ਸ਼ਿਵੇ ਵਿष੍ਣੌ ਨ ਵਾ ਭੇਦੋ ਨ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮਹੇਸ਼ਯੋਃ । ਤੇषਾਂ ਪਾਦਰਜਃ ਪੂਤਂ ਵਹਾਮ੍ਯਘਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਚੁੱਕਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਗੌਰੀ ਗਂਗਾ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪृਥਕ੍ਤਯਾ । ਤੇ ਮਂਤਵ੍ਯਾ ਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਾਦਿਹਾਗਤਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਗੌਰੀ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਹੀਂ—ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝੋ।
ਸ਼ਰਣਾਗਤਰਕ੍ਸ਼ੀ ਚ ਮਾਨਦਾਨਪਰਾਯਣਃ । ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਹਰੇਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੈ ਸ ਜ੍ਞੇਯੋ ਵੈष੍ਣਵੋਤ੍ਤਮਃ
ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਨੁਸਾਰ ਹਰੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਨਾਮ ਮਹਾਪਾਪਰਾਸ਼ਿਂ ਦਹਤਿ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਤਦੀਯ ਚਰਣਦ੍ਵਂਦ੍ਵੇ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸ ਵੈष੍ਣਵਃ
ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸਾੜ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹੈ—ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਹੈ।
ਇਂਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਵਸ਼ੇ ਯੇषਾਂ ਮਨੋऽਪਿ ਹਰਿਚਿਂਤਕਮ੍ । ਤਾਨ੍ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪੂਯਾਤ੍ਸਹ੍ਯਾ ਜਨ੍ਮਮਰਣਾਂਤਿਕਾਤ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੇ ਮਨ ਹਰੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਨਮ ਮਰਨ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਤ੍ਵਂ ਕਰਵਾਲਵਤ੍ਤ੍ਯਜਨ੍ਭਵੇਰ੍ਯਸ਼ੋਭੂषਣਭੂਤਿਭੂਮਿਃ । ਏਵਂ ਮਮਾਦੇਸ਼ਮਥਾਚਰਂਸ਼੍ਚ ਲਭੇਃ ਪਰਂ ਧਾਮ ਸੁਯੋਗਮੀਡ੍ਯਮ੍
ਤੂੰ ਪਰਾਈ ਔਰਤ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰ ਵਾਂਗ ਛੱਡ ਦੇ; ਇੰਝ ਕਰਨਾ ਹੀ ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਚਮਕ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇੰਝ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ ਦਰਜਾ ਪਾਵੇਂਗਾ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਏਵਮਾਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਰਾਮਸ਼੍ਚਾਮਿਤ੍ਰਕਰ੍षਣਃ । ਵੀਰਾਨਾਲੋਕਯਨ੍ਭੂਯੋ ਜਗਾਦ ਸ਼ੁਭਯਾ ਗਿਰਾ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵਿਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਫਿਰ ਚੰਗੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਯ ਮਮ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਵਾਜਿਰਕ੍ਸ਼ਾਕਰਸ੍ਯ ਵੈ । ਕੋ ਗਂਤਾ ਪृष੍ਠਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ਂਸ੍ਤਨ੍ਨਿਦੇਸ਼ਪ੍ਰਪਾਲਕਃ
ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕੌਣ ਜਾਵੇਗਾ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ?
ਯਃ ਸਰ੍ਵਵੀਰਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਮੁਖ੍ਯਮਾਗਤਾਨ੍ਵਿਨਿਰ੍ਜਯੇਨ੍ਮਰ੍ਮਭਿਦਸ੍ਤ੍ਰਸਂਘੈਃ । ਗृਹ੍ਣਾਤ੍ਵਸੌ ਮੇ ਕਰਵੀਟਕਂ ਤਦ੍ਭੂਮੌ ਯਸ਼ਃ ਸ੍ਵਂ ਪ੍ਰਥਯਨ੍ਸੁਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅਗਲੇ ਦਲਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਰਮ ਤੇ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਕਰਵੀਟਕ ਲੈ ਲਵੇ, ਆਪਣਾ ਯਸ਼ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚੌੜਾ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਰਾਮੇ ਤੁ ਪੁष੍ਕਲੋ ਭਰਤਾਤ੍ਮਜਃ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਵੀਟਕਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰਘੁਰਾਜਕਰਾਂਬੁਜਾਤ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਭਰਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਕਮਲ-ਹਥੋਂ ਕਰਵੀਟਕ ਲੈ ਲਿਆ।
ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਪृष੍ਠਰਕ੍ਸ਼ਾਕਰੋऽਨ੍ਵਹਮ੍ । ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰ ਚਾਪਬਾਣਧਰਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਰੋਜ਼ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਪਿੱਠ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ।
ਸਰ੍ਵਮਦ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਤਲਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਤਾਪੋ ਵਿਜੇष੍ਯਤੇ । ਏਤੇ ਨਿਮਿਤ੍ਤਭੂਤਾ ਵੈ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰ ਮਹਾਮਤੇ
ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਪਰਤਾਪ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ, ਰਾਮਚੰਦਰ ਜੀ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ।
ਭਵਤ੍ਕृਪਾਤਃ ਸਕਲਂ ਸਸੁਰਾਸੁਰਮਾਨੁषਮ੍ । ਉਪਸ੍ਥਿਤਂ ਪ੍ਰਯੁਦ੍ਧਾਯ ਤਨ੍ਨਿषੇਧੇ ਕ੍ਸ਼ਮੋ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।
ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਾਮੀ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਤਿ ਯਨ੍ਮਮਵਿਕ੍ਰਮ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ । ਏष ਗਂਤਾਸ੍ਮਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਪृष੍ਠਰਕ੍ਸ਼ਾਪ੍ਰਕਾਰਕਃ
ਮੇਰਾ ਸਵਾਮੀ ਮੇਰੇ ਵਿਰਤ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਲਵੇਗਾ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਪਿੱਠ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਂਤਂ ਭਰਤਾਤ੍ਮਜਂ ਸ ਪ੍ਰਸ੍ਤੂਯ ਸਾਧ੍ਵਿਤ੍ਯਨੁਮੋਦਮਾਨਃ । ਸ਼ਸ਼ਂਸ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਪਿਵੀਰਮੁਖ੍ਯਾਨ੍ਪ੍ਰਭਂਜਨੋਦ੍ਭੂਤਮੁਖਾਨ੍ਹਰਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਭਰਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼' ਕਹਿ ਕੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ-ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਭੋ ਹਨੂਮਨ੍ਮਹਾਵੀਰ ਸ਼ृਣੁ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਾਦृਤਃ । ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਿਦਂ ਰਾਜ੍ਯਮਕਂਟਕਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ, ਵੱਡੇ ਵੀਰ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ; ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ।
ਸੀਤਯਾ ਮਮ ਸਂਯੋਗੇ ਯੋ ਭਵਾਞ੍ਜਲਧਿਂ ਤਰੇਃ । ਚਰਿਤਂ ਤਦ੍ਧਰੇ ਵੇਦ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵਂ ਤਵ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾਉਣ ਲਈ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ, ਕਪੀਸ਼ਵਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤਬ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛ ਮਮ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪਾਲਕਃ ਸਨ੍ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ਸੋਦਰੋ ਮਹ੍ਯਂ ਪਾਲਨੀਯਸ੍ਤ੍ਵਹਂ ਯਥਾ
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਮੇਰਾ ਭਰਾ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੂੰ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਮਤਿਭ੍ਰਂਸ਼ਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ । ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਬੋਦ੍ਧਵ੍ਯੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਮਮ ਮਹਾਮਤੇ
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਸੋਚ ਡੋਲ ਜਾਵੇ, ਉਥੇ-ਉਥੇ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ । ਸ਼ਿਰਸਾ ਤਤ੍ਸਮਾਧਾਯ ਪ੍ਰਣਾਮਮਕਰੋਤ੍ਤਦਾ
ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ ਰਾਮਚੰਦਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਉਹ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਅਥਾਦਿਸ਼ਨ੍ਮਹਾਰਾਜੋ ਜਾਂਬਵਂਤਂ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਰਘੁਨਾਥਸ੍ਯ ਸੇਵਾਯੈ ਕਪਿषੂਤ੍ਤਮਤੇਜਸਮ੍
ਫਿਰ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਜਾਮਬਵੰਤ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤੇ ਤੇਜਸਵੀ, ਨੂੰ ਰਘੁਨਾਥ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਅਂਗਦੋ ਗਵਯੋ ਮੈਂਦਸ੍ਤਥਾ ਦਧਿਮੁਖਃ ਕਪਿਃ । ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਪ੍ਲਵਗਾਧੀਸ਼ਃ ਸ਼ਤਵਲ੍ਯਕ੍ਸ਼ਿਕੌ ਕਪੀ
ਅੰਗਦ, ਗਵਯਾ, ਮੈੰਦ, ਅਤੇ ਵਾਨਰ ਦਧਿਮੁਖ, ਸੁਗਰੀਵ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਵਾਨਰ ਸ਼ਤਵਲੀ ਤੇ ਅਕਸ਼ਿਕਾ—
ਨੀਲੋ ਨਲੋ ਮਨੋਵੇਗੋऽਧਿਗਂਤਾ ਵਾਨਰਾਂਗਜਃ । ਇਤ੍ਯੇਵਮਾਦਯੋ ਯੂਯਂ ਸਜ੍ਜੀਭੂਤਾ ਭਵਂਤੁ ਭੋਃ
ਨੀਲ, ਨਲ, ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਰਗਾ ਤੇ ਵਾਨਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ—ਇਹ ਸਾਰੇ, ਤੁਸੀਂ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਓ, ਵੀਰੋ।
ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਗਜੈਃ ਸਦਸ਼੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਤਪ੍ਤਹਾਟਕਭੂषਣੈਃ । ਕਵਚੈਃ ਸਸ਼ਿਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣੈਰ੍ਭੂषਿਤਾਯਾਂ ਤੁ ਸਤ੍ਵਰਾਃ
ਸਾਰੇ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਤਪਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹਨ, ਕਵਚ ਤੇ ਸਿਰ-ਬੰਦ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਚੁਸਤ ਤੇ ਤਿਆਰ ਰਹੋ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਸੁਮਂਤ੍ਰਮਾਹੂਯ ਸੁਮਂਤ੍ਰਿਣਂ ਤਦਾ ਜਗਾਦ ਰਾਮੋ ਬਲਵੀਰ੍ਯਸ਼ੋਭਨਃ । ਅਮਾਤ੍ਯਮੌਲੇ ਵਦ ਕੇऽਤ੍ਰ ਯੋਜ੍ਯਾ ਨਰਾ ਹਯਂ ਪਾਲਯਿਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥਾਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਬਲ ਤੇ ਵਿਰਤ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਸੁਮੰਤ੍ਰ, ਵੱਡੇ ਮੰਤਰੀ, ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਦੱਸੋ ਇੱਥੇ ਕਿਹੜੇ ਲੋਕ ਘੋੜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ?'
ਤਦੁਕ੍ਤਮੇਵਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਜਗਾਦ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਹਯਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਣੇ ਯੋਗ੍ਯਾਨ੍ਬਲਿਨੋऽਤ੍ਰ ਨਰਾਧਿਪਾਨ੍
ਇਹ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇੱਥੇ ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਜੇ ਹਨ ਜੋ ਘੋੜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ।'
ਰਘੁਨਾਥ ਸ਼ृਣੁष੍ਵੈਤਾਨ੍ਨਵਵੀਰਾਨ੍ਸੁਸਂਹਿਤਾਨ੍ । ਧਨੁਰ੍ਧਰਾਨ੍ਮਹਾਵਿਦ੍ਯਾਨ੍ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦਾਨ੍
ਰਘੁਨਾਥ ਜੀ, ਇਹ ਨਵੇਂ ਬਹਾਦਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਹੋਏ ਹਨ, ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵੱਡੀ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਮਾਹਰ ਹਨ ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਤਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਂ ਨੀਲਰਤ੍ਨਂ ਤਥਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਧਿਂ ਨृਪਮ੍ । ਰਿਪੁਤਾਪਂ ਚੋਗ੍ਰਹਯਂ ਤਥਾ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਂ ਨृਪਮ੍
ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਜੋ ਵਿਰਤਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨੀਲਾ ਰਤਨ ਹੈ, ਦੌਲਤ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਹੈ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜਨ੍ਯੋऽਸੌ ਨੀਲਰਤ੍ਨੋ ਮਹਾਵੀਰੋ ਰਥਾਗ੍ਰਣੀਃ । ਸ ਏਵ ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਰਕ੍ਸ਼ੇਤ ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਯੁਧ੍ਯੇਤ ਨਿਰ੍ਭਯਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਨੀਲਾ ਰਤਨ, ਵੱਡਾ ਬਹਾਦਰ ਹੈ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਦਾ ਆਗੂ ਹੈ; ਉਹ ਇਕਲਾ ਹੀ ਇੱਕ ਲਸ਼ਕਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਲਸ਼ਕਰ ਨਾਲ ਲੜ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਭਿਰ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਯਾਤੁ ਵਾਹਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਣੇ । ਦਂਸ਼ਿਤੈਸ੍ਸ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣੈਰ੍ਮਮ ਬਾਹੁਭਿਰੁਦ੍ਧਤੈਃ
ਉਹ ਦਸ ਲਸ਼ਕਰਾਂ ਨਾਲ ਘੋੜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜਾਵੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਟੋਪੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਹਨ।