ਸੁਰਾਪੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਕृਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਣਸ੍ਤੇਯੀ ਮਹਾਘਕृਤ੍ । ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਨ੍ਨਾਮਵਾਦੇਨ ਪੂਤਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਭਵਂਤਿ ਹਿ
ਜੋ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੋਨਾ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਲੈਣ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਯਂ ਦੇਵੀ ਜਨਕਜਾ ਮਹਾਵਿਦ੍ਯਾ ਮਹਾਮਤੇ । ਯਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਮਰਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮੁਕ੍ਤਾ ਯਾਸ੍ਯਂਤਿ ਸਦ੍ਗਤਿਮ੍
ਇਹ ਦੇਵੀ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਵੱਡੀ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ। ਉਸ ਦੀ ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਲੋਕ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਚੰਗੀ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਰਾਵਣੋऽਪਿ ਨ ਵੈ ਦੈਤ੍ਯੋ ਵੈਕੁਂਠੇ ਤਵ ਸੇਵਕਃ । ऋषੀਣਾਂ ਸ਼ਾਪਤੋऽਵਾਪ੍ਤੋ ਦੈਤ੍ਯਤ੍ਵਂ ਦਨੁਜਾਂਤਕ
ਰਾਵਣ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਦੈਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਸੀ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਉਹ ਦੈਤ ਬਣਿਆ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਤਸ੍ਯਾਨੁਗ੍ਰਹਕਰ੍ਤਾ ਤ੍ਵਂ ਨ ਤੁ ਹਂਤਾ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਃ । ਏਵਂ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਮਾ ਭੂਯੋ ਨਿਜਂ ਸ਼ੋਚਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੂੰ ਉਸ ਦਾ ਭਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨਾ ਕਿ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਕਰਤੂਤ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਮਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ । ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਗਦ੍ਗਦਸ੍ਵਰਭਾषਿਤਮ੍
ਇਹ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ, ਜੋ ਪਰਾਈਆਂ ਨਗਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਗਲੇ ਰੁੰਝੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਰਾਮ ਉਵਾਚ। ਪਾਤਕਂ ਦ੍ਵਿਵਿਧਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਜ੍ਞਾਤਾਜ੍ਞਾਤਵਿਭੇਦਤਃ । ਜ੍ਞਾਤਂ ਯਦ੍ਬੁਦ੍ਧਿਪੂਰ੍ਵਂ ਹਿ ਅਜ੍ਞਾਤਂ ਤਦ੍ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਾਪ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਜਾਣ ਕੇ ਅਤੇ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ। ਜੋ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਾਣਿਆ ਪਾਪ ਹੈ; ਜੋ ਹੋਰ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਜਾਣਿਆ।
ਬੁਦ੍ਧਿਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਭੋਗੇਨੈਵ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਨਸ਼੍ਯੇਦਨੁਸ਼ਯਾਦਨ੍ਯਦਿਦਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਜੋ ਕੰਮ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਭੋਗਣ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਪਾਪ ਪਛਤਾਵੇ ਨਾਲ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਨਿਸਚਿਤ ਫੈਸਲਾ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਵਤੋ ਬੁਦ੍ਧਿਪੂਰ੍ਵਂ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਸੁਨਿਂਦਿਤਾਮ੍ । ਨ ਮੇ ਦੁਃਖਾਪਨੋਦਾਯ ਸਾਧੁਵਾਦਃ ਸੁਸਂਮਤਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਜਾਣ ਕੇ ਭਾਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਕੀਤੀ, ਸਿਰਫ ਚੰਗੀ ਬਾਤਾਂ ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਹਿ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਮਹ੍ਯਂ ਯਾਦृਸ਼ਂ ਪਾਪਦਾਹਕਮ੍ । ਵ੍ਰਤਂ ਦਾਨਂ ਮਖਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤੀਰ੍ਥਮਾਰਾਧਨਂ ਮਹਤ੍
ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਵਰਤ, ਦਾਨ, ਯਜ, ਤੀਰਥ ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹੈ ਜੋ ਐਸਾ ਪਾਪ ਸਾੜ ਸਕੇ।
ਯੇਨ ਮੇ ਵਿਮਲਾ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਲੋਕਾਨ੍ਵੈ ਪਾਵਯਿष੍ਯਤਿ । ਪਾਪਾਚਾਰਾਪ੍ਤਕਾਲੁष੍ਯਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਹਤਪ੍ਰਭਾਨ੍
ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਕੀਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਪਾਪੀ ਆਚਰਨ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਨਾਲ ਮਲਿਨ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰੇ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਂਤਂ ਤਂ ਰਾਮਂ ਜਗਾਦ ਸ ਤਪੋਨਿਧਿਃ । ਸੁਰਾਸੁਰਨਮਨ੍ਮੌਲਿ ਮਣਿਨੀਰਾਜਿਤਾਂਘ੍ਰਿਕਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਨੇ, ਜਿਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵ ਅਤੇ ਦੈਤ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਬੋਲਿਆ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਮ ਮਹਾਵੀਰ ਲੋਕਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਰਕ । ਵਿਪ੍ਰਹਤ੍ਯਾਪਨੋਦਾਯ ਤਵ ਯਦ੍ਵਚਨਂ ਬ੍ਰੁਵੇ
ਸੁਣੋ ਰਾਮ, ਵੱਡੇ ਵੀਰ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਭਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਜੋ ਬਾਤ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਸਰ੍ਵਂ ਸ ਪਾਪਂ ਤਰਤਿ ਯੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧਂ ਯਜੇਤ ਵੈ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਯਜ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ਵਾਜਿਮੇਧੇਨ ਸ਼ੋਭਿਨਾ
ਜੋ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਤੂੰ ਸੋਹਣੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ ਕਰ।
ਸਪ੍ਤਤਂਤੁਰ੍ਮਹੀਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਧ੍ਯੋ ਮਨੀषਿਣਾ । ਮਹਾਸਮृਦ੍ਧਿਯੁਕ੍ਤੇਨ ਮਹਾਬਲਸੁਸ਼ਾਲਿਨਾ
ਸੱਤ ਵਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਯਜ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਸਮਝ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਸ ਵਾਜਿਮੇਧੋ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਹਤ੍ਯਾਯਾਃ ਪਾਪਨੋਦਨਃ । ਕृਤਵਾਨ੍ਯਂ ਮਹਾਰਾਜੋ ਦਿਲੀਪਸ੍ਤਵ ਪੂਰ੍ਵਜਃ
ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਪੂਰਵਜ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦਿਲੀਪ ਨੇ ਇਹ ਯਜਨ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ ਸ਼ਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰਤੂਨਾਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ । ਪਦਮਾਪਾਮਰਾਵਤ੍ਯਾਂ ਦੇਵਦੈਤ੍ਯਸੁਸੇਵਿਤਮ੍
ਇੰਦ੍ਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਨੇ ਸੌ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੇਵਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਨੁਸ਼੍ਚ ਸਗਰੋ ਰਾਜਾ ਮਰੁਤ੍ਤੋ ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਃ । ਏਤੇ ਤੇ ਪੂਰ੍ਵਜਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਜ੍ਞਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਦਂ ਗਤਾਃ
ਮਨੂ, ਰਾਜਾ ਸਗਰ, ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਰੁੱਤ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਪੂਰਵਜ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਉਹ ਦਰਜਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸਮਰ੍ਥੋऽਸਿ ਸਮਂਤਤਃ । ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਲੋਕਪਾਲਾਭਾ ਵਰ੍ਤਂਤੇ ਤਵ ਭਾਵੁਕਾਃ
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਇਹ ਕਰ; ਤੂੰ ਹਰ ਪਾਸੋਂ ਸਮਰਥ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਭਰਾ, ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮੁਨੇਃ ਸ ਭਾਗ੍ਯਵਾਨ੍ ਰਘੂਤ੍ਤਮੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਘਾਤਭੀਤਃ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਯਾਗੇ ਸੁਮਤਿਂ ਚਿਕੀਰ੍षਨ੍ਵਿਧਿਂ ਪੁਰਾਵਿਤ੍ਪਰਿਗੀਯਮਾਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਨੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਰਘੁਕੁਲ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਯਜਨ ਦੀ ਸਹੀ ਰੀਤ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਤਰੀਫ਼ ਕੀਤੀ ਰੀਤ ਅਮਲ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਿਆਂ।
ਸ਼੍ਰੀਰਾਮ ਉਵਾਚ। ਕੀਦृਸ਼ੋऽਸ਼੍ਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭਾਵ੍ਯਃ ਕੋ ਵਿਧਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੂਜਨੇ । ਕਥਂ ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਕਰ੍ਤੁਂ ਕੇ ਜੇਯਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵੈਰਿਣਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਉਥੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਘੋੜਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਰੀਤ ਕੀ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਥੇ ਕਿਹੜੇ ਵੈਰੀ ਜਿੱਤਣੇ ਹਨ?
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਗਂਗਾਜਲਸਮਾਨੇਨ ਵਰ੍ਣੇਨ ਵਪੁषਾ ਸ਼ੁਭਃ । ਕਰ੍ਣੇ ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਮੁਖੇ ਰਕ੍ਤਃ ਪੀਤਃ ਪੁਚ੍ਛੇ ਸੁਲਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਅਗਸਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਘੋੜਾ ਸੋਹਣਾ ਹੋਵੇ, ਰੰਗ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਰਗਾ; ਕੰਨ ਕਾਲੇ, ਮੂੰਹ ਲਾਲ, ਪੂੰਛ ਪੀਲੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੋਵੇ।
ਮਨੋਵੇਗਃ ਸਰ੍ਵਗਤਿਰੁਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵਸ੍ਸਮਪ੍ਰਭਃ । ਵਾਜਿਮੇਧੇ ਹਯਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਲਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਰਗਾ, ਹਰ ਥਾਂ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲਾ, ਉਚੈਸ਼੍ਰਵਸ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ — ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਲਈ ਘੋੜਾ ਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵੈਸ਼ਾਖਪੂਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਪਤ੍ਰਂ ਲਿਖਿਤ੍ਵਾ ਭਾਲੇ ਤੁ ਸ੍ਵਨਾਮਬਲਚਿਹ੍ਨਿਤਮ੍
ਵੈਸਾਖ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਤੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਪੱਤਰ ਲਿਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮੋਚਨੀਯਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਕੈਃ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਯਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਤਿ ਯਜ੍ਞਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਕਃ
ਘੋੜਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ; ਜਿੱਥੇ ਯਜਨ ਦਾ ਘੋੜਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵੀ ਉਥੇ ਜਾਣ।
ਯਸ੍ਤਂਬਲਾਨ੍ਨਿਬਧ੍ਨਾਤਿ ਸ੍ਵਵੀਰ੍ਯਬਲਦਰ੍ਪਿਤਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਸਭਮਾਨੇਯਃ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਾਕਰੈਰ੍ਹਯਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਫੜੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਘੋੜਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੇ।
ਕਰ੍ਤ੍ਰਾ ਤਾਵਤ੍ਸੁਵਿਧਿਨਾ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਨਿਯਮਾਦਿਹ । ਮृਗਸ਼ृਂਗਧਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇੱਥੇ ਠੀਕ ਰੀਤ ਤੇ ਨਿਯਮ ਰੱਖੇ, ਮ੍ਰਿਗ-ਸ਼ਿੰਗ ਧਾਰਨ ਕਰੇ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਪਾਲੇ।
ਵ੍ਰਤਂ ਪਾਲਯਮਾਨਸ੍ਯ ਯਾਵਦ੍ਵਰ੍षਮਤਿਕ੍ਰਮੇਤ੍ । ਤਾਵਦ੍ਦੀਨਾਂਧਕृਪਣਾਃ ਪਰਿਤੋष੍ਯਾ ਧਨਾਦਿਭਿਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਵਰ੍ਹਾ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ, ਵ੍ਰਤ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ, ਗਰੀਬ, ਅੰਨ੍ਹੇ ਤੇ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰੇ।
ਅਨ੍ਨਂ ਤੁ ਬਹੁਸ਼ੋ ਦੇਯਂ ਧਨਂ ਵਾ ਭੂਰਿ ਮਾਰਿष । ਯਦ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤੇ ਧੀਮਾਂਸ੍ਤਤ੍ਤਦੇਵ ਦਦਾਤਿ ਹਿ
ਖਾਣਾ ਵਾਧੂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਧਨ ਵੀ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ, ਹੇ ਮਿਤ੍ਰ; ਜੋ ਵੀ ਬੁਧੀਮਾਨ ਮੰਗਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਤਃ ਕਰ੍ਮ ਯਜ੍ਞਃ ਸਂਪੂਰ੍ਣਤਾਂ ਗਤਃ । ਕਰੋਤਿ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਾਂ ਨਾਸ਼ਨਂ ਰਿਪੁਨਾਸ਼ਨ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਮ ਕਰਨ ਨਾਲ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਵਾਨ੍ਸਮਰ੍ਥੋऽਸ੍ਤਿ ਕਰਣੇ ਪਾਲਨੇऽਰ੍ਚਨੇ । ਕृਤ੍ਵਾ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਸੁਵਿਮਲਾਂ ਪਾਵਯਾਨ੍ਯਾਞ੍ਜਨਾਨ੍ਨृਪ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਕਰਣ, ਰੱਖਣ ਤੇ ਪੂਜਣ ਵਿੱਚ ਸਮਰਥ ਹੈਂ; ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਰਤੀ ਬਣਾਕੇ, ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ, ਰਾਜੇ।