ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੂਣਾਂ ਕੁਲੇ ਜਾਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਨ ਦੁਰੁਕ੍ਤਿਭਾਕ੍ । ਈਦृਸ਼ਂ ਕੁਰ੍ਵਤਾ ਕਰ੍ਮ ਮਯੈਤਤ੍ਸੁਕਲਂਕਿਤਮ੍
ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕੜ੍ਹੇ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਕਹੇ; ਐਸਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਇਹ ਦਾਗ ਲਾ ਲਿਆ ਹੈ।
ਯੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤੁ ਪੂਜਾਰ੍ਹਾ ਦਾਨਸਮ੍ਮਾਨਭੋਜਨੈਃ । ਤੇ ਮਯਾ ਨਿਹਤਾ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ਼ਰਸਂਘਾਤਸਂਹਿਤੈਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੂਜਾ, ਦਾਨ, ਆਦਰ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਨੁ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਕੁਂਭੀਪਾਕੋऽਪਿ ਦੁਃਸਹਃ । ਨ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਤੀਰ੍ਥਮਸ੍ਤਿ ਯਨ੍ਮਾਂ ਪਾਵਯਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਮ੍
ਕਿਹੜੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂ? ਭਿਆਨਕ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵੀ ਸਹਿਣ ਜੋਗ ਨਹੀਂ। ਕੋਈ ਐਸਾ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਸਕੇ।
ਨ ਯਜ੍ਞੋ ਨ ਤਪੋ ਦਾਨਂ ਨ ਵਾ ਚੈਵ ਵ੍ਰਤਾਦਿਕਮ੍ । ਯਤ੍ਤੁ ਵੈ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਦ੍ਰੋਗ੍ਧੁਰ੍ਮਮਪਾਵਨਤਾਰਕਮ੍
ਨਾ ਯਜਨ, ਨਾ ਤਪ, ਨਾ ਦਾਨ, ਨਾ ਵਰਤ ਆਦਿ — ਕੁਝ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰਨ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਯੈਃ ਕੋਪਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕੁਲਂ ਨਰੈਰ੍ਨਿਰਯਗਾਮਿਭਿਃ । ਤੇ ਨਰਾ ਬਹੁਸ਼ੋ ਦੁਃਖਂ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤਿ ਨਿਰਯਂ ਗਤਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਨਰਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਸਹਿਣਗੇ।
ਵੇਦਾ ਮੂਲਂ ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਣਾਂ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਵਿਵੇਕਿਨਾਮ੍ । ਤਨ੍ਮੂਲਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਕੁਲਂ ਸਰ੍ਵਵੇਦੈਕਸ਼ਾਖਿਨਃ
ਵੇਦ ਧਰਮ ਦਾ ਮੂਲ ਹਨ, ਜੋ ਜਾਤੀ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦਾ ਮੂਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੰਸ਼ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਇਕੱਲੀ ਸ਼ਾਖਾ ਹੈ।
ਮੂਲਚ੍ਛੇਤ੍ਤੁਰ੍ਮਮੌਦ੍ਧਤ੍ਯਾਤ੍ਕੋ ਲੋਕੋਨੁ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਕਿਮਦ੍ਯਕਰਣੀਯਂ ਵੈ ਯੇਨ ਮੇ ਹਿ ਸ਼ਿਵਂ ਭਵੇਤ੍
ਮੇਰੀ ਘਮੰਡ ਵਾਲੀ ਸੋਚ ਕਰਕੇ ਕੌਣ ਮੇਰੀ ਜੜਾਂ ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ ਬਣੇਗਾ? ਅੱਜ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ?
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਵਿਲਪਂਤਂ ਭृਸ਼ਂ ਰਾਮਂ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰਂ ਰਘੁਪੁਂਗਵਮ੍ । ਮਾਯਾਮਨੁष੍ਯਵਪੁषਂ ਕੁਂਭਜਨ੍ਮਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਰਾਮ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਕੁੰਭ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਮਾ ਵਿषਾਦਂ ਮਹਾਧੀਰ ਕੁਰੁ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਮਤੇ । ਨ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਹਤ੍ਯਾ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦੁष੍ਟਾਨਾਂ ਨਾਸ਼ਮਿਚ੍ਛਤਃ
ਅਗਸਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਨ, ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਅਤੇ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਉਦਾਸ ਨਾ ਹੋ। ਤੂੰ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪੀ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ।
ਤ੍ਵਂ ਪੁਰਾਣਃ ਪੁਮਾਨ੍ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦੀਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਃ । ਕਰ੍ਤਾ ਹਰ੍ਤਾऽਵਿਤਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਨਿਰ੍ਗੁਣਃ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਗੁਣੀ
ਤੂੰ ਪੁਰਾਣਾ, ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਖੀ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸੁਰਾਪੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਕृਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਣਸ੍ਤੇਯੀ ਮਹਾਘਕृਤ੍ । ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਨ੍ਨਾਮਵਾਦੇਨ ਪੂਤਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਭਵਂਤਿ ਹਿ
ਜੋ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੋਨਾ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਲੈਣ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਯਂ ਦੇਵੀ ਜਨਕਜਾ ਮਹਾਵਿਦ੍ਯਾ ਮਹਾਮਤੇ । ਯਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਮਰਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮੁਕ੍ਤਾ ਯਾਸ੍ਯਂਤਿ ਸਦ੍ਗਤਿਮ੍
ਇਹ ਦੇਵੀ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਵੱਡੀ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ। ਉਸ ਦੀ ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਲੋਕ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਚੰਗੀ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਰਾਵਣੋऽਪਿ ਨ ਵੈ ਦੈਤ੍ਯੋ ਵੈਕੁਂਠੇ ਤਵ ਸੇਵਕਃ । ऋषੀਣਾਂ ਸ਼ਾਪਤੋऽਵਾਪ੍ਤੋ ਦੈਤ੍ਯਤ੍ਵਂ ਦਨੁਜਾਂਤਕ
ਰਾਵਣ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਦੈਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਸੀ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਉਹ ਦੈਤ ਬਣਿਆ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਤਸ੍ਯਾਨੁਗ੍ਰਹਕਰ੍ਤਾ ਤ੍ਵਂ ਨ ਤੁ ਹਂਤਾ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਃ । ਏਵਂ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਮਾ ਭੂਯੋ ਨਿਜਂ ਸ਼ੋਚਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੂੰ ਉਸ ਦਾ ਭਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨਾ ਕਿ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਕਰਤੂਤ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਮਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ । ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਗਦ੍ਗਦਸ੍ਵਰਭਾषਿਤਮ੍
ਇਹ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ, ਜੋ ਪਰਾਈਆਂ ਨਗਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਗਲੇ ਰੁੰਝੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਰਾਮ ਉਵਾਚ। ਪਾਤਕਂ ਦ੍ਵਿਵਿਧਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਜ੍ਞਾਤਾਜ੍ਞਾਤਵਿਭੇਦਤਃ । ਜ੍ਞਾਤਂ ਯਦ੍ਬੁਦ੍ਧਿਪੂਰ੍ਵਂ ਹਿ ਅਜ੍ਞਾਤਂ ਤਦ੍ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਾਪ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਜਾਣ ਕੇ ਅਤੇ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ। ਜੋ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਾਣਿਆ ਪਾਪ ਹੈ; ਜੋ ਹੋਰ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਜਾਣਿਆ।
ਬੁਦ੍ਧਿਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਭੋਗੇਨੈਵ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਨਸ਼੍ਯੇਦਨੁਸ਼ਯਾਦਨ੍ਯਦਿਦਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਜੋ ਕੰਮ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਭੋਗਣ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਪਾਪ ਪਛਤਾਵੇ ਨਾਲ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਨਿਸਚਿਤ ਫੈਸਲਾ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਵਤੋ ਬੁਦ੍ਧਿਪੂਰ੍ਵਂ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਸੁਨਿਂਦਿਤਾਮ੍ । ਨ ਮੇ ਦੁਃਖਾਪਨੋਦਾਯ ਸਾਧੁਵਾਦਃ ਸੁਸਂਮਤਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਜਾਣ ਕੇ ਭਾਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਕੀਤੀ, ਸਿਰਫ ਚੰਗੀ ਬਾਤਾਂ ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਹਿ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਮਹ੍ਯਂ ਯਾਦृਸ਼ਂ ਪਾਪਦਾਹਕਮ੍ । ਵ੍ਰਤਂ ਦਾਨਂ ਮਖਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤੀਰ੍ਥਮਾਰਾਧਨਂ ਮਹਤ੍
ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਵਰਤ, ਦਾਨ, ਯਜ, ਤੀਰਥ ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹੈ ਜੋ ਐਸਾ ਪਾਪ ਸਾੜ ਸਕੇ।
ਯੇਨ ਮੇ ਵਿਮਲਾ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਲੋਕਾਨ੍ਵੈ ਪਾਵਯਿष੍ਯਤਿ । ਪਾਪਾਚਾਰਾਪ੍ਤਕਾਲੁष੍ਯਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਹਤਪ੍ਰਭਾਨ੍
ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਕੀਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਪਾਪੀ ਆਚਰਨ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਨਾਲ ਮਲਿਨ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰੇ।
ਸ਼ੇष ਉਵਾਚ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਂਤਂ ਤਂ ਰਾਮਂ ਜਗਾਦ ਸ ਤਪੋਨਿਧਿਃ । ਸੁਰਾਸੁਰਨਮਨ੍ਮੌਲਿ ਮਣਿਨੀਰਾਜਿਤਾਂਘ੍ਰਿਕਮ੍
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਨੇ, ਜਿਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵ ਅਤੇ ਦੈਤ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਬੋਲਿਆ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਮ ਮਹਾਵੀਰ ਲੋਕਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਰਕ । ਵਿਪ੍ਰਹਤ੍ਯਾਪਨੋਦਾਯ ਤਵ ਯਦ੍ਵਚਨਂ ਬ੍ਰੁਵੇ
ਸੁਣੋ ਰਾਮ, ਵੱਡੇ ਵੀਰ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਭਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਜੋ ਬਾਤ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਸਰ੍ਵਂ ਸ ਪਾਪਂ ਤਰਤਿ ਯੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧਂ ਯਜੇਤ ਵੈ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਯਜ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ਵਾਜਿਮੇਧੇਨ ਸ਼ੋਭਿਨਾ
ਜੋ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਤੂੰ ਸੋਹਣੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ ਕਰ।
ਸਪ੍ਤਤਂਤੁਰ੍ਮਹੀਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਧ੍ਯੋ ਮਨੀषਿਣਾ । ਮਹਾਸਮृਦ੍ਧਿਯੁਕ੍ਤੇਨ ਮਹਾਬਲਸੁਸ਼ਾਲਿਨਾ
ਸੱਤ ਵਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਯਜ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਸਮਝ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਸ ਵਾਜਿਮੇਧੋ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਹਤ੍ਯਾਯਾਃ ਪਾਪਨੋਦਨਃ । ਕृਤਵਾਨ੍ਯਂ ਮਹਾਰਾਜੋ ਦਿਲੀਪਸ੍ਤਵ ਪੂਰ੍ਵਜਃ
ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਪੂਰਵਜ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦਿਲੀਪ ਨੇ ਇਹ ਯਜਨ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ ਸ਼ਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰਤੂਨਾਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ । ਪਦਮਾਪਾਮਰਾਵਤ੍ਯਾਂ ਦੇਵਦੈਤ੍ਯਸੁਸੇਵਿਤਮ੍
ਇੰਦ੍ਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਨੇ ਸੌ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੇਵਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਨੁਸ਼੍ਚ ਸਗਰੋ ਰਾਜਾ ਮਰੁਤ੍ਤੋ ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਃ । ਏਤੇ ਤੇ ਪੂਰ੍ਵਜਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਜ੍ਞਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਦਂ ਗਤਾਃ
ਮਨੂ, ਰਾਜਾ ਸਗਰ, ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਰੁੱਤ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਪੂਰਵਜ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਉਹ ਦਰਜਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸਮਰ੍ਥੋऽਸਿ ਸਮਂਤਤਃ । ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਲੋਕਪਾਲਾਭਾ ਵਰ੍ਤਂਤੇ ਤਵ ਭਾਵੁਕਾਃ
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਇਹ ਕਰ; ਤੂੰ ਹਰ ਪਾਸੋਂ ਸਮਰਥ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਭਰਾ, ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮੁਨੇਃ ਸ ਭਾਗ੍ਯਵਾਨ੍ ਰਘੂਤ੍ਤਮੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਘਾਤਭੀਤਃ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਯਾਗੇ ਸੁਮਤਿਂ ਚਿਕੀਰ੍षਨ੍ਵਿਧਿਂ ਪੁਰਾਵਿਤ੍ਪਰਿਗੀਯਮਾਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਨੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਰਘੁਕੁਲ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਯਜਨ ਦੀ ਸਹੀ ਰੀਤ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਤਰੀਫ਼ ਕੀਤੀ ਰੀਤ ਅਮਲ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਿਆਂ।
ਸ਼੍ਰੀਰਾਮ ਉਵਾਚ। ਕੀਦृਸ਼ੋऽਸ਼੍ਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭਾਵ੍ਯਃ ਕੋ ਵਿਧਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੂਜਨੇ । ਕਥਂ ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਕਰ੍ਤੁਂ ਕੇ ਜੇਯਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵੈਰਿਣਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਉਥੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਘੋੜਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਰੀਤ ਕੀ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਥੇ ਕਿਹੜੇ ਵੈਰੀ ਜਿੱਤਣੇ ਹਨ?