ਮਹਾਬਲਪਰੀਵਾਰ ਪਰਿਖਾਭਿਃ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਕੋऽਸ੍ਤਿ ਤਦ੍ਭ੍ਰਾਤਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਲਵਣਾਂਤਕਃ
ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਖਾਈਆਂ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਸ਼ਤਰੁਘਨ, ਲਵਣ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਪਾਦਾਤ ਸੇਨਾਸਂਘਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਯਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮਾਨਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਵਬਲੋਨ੍ਮਦਾਤ੍
ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਤੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਜੇ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਬਲ 'ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਮਝੇ—
ਵਯਂ ਧਨੁਰ੍ਧਰਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਵਯਮਿਹੋਤ੍ਕਟਾਃ । ਤੇ ਗृਹ੍ਣਂਤੁ ਬਲਾਦ੍ਵਾਹਂ ਰਤ੍ਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਅਸੀਂ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਸ਼ੂਰ ਤੇ ਇੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਾਂ; ਉਹ ਜੇ ਚਾਹੁਣ ਤਾਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਘੋੜਾ ਫੜ ਲੈਣ।
ਮਨੋਵੇਗਂ ਕਾਮਜਵਂ ਸਰ੍ਵਗਤ੍ਯਧਿਭਾਸ੍ਵਰਮ੍ । ਤਤੋ ਮੋਚਯਿਤਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਲੀਲਯਾ ਹਯਮ੍
ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਰਗਾ, ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਹਰ ਚਲਣ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ—ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਸ਼ਤਰੁਘਨ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਘੋੜਾ ਛੱਡੇਗਾ।
ਸ਼ਰਾਸਨਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤ ਵਤ੍ਸਦਂਤੈਃ ਸ਼ਿਖਾਸ਼ਿਤੈਃ
ਧਨੁ ਦੇ ਤਣੇ ਤੋਂ ਛੁੱਟੇ, ਤੀਰ ਦੀ ਨੋਕ ਵਰਗੇ ਦੰਦ ਤੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਸਿਰ—
ਇਤ੍ਯੇਵਮਾਦਿ ਵਿਲਿਲੇਖ ਮਹਾਮੁਨੀਂਦ੍ਰਃ । ਸ਼੍ਰੀਰਾਮਚਂਦ੍ਰ ਭੁਜਵੀਰ੍ਯਲਸਤ੍ਪ੍ਰਤਾਪਮ੍ । ਸ਼ੋਭਾਨਿਧਾਨਮਤਿਚਂਚਲਵਾਯੁਵੇਗਂ । ਪਾਤਾਲਭੂਤਲਵਿਸ਼ੇषਗਤਿਂ ਮੁਮੋਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਲਿਖਿਆ: ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਕ ਤੇਜ਼ੀ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਉਸ ਦੀ ਚਲਣ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਮਾਦਿਦੇਸ਼ਾਥ ਰਾਮਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ । ਯਾਹਿ ਵਾਹਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਪृष੍ਠਤਃ ਸ੍ਵੈਰਗਾਮਿਨਃ
ਫਿਰ ਰਾਮ, ਸ਼ਸਤਰਧਾਰੀ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਨੇ ਸ਼ਤਰੁਘਨ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: 'ਘੋੜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।'
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਗਚ੍ਛ ਵਾਹਸ੍ਯ ਮਾਰ੍ਗਂ ਭਦ੍ਰਂ ਭਵੇਤ੍ਤਵ । ਭਵੇਤਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਵਿਜਯੌ ਰਿਪੁਕਰ੍षਣ ਤੇ ਭੁਜੌ
'ਸ਼ਤਰੁਘਨ, ਘੋੜੇ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਜਾ; ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਰਹੇ। ਤੇਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੀਆਂ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ, ਸਦਾ ਵਧੀਆ ਰਹਿਣ।'
ਯੇ ਯੋਦ੍ਧਾਰਃ ਪ੍ਰਤਿਰਣਗਤਾਸ੍ਤੇ ਤ੍ਵਯਾ ਵਾਰਣੀਯਾ-। ਵਾਹਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਸ੍ਵਕਗੁਣਗਣੈਃ ਸਂਯੁਤਃ ਸਨ੍ਮਹੋਰ੍ਵ੍ਯਾਮ੍ । ਸੁਪ੍ਤਾਨ੍ਭ੍ਰष੍ਟਾਨ੍ਵਿਗਤਵਸਨਾਨ੍ਭੀਤਭੀਤਾਂਸ੍ਤੁ ਨਮ੍ਰਾਂ-। ਸ੍ਤਾਨ੍ਮਾ ਹਨ੍ਯਾਃ ਸੁਕृਤਕृਤਿਨੋ ਯੇਨ ਸ਼ਂਸਂਤਿ ਕਰ੍ਮ
'ਜੋ ਯੋਧੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆਉਣ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਰੋਕ। ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਘੋੜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਇਸ ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਸੁੱਤੇ, ਡਿੱਗੇ, ਵਸਤ੍ਰ ਰਹਿਤ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਨਮਰ ਹੋਣ—ਜੋ ਚੰਗਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰ।'
ਵਿਰਥਾ ਭਯਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਯੇ ਵਦਂਤਿ ਵਯਂ ਤਵ । ਤੇ ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਹਿ ਹਂਤਵ੍ਯਾਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਸੁਕृਤੈषਿਣਾ
'ਜੋ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਹਾਂ, ਸ਼ਤਰੁਘਨ, ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਨਾ।'
ਯੋ ਹਨ੍ਯਾਦ੍ਵਿਮਦਂ ਮਤ੍ਤਂ ਸੁਪ੍ਤਂ ਮਗ੍ਨਂ ਭਯਾਤੁਰਮ੍ । ਤਾਵਕੋऽਹਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਚ ਸ ਵ੍ਰਜਤ੍ਯਧਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਜੋ ਕਿਸੇ ਅਹੰਕਾਰੀ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਸੁੱਤੇ, ਡੁੱਬੇ, ਡਰਿਆ ਹੋਏ ਜਾਂ 'ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹਾਂ' ਕਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਸ੍ਵੇ ਚਿਤ੍ਤਵृਤ੍ਤਿਂ ਤ੍ਵਂ ਮਾ ਕृਥਾਃ ਪਾਰਦਾਰਿਕੇ । ਨੀਚੇ ਰਤਿਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵੀਥਾਃ ਸਰ੍ਵਸਦ੍ਗੁਣਪੂਰਿਤਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੱਲ ਨਾ ਲੈ ਜਾ; ਨੀਚ ਔਰਤ ਨਾਲ ਰੁਚੀ ਨਾ ਰੱਖ, ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿ।
ਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਪ੍ਰੇਰਣਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਾ ਕੁਰ੍ਵੀਥਾ ਰਣਂ ਜਯ । ਪੂਜ੍ਯਪੂਜਾਤਿਕ੍ਰਮਂ ਤ੍ਵਂ ਮਾ ਵਿਧੇਹਿ ਦਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਜਿੱਤ ਲਈ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਲੜਾਈ ਵੱਲ ਨਾ ਉਕਸਾ; ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਕਿਸੇ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਨੂੰ ਨਾ ਤੋੜ।
ਗਾਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਚ ਨਮਸ੍ਕੁਰ੍ਯਾ ਵੈष੍ਣਵਂ ਧਰ੍ਮਸਂਯੁਤਮ੍ । ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਯਤੋ ਗਚ੍ਛੇਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧਿਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਃ
ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰੇਂਗਾ, ਉਥੇ ਤੂੰ ਸਫਲਤਾ ਪਾਵੇਂਗਾ।
ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਸਰ੍ਵਵ੍ਯਾਪਕਦੇਹਭृਤ੍ । ਯੇ ਤਦੀਯਾ ਮਹਾਬਾਹੋ ਤਦ੍ਰੂਪਾ ਵਿਚਰਂਤਿ ਹਿ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਫਿਰਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਸ੍ਮਰਂਤਿ ਮਹਾਵਿष੍ਣੁਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹृਦਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਤੇ ਮਂਤਵ੍ਯਾ ਮਹਾਵਿष੍ਣੁ ਸਮਰੂਪਾ ਰਘੂਦ੍ਵਹ
ਜੋ ਮਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਰੂਪ ਸਮਝੇ ਜਾਣ, ਹੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਵੀਯੋ ਨ ਪਾਰਕ੍ਯੋ ਯਸ੍ਯ ਮਿਤ੍ਰਸਮੋ ਰਿਪੁਃ । ਤੇ ਵੈष੍ਣਵਾਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਪਾਪਿਨਂ ਪਾਵਯਂਤਿ ਹਿ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਆਪਣਾ ਤੇ ਪਰਾਇਆ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ—ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਤੁਰੰਤ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯੇषਾਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਭਾਗਵਤਂ ਯੇषਾਂ ਵੈ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਪ੍ਰਿਯਾਃ । ਵੈਕੁਂਠਾਤ੍ਪ੍ਰੇषਿਤਾਸ੍ਤੇऽਤ੍ਰ ਲੋਕਪਾਵਨਹੇਤਵੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਭਾਗਵਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਚਮੁਚ ਪਿਆਰੇ ਹਨ—ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਤੋਂ ਇੱਥੇ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਆਏ ਹਨ।
ਯੇषਾਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਹਰੇਰ੍ਨਾਮ ਹृਦਿ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਨਾਤਨਃ । ਉਦਰੇ ਵਿष੍ਣੁਨੈਵੇਦ੍ਯਃ ਸ ਸ਼੍ਵਪਾਕੋऽਪਿ ਵੈष੍ਣਵਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭੋਗ ਹੈ—even ਜੇ ਉਹ ਕੁੱਤਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਹੈ।
ਯੇषਾਂ ਵੇਦਾਃ ਪ੍ਰਿਯਤਮਾ ਨ ਚ ਸਂਸਾਰਜਂ ਸੁਖਮ੍ । ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਨਿਰਤਾ ਯੇ ਚ ਤਾਨ੍ਨਮਸ੍ਕੁਰ੍ਵਿਹਾਨ੍ਵਿਤਾਨ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੇਦ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਖ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ।
ਸ਼ਿਵੇ ਵਿष੍ਣੌ ਨ ਵਾ ਭੇਦੋ ਨ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮਹੇਸ਼ਯੋਃ । ਤੇषਾਂ ਪਾਦਰਜਃ ਪੂਤਂ ਵਹਾਮ੍ਯਘਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਚੁੱਕਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਗੌਰੀ ਗਂਗਾ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪृਥਕ੍ਤਯਾ । ਤੇ ਮਂਤਵ੍ਯਾ ਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਾਦਿਹਾਗਤਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਗੌਰੀ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਹੀਂ—ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝੋ।
ਸ਼ਰਣਾਗਤਰਕ੍ਸ਼ੀ ਚ ਮਾਨਦਾਨਪਰਾਯਣਃ । ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਹਰੇਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੈ ਸ ਜ੍ਞੇਯੋ ਵੈष੍ਣਵੋਤ੍ਤਮਃ
ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਨੁਸਾਰ ਹਰੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਨਾਮ ਮਹਾਪਾਪਰਾਸ਼ਿਂ ਦਹਤਿ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਤਦੀਯ ਚਰਣਦ੍ਵਂਦ੍ਵੇ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸ ਵੈष੍ਣਵਃ
ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸਾੜ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹੈ—ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਹੈ।
ਇਂਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਵਸ਼ੇ ਯੇषਾਂ ਮਨੋऽਪਿ ਹਰਿਚਿਂਤਕਮ੍ । ਤਾਨ੍ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪੂਯਾਤ੍ਸਹ੍ਯਾ ਜਨ੍ਮਮਰਣਾਂਤਿਕਾਤ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੇ ਮਨ ਹਰੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਨਮ ਮਰਨ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਤ੍ਵਂ ਕਰਵਾਲਵਤ੍ਤ੍ਯਜਨ੍ਭਵੇਰ੍ਯਸ਼ੋਭੂषਣਭੂਤਿਭੂਮਿਃ । ਏਵਂ ਮਮਾਦੇਸ਼ਮਥਾਚਰਂਸ਼੍ਚ ਲਭੇਃ ਪਰਂ ਧਾਮ ਸੁਯੋਗਮੀਡ੍ਯਮ੍
ਤੂੰ ਪਰਾਈ ਔਰਤ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰ ਵਾਂਗ ਛੱਡ ਦੇ; ਇੰਝ ਕਰਨਾ ਹੀ ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਚਮਕ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇੰਝ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ ਦਰਜਾ ਪਾਵੇਂਗਾ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਏਵਮਾਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਰਾਮਸ਼੍ਚਾਮਿਤ੍ਰਕਰ੍षਣਃ । ਵੀਰਾਨਾਲੋਕਯਨ੍ਭੂਯੋ ਜਗਾਦ ਸ਼ੁਭਯਾ ਗਿਰਾ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵਿਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਫਿਰ ਚੰਗੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਯ ਮਮ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਵਾਜਿਰਕ੍ਸ਼ਾਕਰਸ੍ਯ ਵੈ । ਕੋ ਗਂਤਾ ਪृष੍ਠਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ਂਸ੍ਤਨ੍ਨਿਦੇਸ਼ਪ੍ਰਪਾਲਕਃ
ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕੌਣ ਜਾਵੇਗਾ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ?
ਯਃ ਸਰ੍ਵਵੀਰਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਮੁਖ੍ਯਮਾਗਤਾਨ੍ਵਿਨਿਰ੍ਜਯੇਨ੍ਮਰ੍ਮਭਿਦਸ੍ਤ੍ਰਸਂਘੈਃ । ਗृਹ੍ਣਾਤ੍ਵਸੌ ਮੇ ਕਰਵੀਟਕਂ ਤਦ੍ਭੂਮੌ ਯਸ਼ਃ ਸ੍ਵਂ ਪ੍ਰਥਯਨ੍ਸੁਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅਗਲੇ ਦਲਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਰਮ ਤੇ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਕਰਵੀਟਕ ਲੈ ਲਵੇ, ਆਪਣਾ ਯਸ਼ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚੌੜਾ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਰਾਮੇ ਤੁ ਪੁष੍ਕਲੋ ਭਰਤਾਤ੍ਮਜਃ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਵੀਟਕਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰਘੁਰਾਜਕਰਾਂਬੁਜਾਤ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਭਰਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਕਮਲ-ਹਥੋਂ ਕਰਵੀਟਕ ਲੈ ਲਿਆ।