ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਪृष੍ਠਰਕ੍ਸ਼ਾਕਰੋऽਨ੍ਵਹਮ੍ । ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰ ਚਾਪਬਾਣਧਰਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਰੋਜ਼ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਪਿੱਠ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ।
ਸਰ੍ਵਮਦ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਤਲਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਤਾਪੋ ਵਿਜੇष੍ਯਤੇ । ਏਤੇ ਨਿਮਿਤ੍ਤਭੂਤਾ ਵੈ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰ ਮਹਾਮਤੇ
ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਪਰਤਾਪ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ, ਰਾਮਚੰਦਰ ਜੀ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ।
ਭਵਤ੍ਕृਪਾਤਃ ਸਕਲਂ ਸਸੁਰਾਸੁਰਮਾਨੁषਮ੍ । ਉਪਸ੍ਥਿਤਂ ਪ੍ਰਯੁਦ੍ਧਾਯ ਤਨ੍ਨਿषੇਧੇ ਕ੍ਸ਼ਮੋ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।
ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਾਮੀ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਤਿ ਯਨ੍ਮਮਵਿਕ੍ਰਮ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ । ਏष ਗਂਤਾਸ੍ਮਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਪृष੍ਠਰਕ੍ਸ਼ਾਪ੍ਰਕਾਰਕਃ
ਮੇਰਾ ਸਵਾਮੀ ਮੇਰੇ ਵਿਰਤ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਲਵੇਗਾ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਪਿੱਠ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਂਤਂ ਭਰਤਾਤ੍ਮਜਂ ਸ ਪ੍ਰਸ੍ਤੂਯ ਸਾਧ੍ਵਿਤ੍ਯਨੁਮੋਦਮਾਨਃ । ਸ਼ਸ਼ਂਸ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਪਿਵੀਰਮੁਖ੍ਯਾਨ੍ਪ੍ਰਭਂਜਨੋਦ੍ਭੂਤਮੁਖਾਨ੍ਹਰਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਭਰਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼' ਕਹਿ ਕੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ-ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਭੋ ਹਨੂਮਨ੍ਮਹਾਵੀਰ ਸ਼ृਣੁ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਾਦृਤਃ । ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਿਦਂ ਰਾਜ੍ਯਮਕਂਟਕਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ, ਵੱਡੇ ਵੀਰ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ; ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ।
ਸੀਤਯਾ ਮਮ ਸਂਯੋਗੇ ਯੋ ਭਵਾਞ੍ਜਲਧਿਂ ਤਰੇਃ । ਚਰਿਤਂ ਤਦ੍ਧਰੇ ਵੇਦ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵਂ ਤਵ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾਉਣ ਲਈ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ, ਕਪੀਸ਼ਵਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤਬ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛ ਮਮ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪਾਲਕਃ ਸਨ੍ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਸੋਦਰੋ ਮਹ੍ਯਂ ਪਾਲਨੀਯਸ੍ਤ੍ਵਹਂ ਯਥਾ
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਮੇਰਾ ਭਰਾ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੂੰ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਮਤਿਭ੍ਰਂਸ਼ਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ । ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਬੋਦ੍ਧਵ੍ਯੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਮਮ ਮਹਾਮਤੇ
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਸੋਚ ਡੋਲ ਜਾਵੇ, ਉਥੇ-ਉਥੇ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ । ਸ਼ਿਰਸਾ ਤਤ੍ਸਮਾਧਾਯ ਪ੍ਰਣਾਮਮਕਰੋਤ੍ਤਦਾ
ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ ਰਾਮਚੰਦਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਉਹ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਅਥਾਦਿਸ਼ਨ੍ਮਹਾਰਾਜੋ ਜਾਂਬਵਂਤਂ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਰਘੁਨਾਥਸ੍ਯ ਸੇਵਾਯੈ ਕਪਿषੂਤ੍ਤਮਤੇਜਸਮ੍
ਫਿਰ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਜਾਮਬਵੰਤ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤੇ ਤੇਜਸਵੀ, ਨੂੰ ਰਘੁਨਾਥ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਅਂਗਦੋ ਗਵਯੋ ਮੈਂਦਸ੍ਤਥਾ ਦਧਿਮੁਖਃ ਕਪਿਃ । ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਪ੍ਲਵਗਾਧੀਸ਼ਃ ਸ਼ਤਵਲ੍ਯਕ੍ਸ਼ਿਕੌ ਕਪੀ
ਅੰਗਦ, ਗਵਯਾ, ਮੈੰਦ, ਅਤੇ ਵਾਨਰ ਦਧਿਮੁਖ, ਸੁਗਰੀਵ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਵਾਨਰ ਸ਼ਤਵਲੀ ਤੇ ਅਕਸ਼ਿਕਾ—
ਨੀਲੋ ਨਲੋ ਮਨੋਵੇਗੋऽਧਿਗਂਤਾ ਵਾਨਰਾਂਗਜਃ । ਇਤ੍ਯੇਵਮਾਦਯੋ ਯੂਯਂ ਸਜ੍ਜੀਭੂਤਾ ਭਵਂਤੁ ਭੋਃ
ਨੀਲ, ਨਲ, ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਰਗਾ ਤੇ ਵਾਨਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ—ਇਹ ਸਾਰੇ, ਤੁਸੀਂ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਓ, ਵੀਰੋ।
ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਗਜੈਃ ਸਦਸ਼੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਤਪ੍ਤਹਾਟਕਭੂषਣੈਃ । ਕਵਚੈਃ ਸਸ਼ਿਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣੈਰ੍ਭੂषਿਤਾਯਾਂ ਤੁ ਸਤ੍ਵਰਾਃ
ਸਾਰੇ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਤਪਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹਨ, ਕਵਚ ਤੇ ਸਿਰ-ਬੰਦ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਚੁਸਤ ਤੇ ਤਿਆਰ ਰਹੋ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਸੁਮਂਤ੍ਰਮਾਹੂਯ ਸੁਮਂਤ੍ਰਿਣਂ ਤਦਾ ਜਗਾਦ ਰਾਮੋ ਬਲਵੀਰ੍ਯਸ਼ੋਭਨਃ । ਅਮਾਤ੍ਯਮੌਲੇ ਵਦ ਕੇऽਤ੍ਰ ਯੋਜ੍ਯਾ ਨਰਾ ਹਯਂ ਪਾਲਯਿਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥਾਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਬਲ ਤੇ ਵਿਰਤ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਸੁਮੰਤ੍ਰ, ਵੱਡੇ ਮੰਤਰੀ, ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਦੱਸੋ ਇੱਥੇ ਕਿਹੜੇ ਲੋਕ ਘੋੜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ?'
ਤਦੁਕ੍ਤਮੇਵਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਜਗਾਦ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਹਯਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਣੇ ਯੋਗ੍ਯਾਨ੍ਬਲਿਨੋऽਤ੍ਰ ਨਰਾਧਿਪਾਨ੍
ਇਹ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇੱਥੇ ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਜੇ ਹਨ ਜੋ ਘੋੜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ।'
ਰਘੁਨਾਥ ਸ਼ृਣੁष੍ਵੈਤਾਨ੍ਨਵਵੀਰਾਨ੍ਸੁਸਂਹਿਤਾਨ੍ । ਧਨੁਰ੍ਧਰਾਨ੍ਮਹਾਵਿਦ੍ਯਾਨ੍ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦਾਨ੍
ਰਘੁਨਾਥ ਜੀ, ਇਹ ਨਵੇਂ ਬਹਾਦਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਹੋਏ ਹਨ, ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵੱਡੀ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਮਾਹਰ ਹਨ ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਂ ਨੀਲਰਤ੍ਨਂ ਤਥਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿਂ ਨृਪਮ੍ । ਰਿਪੁਤਾਪਂ ਚੋਗ੍ਰਹਯਂ ਤਥਾ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਂ ਨृਪਮ੍
ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਜੋ ਵਿਰਤਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨੀਲਾ ਰਤਨ ਹੈ, ਦੌਲਤ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਹੈ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜਨ੍ਯੋऽਸੌ ਨੀਲਰਤ੍ਨੋ ਮਹਾਵੀਰੋ ਰਥਾਗ੍ਰਣੀਃ । ਸ ਏਵ ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਰਕ੍ਸ਼ੇਤ ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਯੁਧ੍ਯੇਤ ਨਿਰ੍ਭਯਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਨੀਲਾ ਰਤਨ, ਵੱਡਾ ਬਹਾਦਰ ਹੈ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਦਾ ਆਗੂ ਹੈ; ਉਹ ਇਕਲਾ ਹੀ ਇੱਕ ਲਸ਼ਕਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਲਸ਼ਕਰ ਨਾਲ ਲੜ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਭਿਰ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਯਾਤੁ ਵਾਹਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਣੇ । ਦਂਸ਼ਿਤੈਸ੍ਸ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣੈਰ੍ਮਮ ਬਾਹੁਭਿਰੁਦ੍ਧਤੈਃ
ਉਹ ਦਸ ਲਸ਼ਕਰਾਂ ਨਾਲ ਘੋੜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜਾਵੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਟੋਪੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਹਨ।
ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯੋ ਯੋ ਹ੍ਯਯਂ ਚ ਰਿਪੁਗਰ੍ਵਮਸ਼ਾਤਯਤ੍ । ਸਵ੍ਯਾਪਸਵ੍ਯਬਾਣਾਨਾਂ ਮੋਕ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ਤਮਃ
ਇਹ ਜੋ ਵਿਰਤਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਹੈ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਤੀਰ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਏषੋऽਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣਿਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਯਾਤੁ ਯਜ੍ਞਹਯਾਵਨੇ । ਸਨ੍ਨਦ੍ਧੋ ਰਿਪੁਨਾਸ਼ਾਯ ਯੁਵਾਕੋ ਦਂਡਦਂਡਭृਤ੍
ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਡੰਡਾ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਵੀਹ ਲਸ਼ਕਰਾਂ ਨਾਲ ਯਜਨ ਘੋੜੇ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵੱਲ ਜਾਵੇ।
ਤਥਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿਸ੍ਤ੍ਵੇष ਯਾਤੁ ਰਾਜਨ੍ਯਸਤ੍ਤਮਃ । ਯਸ੍ਤਪੋਭਿਃ ਸ਼ਤਧृਤਿਂ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚਾਭ੍ਯਸਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦੌਲਤ ਦਾ ਖਜਾਨਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਵੀ ਜਾਵੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਗਾਰੁਡਂ ਨਾਗਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍ । ਮਾਯੂਰਂ ਨਾਕੁਲਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਮੇਘਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ, ਗਰੁੜ ਅਸਤਰ, ਨਾਗ ਅਸਤਰ, ਮਯੂਰ, ਨਕੁਲ, ਰੌਦ੍ਰ, ਵੈਸ਼ਣਵ ਅਤੇ ਮੇਘ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਵਜ੍ਰਂ ਪਾਰ੍ਵਤਸਂਜ੍ਞਂ ਚ ਤਥਾ ਵਾਯਵ੍ਯਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍ । ਇਤ੍ਯਾਦਿਕਾਨਾਮਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਂਪ੍ਰਯੋਗਵਿਸਰ੍ਗਵਿਤ੍
ਉਹ ਵਜਰ ਅਸਤਰ, ਪਾਰਵਤ ਅਸਤਰ, ਵਾਯਵ ਅਸਤਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਤੇ ਛੱਡਣ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਸ ਏष ਨਿਜਸੈਨ੍ਯਾਨਾਮਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣ੍ਯੈਕਯਾ ਯੁਤਃ । ਪ੍ਰਯਾਤੁ ਸ਼ੂਰਮੁਕੁਟਃ ਸਰ੍ਵਵੈਰਿਪ੍ਰਭਂਜਨਃ
ਉਹ, ਬਹਾਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਭ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਲਸ਼ਕਰ ਦੀ ਇੱਕ ਅਕਸ਼ੌਹਣੀ ਨਾਲ ਜਾਵੇ।
ਰਿਪੁਤਾਪੋऽਯਮੇਵਾਦ੍ਯ ਗਚ੍ਛਤ੍ਵਗ੍ਰ੍ਯੋ ਧਨੁਰ੍ਭृਤਾਮ੍ । ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਕੁਸ਼ਲੋ ਰਿਪੁਵਂਸ਼ਦਵਾਨਲਃ
ਇਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਅੱਜ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਵਾਲਾ, ਜਾਵੇ।
ਗਚ੍ਛਤਾਤ੍ਸੇਨਯਾ ਬਹ੍ਵ੍ਯਾ ਚਤੁਰਂਗਸਮੇਤਯਾ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਾਜ੍ਞਾਂ ਸ਼ਿਰਸ੍ਯੇਤੇ ਦਧਤ੍ਵਦ੍ਯ ਬਲੋਤ੍ਕਟਾਃ
ਅੱਜ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲੋਕ ਚੌਕਸ ਲਸ਼ਕਰ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਲ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਜਾਵਣ।
ਉਗ੍ਰਾਸ਼੍ਵੋऽਪਿ ਮਹਾਰਾਜਾ ਤਥਾ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦੇष ਚ । ਸਰ੍ਵੇ ਯਾਂਤੁ ਸੁਸਂਨਦ੍ਧਾਸ੍ਤਵ ਵਾਹਸ੍ਯ ਪਾਲਕਾਃ
ਉਗ੍ਰਾਸ਼ਵ ਮਹਾਰਾਜ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਭ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਵੀ ਜਾਵਣ।
ਇਤਿ ਭਾषਿਤਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮਂਤ੍ਰਿਣਃ ਪ੍ਰਜਹਰ੍ष ਚ । ਆਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਚ ਤਾਨ੍ਸੁਮਂਤ੍ਰਕਥਿਤਾਨ੍ਭਟਾਨ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ ਅਤੇ ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਵੱਲੋਂ ਦੱਸੇ ਹੋਏ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ।