ । ਪ੍ਰਯਾਤੁ ਸ਼ੂਰਮੁਕੁਟਃ ਸਰ੍ਵਵੈਰਿਪ੍ਰਭਂਜਨਃ
ਉਹ, ਬਹਾਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਭ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਲਸ਼ਕਰ ਦੀ ਇੱਕ ਅਕਸ਼ੌਹਣੀ ਨਾਲ ਜਾਵੇ।
ਰਿਪੁਤਾਪੋऽਯਮੇਵਾਦ੍ਯ ਗਚ੍ਛਤ੍ਵਗ੍ਰ੍ਯੋ ਧਨੁਰ੍ਭृਤਾਮ੍ । ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਕੁਸ਼ਲੋ ਰਿਪੁਵਂਸ਼ਦਵਾਨਲਃ
ਇਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਅੱਜ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਵਾਲਾ, ਜਾਵੇ।
ਗਚ੍ਛਤਾਤ੍ਸੇਨਯਾ ਬਹ੍ਵ੍ਯਾ ਚਤੁਰਂਗਸਮੇਤਯਾ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਾਜ੍ਞਾਂ ਸ਼ਿਰਸ੍ਯੇਤੇ ਦਧਤ੍ਵਦ੍ਯ ਬਲੋਤ੍ਕਟਾਃ
ਅੱਜ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲੋਕ ਚੌਕਸ ਲਸ਼ਕਰ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਲ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਜਾਵਣ।
ਉਗ੍ਰਾਸ਼੍ਵੋऽਪਿ ਮਹਾਰਾਜਾ ਤਥਾ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦੇष ਚ । ਸਰ੍ਵੇ ਯਾਂਤੁ ਸੁਸਂਨਦ੍ਧਾਸ੍ਤਵ ਵਾਹਸ੍ਯ ਪਾਲਕਾਃ
ਉਗ੍ਰਾਸ਼ਵ ਮਹਾਰਾਜ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਭ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਵੀ ਜਾਵਣ।
ਇਤਿ ਭਾषਿਤਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮਂਤ੍ਰਿਣਃ ਪ੍ਰਜਹਰ੍ष ਚ । ਆਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਚ ਤਾਨ੍ਸੁਮਂਤ੍ਰਕਥਿਤਾਨ੍ਭਟਾਨ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ ਅਤੇ ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਵੱਲੋਂ ਦੱਸੇ ਹੋਏ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਤੇऽਨੁਜ੍ਞਾਂ ਰਘੁਨਾਥਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੋਦਂ ਪ੍ਰਪੇਦਿਰੇ । ਚਿਰਕਾਲਂ ਸਾਂਪਰਾਯਂ ਵਾਂਚ੍ਛਂਤੋ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਾਃ
ਰਘੁਨਾਥ ਜੀ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਯੁੱਧ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਯੋਧੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਜੋ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।
ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਾਃ ਕਵਚਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍ਤਨੈਃ । ਯਯੁਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸਂਵਾਸਂ ਸੀਤਾਪਤਿ ਪ੍ਰਣੋਦਿਤਾਃ
ਕਵਚ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਪਤੀ ਵੱਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਗਏ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਅਥੋਕ੍ਤ ऋषਿਣਾ ਰਾਮੋ ਵਿਧਿਨਾ ਪੂਜਯਤ੍ਕ੍ਰਮਾਤ੍ । ਆਚਾਰ੍ਯਾਦੀਨृषੀਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਯਥੋਕ੍ਤਵਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਲੋਂ ਦੱਸੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਚਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿਯਮਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਤੇ ਇਨਾਮ ਦੇ ਕੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ।
ਆਚਾਰ੍ਯਾਯ ਦਦੌ ਰਾਮੋ ਹਸ੍ਤਿਨਂ षष੍ਟਿਹਾਯਨਮ੍ । ਹਯਮੇਕਂ ਮਨੋਵੇਗਂ ਰਤ੍ਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਆਚਾਰਿਆ ਨੂੰ ਸਠ ਸਾਲ ਦਾ ਹਾਥੀ, ਮਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਘੋੜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪੌਰਟਂ ਰਥਮੇਕਂ ਚ ਮਣਿਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਮ੍ । ਚਤੁਰ੍ਭਿਰ੍ਵਾਜਿਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵੋਪਸ੍ਕਰਸਂਯੁਤਮ੍
ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰੀ ਰਥ, ਜੋ ਮਣੀਆਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਮਾਨ ਨਾਲ ਪੂਰਾ।
ਮਣਿਲਕ੍ਸ਼ਂ ਤੁ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਮੁਕ੍ਤਾਫਲਤੁਲਾਸ਼ਤਮ੍ । ਵਿਦ੍ਰੁਮਸ੍ਯ ਤੁਲਾਨਾਂ ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਂ ਸ੍ਫੁਟਤੇਜਸਾਮ੍
ਇੱਕ ਲੱਖ ਮਣੀਆਂ, ਮੋਤੀ ਫਲਾਂ ਦੀ ਸੌ ਤਰਾਜੂ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮੂੰਗਿਆਂ ਦੀ ਹਜ਼ਾਰ ਤਰਾਜੂ।
ਗ੍ਰਾਮਮੇਕਂ ਸੁਸਂਪਨ੍ਨਂ ਨਾਨਾਜਨਸਮਾਕੁਲਮ੍ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਸਸ੍ਯਨਿष੍ਪਨ੍ਨਂ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਮਂਦਿਰੈਰ੍ਵृਤਮ੍
ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਪਿੰਡ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਸਲਾਂ ਦੀ ਪੈਦਾਵਾਰ, ਤੇ ਅਨੇਕ ਮਹਿਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇऽਪਿ ਤਥੈਵਾਦਾਦ੍ਧੋਤ੍ਰੇऽਪ੍ਯਧ੍ਵਰ੍ਯਵੇ ਦਦੌ । ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਭ੍ਯੋ ਭੂਰਿਸ਼ੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਰਘੂਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਹੋਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਤੇ ਅਧਵਰਯੂ ਨੂੰ ਵੀ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਰਘੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਰਿਤਵਿਗਾਂ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਵਿਵਿਧਾ ਵਾਗ੍ਭਿਰਾਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਭਿਪੂਜਿਤਾਃ । ਚਿਰਂਜੀਵ ਮਹਾਰਾਜ ਰਾਮਚਨ੍ਦ੍ਰ ਰਘੂਦ੍ਵਹ
ਸਭ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੋਲਾਂ ਤੇ ਅਸੀਸਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ। 'ਮਹਾਰਾਜ ਰਾਮਚੰਦਰ, ਰਘੂ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਜੀਓ।'
ਕਨ੍ਯਾਦਾਨਂ ਭੂਮਿਦਾਨਂ ਗਜਦਾਨਂ ਤਥੈਵ ਚ । ਅਸ਼੍ਵਦਾਨਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਦਾਨਂ ਤਿਲਦਾਨਂ ਸਮੌਕ੍ਤਿਕਮ੍
ਕਨਿਆ ਦਾਨ, ਜ਼ਮੀਨ ਦਾਨ, ਹਾਥੀ ਦਾਨ, ਘੋੜਾ ਦਾਨ, ਸੋਨਾ, ਤਿਲ ਤੇ ਮੋਤੀ ਦਾਨ।
ਅਨ੍ਨਦਾਨਂ ਪਯੋਦਾਨਮਭਯਂ ਦਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਰਤ੍ਨਦਾਨਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚਾਦਿਸ਼ਨ੍ਮਹਾਨ੍
ਅੰਨ ਦਾ ਦਾਨ, ਦੁੱਧ ਦਾ ਦਾਨ, ਨਿਡਰਤਾ ਦਾ ਉੱਚਾ ਦਾਨ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਦਾਨ, ਇਹ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਹਿ ਦੇਹਿ ਧਨਂ ਦੇਹਿ ਮਾਨੇਤਿ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ । ਦਦਾਤ੍ਵਨ੍ਨਂ ਦਦਾਤ੍ਵਨ੍ਨਂ ਸਰ੍ਵਭੋਗਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਦੋ, ਦੋ, ਦੋ ਧਨ, ਮਾਣ — ਇਹ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਹੋ; ਉਹ ਅੰਨ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਅੰਨ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਸਮੇਤ।
ਇਤ੍ਥਂ ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਮਖੋ ਰਘੁਨਾਥਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ । ਸਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਦ੍ਵਿਜਵਰੈਃ ਪੂਰ੍ਣਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ੁਭਕ੍ਰਿਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਘੁਨਾਥ ਜੀ ਦੀ ਸਮਝਦਾਰ ਯਜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਜੋ ਸਹੀ ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਨਾਲ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਤੇ ਸਭ ਚੰਗੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੋਈ।
ਅਥ ਰਾਮਾਨੁਜੋ ਗਤ੍ਵਾ ਮਾਤਰਂ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਹ । ਆਜ੍ਞਾਪਯਾਸ਼੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮੇष ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਸ਼ੋਭਨੇ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਸੁੰਦਰ ਮਾਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਮੈਂ ਘੋੜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।'
ਤ੍ਵਤ੍ਕृਪਾਤੋ ਰਿਪੁਕੁਲਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ੋਭਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਆਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮਹਾਰਾਜੈਰ੍ਹਯਵਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ।
ਮਾਤੋਵਾਚ । ਪੁਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛ ਮਹਾਵੀਰ ਸ਼ਿਵਾਃ ਪਂਥਾਨ ਏਵ ਤੇ । ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਰਿਪੁਗਣਾਞ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰਾਗਚ੍ਛ ਸਨ੍ਮਤੇ
ਮਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਪੁੱਤਰ, ਜਾ, ਵੱਡੇ ਵੀਰ, ਤੇਰੇ ਰਸਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹਨ; ਸਭ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਮੁੜ ਆਵੀਂ, ਸਮਝਦਾਰ ਪੁੱਤਰ।'
ਪੁष੍ਕਲਂ ਪਾਲਯ ਨਿਜਭ੍ਰਾਤृਜਂ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ਤਮਮ੍ । ਮਹਾਬਲਿਨਮਦ੍ਯਾਪਿ ਬਾਲਕਂ ਲੀਲਯਾਯੁਤਮ੍
ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਅਜੇ ਵੀ ਬੱਚਾ ਹੈ ਤੇ ਖੇਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਪੁਤ੍ਰਾਗਚ੍ਛਸਿ ਚੇਦ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪੁष੍ਕਲੇਨ ਸ਼ੁਭਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਤਦਾ ਮਮ ਪ੍ਰਮੋਦਃ ਸ੍ਯਾਦਨ੍ਯਥਾ ਸ਼ੋਕਭਾਗਹਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ, ਸ਼ੁਭਤਾ ਸਮੇਤ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਵੇਗੀ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਰਹਾਂਗੀ।
ਇਤਿ ਸਂਭਾष੍ਯਮਾਣਾਂ ਸ੍ਵਾਂ ਮਾਤਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸਃ । ਤ੍ਵਦੀਯਚਰਣਦ੍ਵਂਦ੍ਵਂ ਸ੍ਮਰਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਸ਼ੁਭਤਾ ਪਾਵਾਂਗਾ।'
ਪੁष੍ਕਲਂ ਪਾਲਯਿਤ੍ਵਾਹਂ ਨਿਜਾਂਗਮਿਵ ਸ਼ੋਭਨੇ । ਸ੍ਵਨਾਮਸਦृਸ਼ਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰੇष੍ਯਾਮਿ ਮੋਦਵਾਨ੍
ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਮਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣਾਕੇ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ।